Asset 14

De enge grimassen van Inside Out

Anna werd in de nieuwste Pixar-creatie Inside out overtuigd door het verdriet van de personages, maar niet door hun blije momenten. Ze zoekt uit hoe dit komt.

95 minuten verdrietig met een 3D-bril op. Zo kan ik mijn bioscoopbezoek aan Inside out samenvatten. Geen onverdeeld succes. Ik had niet eens iets te snacken erbij. Hoe kan het dat een film over emoties eigenlijk maar één emotie succesvol bij mij weet over te brengen?

Laat ik eerlijkheidshalve beginnen bij mezelf binnenstebuiten. Natuurlijk nam ik mezelf mee naar de bioscoop, mijn eigen emoties. In mijn hoofd zit angst vaak aan de knoppen, waardoor mijn gevoelsleven zich meestal afspeelt binnen het spectrum dat ligt tussen 'lichte neurotische onrust' en 'totale paniek'. En er waren omstandigheden. Onze dochter is een jaar en negen maanden oud, ze logeerde tijdens ons bioscoopbezoek bij opa en oma, zodat papa en mama gezellig een avondje uit konden.
Daar zagen we vanuit het zachte pluche hoe alle blije herinneringen die we tot nu toe zorgvuldig met onze dochter hebben opgebouwd in haar hoofd (zoals in het hoofd van Riley, de hoofdpersoon uit de film) in een soort gigantisch zwart gat vallen. Dat gat lijkt eerst bodemloos, vervolgens stuiteren de herinneringen als knikkers op een vuilnisbelt op elkaar (aaah, toch een bodem, wat een opluchting!) om vervolgens grijs te worden en te vergaan, in niets op te gaan (aaah, géén opluchting). Je reinste horror vond ik dit. Terreur is misschien zelfs een beter woord.

Het gapende gat in het hoofd van Riley

Kan ik het een kinderfilm kwalijk nemen dat ik die ervaar als een vreselijk melodramatisch epos?
Ja, ik miste bij Inside out namelijk wat ze in het Engels zo mooi comic relief noemen. Een vrolijke noot om het gemoed te verlichten, adem te kunnen halen, te kunnen ontspannen (aaah). Er was een imaginair vriendje dat misschien grappig had moeten lijken (en in Groot-Brittannië 'everyone's hero' blijkt te zijn), maar dat ik eruit vond zien als een afgrijselijk roze monster met lippenstift, snorharen en tja, een slappe piemel als slurf (deed me ook denken aan deze dubieuze held uit Purno de Purno). Nachtmerrie-materiaal, brrr.
En dan waren er nog de scènes waarin werd gegiecheld en gekieteld, gegoofballd, noemden ze dat. Die momenten vond ik onbetrouwbaar verontrustend. Ik herinner me vooral een scène waarin Riley de deur uitgaat en haar ouders met brede grijnzen aapjes-imitaties doen. Freaky.

Achteraf zijn het vooral die brede grijnzen die me plagen als ik terugdenk aan de film. De verdrietige emoties, de angstige emoties, die spetterde van het doek af (het was in 3D, mind you), maar de lol was niet te voelen.
Op zoek naar een clip van de aapjes-scène vond ik dit:

Zie je die vreemde grimas? Weet je waarom die zo nep is?

Dat komt doordat Pixar en Disney de ouders van Riley geen rimpels hebben gegeven. Doe de test zelf maar eens:

Zonder houvast van rimpels kunnen we niet zien of iemands lach écht is! Als je weinig empathisch bent, dan heb je hier minder last van. Het is niet moeilijk te raden waarom rimpels ontbreken, die vinden we gewoon niet zo mooi. Om dezelfde reden zien de gezichten van alle Pixar-dames er overigens precies hetzelfde uit.

Toch is het best onhandig als je in een film geen waarachtige lach kunt overbrengen. Pixars animatiefilms gaan vaak over emoties, over het animeren van ‘dingen’ om precies te zijn. Parool-schrijver Jan Pieter Ekker maakte op zijn blog een mooi lijstje van alle dingen die dankzij Pixar emoties hebben gekregen: van speelgoed tot ratten en robots.

Misschien zou het goed zijn als de animatiestudio zich dus gewoon weer op ‘dingen’ stort? Dan kunnen ze zelf bedenken welke simplistische gezichtsuitdrukking bij een grijnzende koelkast hoort en zijn wij verlost van de vreemde grimassen van Inside out. En dan kunnen we weer naar acteurs kijken voor échte emoties.
Alhoewel, als acteurs aan hun hoofden blijven sleutelen, hebben we alsnog een probleem, want welke lach hieronder is nou echt en welke is nep?

 Renée Zelweger

Voor mijn empathische medemens en mijzelf voorzie ik kortom grote cinematografische problemen. Totdat de rimpel zijn glorieuze comeback maakt, want die dingen zijn echt hartstikke belangrijk.

Lees ook de TIP van Ron Vaessen over Inside out.

Mail

Anna van Leeuwen is Hard//hoofd-redactielid, freelance kunstjournalist en schrijft korte verhalen. Ze zou graag een alpaca hebben voor op haar balkon. Alvast bedankt.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Verf op je kleren #1 - Het Proces

Verf op je kleren #2 - Fictie en werkelijkheid

Waar ligt de grens tussen fictie en werkelijkheid, en hoe zet je die grens op spanning, zonder dat het saai of aanstellerig wordt? Lees meer

Column: Ik wens je alle goeds

Ik wens je alle goeds

Een afwijzing komt Eva koud op haar dak vallen. ‘Ik vond hem leuk, hij vond mij ook leuk, hij vond mij dus niet leuk, ik ben gewoon niet leuk genoeg.’ Lees meer

Kak! Een kritische kunstkoerier over De Kunstbode 1

Kak! Een kritische kunstkoerier over De Kunstbode

Als 'kritische kunstkoerier' neemt Marc Schoorl je mee door de kunstbijlage van zijn favoriete ochtendkrant. Lees meer

Nieuws in beeld: En hoe zit het met de achterstand in welzijn?

En hoe zit het met de achterstand in welzijn?

Na twee jaar af en aan wel en geen onderwijs op school te hebben gehad, ervaren leerlingen dat er 'hiaten in hun kennis' zijn ontstaan. Lees meer

Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Automatische concepten 73

Engeland is gesloten

Maar liefst 28.000 vluchtelingen staken in 2021 het Engelse Kanaal over, met gevaar voor eigen leven. Lees meer

Nieuwe coronificatie

Nieuwe coronificatie

Marthe van Bronkhorst opent het nieuwe jaar op poëtische wijze. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Verf op je kleren #1 - Het Proces

Verf op je kleren #1 - Het Proces

In Verf op je Kleren onderzoekt schrijver en documentairemaker Tiemen Hageman alle aspecten van het creatieve proces. Hij gaat in gesprek met allerlei creatieve makers, over hun proces en hoe je dat nou eigenlijk doet, werk maken. In deze eerste aflevering: schrijvers Martijn Brugman en Merlijn Huntjens. Lees meer

Stop met schrijven!

Stop met schrijven!

Jens Meijen vergelijkt het schrijfproces met auto-onderhoud en weet hoe je als schrijver goed zorgt voor je mentale gezondheid. Wat heeft schrijven te maken met het worden van een popster en waarom moet je volgens Jens eerst stoppen met schrijven? Lees meer

Ballen en Engelen

Ballen en Engelen

Na een klassiek ongemakkelijke kerstborrel op kantoor gaat Sascha mee naar huis met Ariane van hr. Maar dan neemt de avond een griezelige onverwachte wending... Een kerstverhaal van Loren Snel. Lees meer

Op elk potje past een probleempje

Op elk potje past een probleempje

Waarom moeten lesbische relaties in films altijd zo tragisch afgelopen? Esther Lamberigts pleit voor een positiever beeld van queer levens in hedendaagse media. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Nieuws in beeld: Wat 'huist' er op de achterkant van de maan?

Wat 'huist' er op de achterkant van de maan?

Vond de Chinese maanlander een hutje, een kleine triomfboog, of toch maar gewoon een grote rots? Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

Nieuws in beeld: Weg met het kerstpakket!

Weg met het kerstpakket!

Er zit zelden iets in waar je op zit te wachten, laat staan iets van kwaliteit. Lees meer

Over geluk is het moeilijk praten 2

Over geluk is het moeilijk praten

Filmmaker Agnès Varda was een uitgesproken feminist. Julia de Dreu zag in haar een geestdriftige, politiek geëngageerde vrouw. Maar Varda's film 'Le bonheur' lijkt een ode aan het traditionele huwelijksgeluk. Wat wilde ze ons vertellen met dit onuitgesproken drama? Lees meer

Masterclass

Een vrouw die met zichzelf in de knoop zit besluit om een masterclass acteren te volgen. Een kort verhaal door Renske van den Broek over opnieuw leren lopen, majorettemeisjes en vrede sluiten met wie je bent. Lees meer

Stemmen op je zestiende voor een sterkere democratie

Het is goed voor Nederland als zestienjarigen mochten stemmen, zegt Jazz Komproe. Lees meer

Ik sla een praatje op het Godenpad

Shimanto Reza gaat tegen zijn achterhoofdstem in en ontdekt de waarde van taboes. Lees meer