Asset 14

Dat je niet op je werk was

De baas van Natalie besloot dit jaar een personeelsfeest te organiseren. Een geweldig idee, vond Natalie, maar de uitvoering pakte wat anders uit dan ze zich had voorgesteld.

Pizzeria Cleopatra zat in een smal gebouw aan de Oosterkade, tussen een winkel voor kantoorbenodigdheden en Dick’s Dumpstore. Hoewel de naam met grote gele stickers op het raam was geplakt en daaronder meestal een neonbordje met daarop OPEN knipperde, trok de gevel weinig aandacht. De naam was sowieso misplaatst, vond Natalie. Het was eigenlijk een shoarmatent waar zes Afghanen werkten en één Nederlander, namelijk zijzelf. Geen Egyptenaar te bekennen.

Het was deze avond binnen nog donkerder dan normaal omdat Sardar, de eigenaar, had bedacht een sfeerlicht aan te doen. De tafeltjes en stoelen van glanzend donkerbruin nephout waren tegen de muur geschoven en aan het spit draaiden de gestapelde plakken lamsvlees deze avond niet. Sardar had in een artikel gelezen dat het in Nederland normaal was om jaarlijks een personeelsfeest te organiseren. Het leek Natalie een geweldig idee. Ze dacht aan een avondje uit eten met de collega’s of een boottochtje, maar het bleek dat Sardar geen idee had wat een personeelsfeest precies inhield. Als Natalie dat had geweten zou ze hem voorwaarde nummer één hebben verteld: dat je dus niet op je werk was. Sardar had het restaurant gesloten en op de toonbank stonden een paar zakken chips, twee flessen cola en een fles goedkope witte wijn. ‘Speciaal voor jou, Natalie!’ zei Sardar. Ze was de enige die dronk en kon nu inderdaad wel een glas gebruiken. Dat had haar baas in ieder geval wél goed ingeschat.

Natalies moeder had een afspraak met een hypnotiseur om te stoppen met roken, dus haar vriend Danny paste op Cara. Natalie zag nu al voor zich hoe Danny zijn auto de vangrail in zou rijden en hoe haar baby door de voorruit gelanceerd zou worden omdat Danny zou zijn vergeten hoe de gordel op de goede manier om het autostoeltje moest. (In werkelijkheid was Danny inderdaad met zijn auto op pad. Zijn zilverkleurige Opel rook naar zware deodorant en had een zwart-witte sticker van een pin-up met de tekst NO FAT CHICKS op de achterruit. Hoewel hij ook dit keer de autogordel scheef om het kinderzitje had gedaan kwamen hij en de baby toch veilig aan bij hun doel: de McDrive. Daar bestelde Danny twee Big Macs en een grote friet voor hemzelf en een Happy Meal voor Cara.)

In Pizzeria Cleopatra schonk Natalie haar eerste glas wijn in. Sardar zette een draagbare stereo op een tafeltje dat hij naar het midden van het kleine restaurant had gesleept. Hij had maar één cd met daarop Afghaanse muziek waarvan Natalie nog nooit had gehoord. Net toen Sardar met de batterijen begon te prutsen kwam Hamza binnen. Hamza was de negentienjarige neef van Sardar en bezorger bij Cleopatra. Hij was lang (‘langer dan de Nederlanders!’ zei Sardar altijd trots) en was de enige werknemer die weigerde het donkergele bedrijfsshirt te dragen. Hamza was Natalies favoriete collega. Hij bracht leven met zich mee, waardoor Natalie soms even vergat dat ze voor zeven euro per uur borden stond af te wassen aangezien Cleopatra geen afwasmachine had.

Sardar had de stereo inmiddels aan de praat gekregen. Hamza danste in zijn eentje op Ustad Mahwash’s grootste hit. Haar andere collega’s stonden oncomfortabel bij de bar. Natalie dronk haar glas leeg. Hamza stak zijn hand naar haar uit en zong nasaal op de melodie:

Natalie
mon chérie
doe een dansje with me

Ze lachte en deed een stap in de richting van de dansvloer. Hamza pakte haar hand en draaide haar rond, onder zijn arm door, terwijl hij met zijn andere hand de stereo als een boombox op zijn schouder droeg. Ze dansten totdat de hele familie Rahem (Sardar, zijn broers Saman en Reza en Samans zoons Aziz en Irshad) op de dansvloer stond, hun ongemakkelijkheid voorbij. De mannen dansten op een manier die Danny gay zou hebben genoemd, dacht Natalie. Zij zag als enige dat Hamza na het laatste nummer de cd snel op repeat zette.

Natalie nam een korte pauze en nam de wijn mee naar boven, naar de overloop die dienst deed als opslagruimte en waar drie grote vriezers stonden en een stuk of twintig emmers met sauzen (‘whisky- of knoflooksaus?’ herhaalde ze bij elke bestelling). Daar installeerde ze zich naast de grootste vriezer en stak ze een sigaret op. Ze had geen meldingen op haar telefoon, thuis ging het goed. De krappe verdieping leek een nieuw soort ruimte deze avond. Meestal bestond Cleopatra voor haar alleen maar als ze er aanwezig was. Ze realiseerde zich nu dat de vriezers bleven vriezen, het vlees daarin hetzelfde vlees was als wat ze morgen zouden verkopen en dat dit hele gebouw er ook ’s nachts nog zou zijn. Leeg en ontdaan van zijn functie. Een trede kraakte. Hamza verscheen vanuit het trapgat.

‘Mag ik erbij komen zitten?’ Ze schonk een nieuw glas wijn in. Hij nam een slok van zijn cola. Het was een bijzondere avond, zei Hamza. Natalie knikte.

Toen gebeurden er drie dingen.

  1. 1. Ergens in het gesprek vroeg Hamza aan Natalie wat zij wilde – gewoon, in het leven in het algemeen, zei hij. Het klonk heel nonchalant, terloops, maar het was iets wat niemand haar ooit gevraagd had.
  2. 2. Pizzeria Cleopatra onderging een transformatie. Aziz hing aan de bar en besprak met zijn oom Sardar zijn verliefdheid op een meisje uit de buurt; Saman had die middag een wegwerpcamera bij de Kruidvat gekocht en had nu zijn nieuwe roeping als evenementenfotograaf gevonden, en Reza en Irshad choreografeerden een dans (een achternicht ging binnenkort trouwen, dus ze konden alvast oefenen).
  3. 3. Er werd zo hard op de deur geslagen dat Sardar bang was dat de kleine vierkante raampjes het niet zouden overleven.

Het bleek dat een voorbijganger de politie had gebeld omdat hij de bedrijvigheid in het gesloten restaurant niet helemaal vertrouwde. ‘Het spijt ons, meneer,’ had de spraakzaamste van de twee agenten nog tegen Sardar gezegd, maar het feest was voorbij. Natalie deed een poging Sardar op te vrolijken: ‘Als de politie komt weet je dat het een goed feestje was!’ probeerde ze nog, maar haar baas bleef mistroostig de bar schoonmaken. Samen met haar collega’s zette ze de tafeltjes en stoelen weer op hun plek. Hamza deed het licht aan en Pizzeria Cleopatra kreeg haar oude gedaante terug.

Natalies leven rammelde weer aan de deurklink. Danny belde: of ze snel thuis kon komen, Cara was ziek geworden en nee, hij had geen idee waardoor dat kwam. Ze had twee gemiste oproepen van haar moeder en een veel te lange sms dat de hypnotiseur een valse oplichter was omdat ze nu al haar vierde sigaret van de avond aan het roken was.

Toen het restaurant schoon was, de stereo opgeruimd en de sfeer volledig verdwenen, pakte Natalie haar tas. Ze stak haar hand op naar haar collega’s. Hamza hield de deur voor haar open en bood aan om mee te lopen naar haar fiets, die om de hoek geparkeerd stond. Ze sloeg het aanbod af. Oké, zei hij, wees voorzichtig. ‘Doe ik,’ zei Natalie.

‘Dag Natalie.’

‘Dag Hamza.’

  
Mail

Fien Veldman (Leeuwarden, 1990) schrijft korte verhalen en gedichten. Haar korte verhalen zijn onder andere gepubliceerd in De Correspondent, EXPOSED, de Fusie en The Stockholm Review of Literature. Ze droeg haar werk voor op NPO Radio 1, bij Notes of a Dirty Old Man, op het Young Art Festival en op poëziefestival Dichters in de Prinsentuin. Samen met grafisch kunstenaar Alice Mulder maakte ze het boek Parlement der Dingen.

Reinout Dijkstra is illustrator uit Zwolle. Hij maakt tekeningen, schilderingen, foto's en soms ook nog een klein tekstje. Zijn werk is geaard in zijn eigen ervaringen, hij geniet van dingen als lichtval, kleur en is niet vies van een grapje.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

Leven in een grijs gebied

Leven in een grijs gebied

Wat gebeurt er met je zelfbeeld als je chronisch ziek wordt? Accepteer je de ziekte als een deel van jezelf, of blijf je uitkijken naar de dag waarop je genezen bent? Lees meer

Alles Vijf Sterren: 44

Warm en comfortabel

Deze week worden onze redacteurs blij van een goede jas en muziek om mee naar bed te gaan (of juist mee op te staan). Lees meer

 Digikunst spuwt broeikasgassen in de cloud

Digikunst spuwt broeikasgassen in de cloud

Het maken van de digitale kunstwerken kost ‘kolossale hoeveelheden’ rekenkracht van computers, aldus the New York Times. Lees meer

Nederland is boos. Waarom Jesse niet?

Nederland is boos. Waarom Jesse niet?

De nieuwste verkiezingen lieten ons weer eens zien hoe Nederland aan het afglijden is naar het rechtereinde van de politiek. Hoe kan dat? Is het niet tijd dat links even boos wordt als Wilders en Baudet? Lees meer

Gezien door een kunstwerk

Gezien door een kunstwerk

Doordat fysieke kunstexposities bijna nergens georganiseerd worden, zoeken kunstinstellingen andere wegen om hun werk ten toon te spreiden. Caecilia Rasch mist de ontmoeting met het kunstwerk, en vooral: erdoor gezien worden. Lees meer

Een dag uit het leven

Een dag in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt

Er zijn zoveel dingen die je zou kunnen zijn. Bioboer, au-pair à Paris, muze, schrijver, schilder, heks... En tegelijk heb je maar één leven om al je ambities in waar te maken. Lies Jo Vandenhende deconstrueert deze tragiek liefdevol door ons een dag mee te nemen in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt. Met een illustratie van Tonke Koppelaar. Lees meer

Automatische concepten 38

Hard//hoofd zoekt een nieuwe adjunct-hoofdredacteur

De adjunct-hoofdredacteur denkt mee over de koers van het tijdschrift en heeft een stem in belangrijke beslissingen. Lees meer

Hard//hoofd zoekt een beeldredacteur (illustraties) 2

Hard//hoofd zoekt een beeldredacteur (illustraties)

Ter ondersteuning van de chef Illustratie zijn wij op zoek naar een beeldredacteur illustraties. Lees meer

Automatische concepten 54

Een miljoen huizen houden het te droog

Zeker een miljoen huizen in Nederland dreigen te verzakken, en dat aantal is de afgelopen jaren flink toegenomen. De boosdoener: droogte. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 43

Lekker soggen

Deze week worden onze redacteurs blij van lachen om Mark R., lessen over de media en het kunnen bijdragen aan de vismigratie in Utrecht. Lees meer

Een ritje maken

Een ritje maken

In dit verhaal van Sonja Buljevac maken Renée en haar oma een wandeling bij de boulevard van Vlissingen. Terwijl haar oma volop geniet, wordt Renée geconfronteerd met de gebeurtenissen van de vorige nacht. Lees meer

Hard//talk: Onderdak is een mensenrecht

Onderdak is een mensenrecht

Over dakloosheid hoeven we geen uitvoerige politieke discussies te voeren, aldus Jihane Chaara. Onderdak is namelijk niets minder dan een mensenrecht (iets wat men in de Nederlandse politiek even vergeten lijkt te zijn). Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Filmtrialoog: Nocturne

Nocturne

Onze redacteurs zagen Nocturne, een film over het maken van een film. Hoofdpersonage Alex rent een nacht lang door zijn eigen hoofd, op zoek naar het sluitende idee, de juiste acteurs, een kloppend verhaal. Het sprak esthetisch heel erg aan, maar zaaide ook een hoop verwarring. Lees meer

Nieuws in beeld: 13

Onze corona-aanpak laat talloze aardbewoners stikken

Dat het materiaal waarmee we onszelf tegen corona beschermen voor een golf aan afval zou zorgen, zagen we al van verre aankomen. Illustrator Simcha van der Veen is dan ook verbijsterd: waarom doen we hier niets tegen? Lees meer

Absurditeit is de kracht van The Nose or Conspiracy of Mavericks

Absurditeit is de kracht van The Nose or Conspiracy of Mavericks

Dat je niet op zoek hoeft naar de diepere betekenis en ook enkel de vorm van een film kan waarderen, bewijst de animatiefilm 'The Nose or Conspiracy of Mavericks'. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Eindelijk lente

Eindelijk lente

Deze week worden we blij van een fijn boek, roze k-pop en Den Bosch. Lees meer

Over Emma, millennials en de kostuumdramafase

Over Emma, millennials en de kostuumdramafase

Anna Visser is van jongs af aan een fervent liefhebber van Jane Austen. Een onlangs verschenen hervertelling van Emma werpt nieuw licht op haar hartstocht voor het kostuumdrama, maar misschien nog meer op haar zelfbeeld. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer