Asset 14

Onthouden dat ik het even moet vergeten

Onthouden dat ik het even moet vergeten 1

Voor het eerst in lange tijd bezoek ik weer eens een borrel van een van mijn werkgevers. De kleine ruimte is halfgevuld met mensen als ik binnenkom, sommigen zijn nieuw in het gezelschap, anderen geven elkaar drie kussen. Ik groet degenen die ik ken en zoek een plekje aan een lange tafel, waar iemand aan staat die zijn hand uitsteekt en zich aan me voorstelt als W. Ik kijk hem aan en moet razendsnel de afweging maken: ga ik hem vertellen dat we elkaar al eens hebben gesproken, of niet?

Die afweging is zo simpel nog niet, want ons gesprek vond vijf jaar geleden plaats, duurde misschien tien minuten en we hebben elkaar sindsdien niet meer ontmoet. Ik weet nog dat hij me vertelde dat hij een promotieonderzoek deed in de natuurkunde, en dat hij daarnaast ook verhalen schreef. Ze waren een beetje duister. Ik weet nog wat ik aan had die dag en dat ik me zorgen maakte over of mijn wollen coltruitje te formeel was voor de gelegenheid. Hij was domineeszoon en had een broer, die deed totaal iets anders en ze waren gebrouilleerd. Hij kwam oorspronkelijk uit Drenthe en hield van grapefruit.

Ik wil iemand zijn die een heleboel te onthouden heeft.

Waar sommige mensen per ongeluk iets vergeten, heb ik het probleem dat ik soms per ongeluk iets onthoud. Dat collega B. een parkiet had die Jeffrey heette, dat mijn huisgenoot volgende week vrijdag om 12.40 naar de tandarts moet, dat collega J. liever niet alleen slaapt en dat K. drie jaar geleden solliciteerde op een nieuwe baan die ze niet kreeg. Dat R. het liefst geen wekker zet en dat A. zijn koffie met melk drinkt. Het zijn geen schrikbarende wetenswaardigheden, en bovendien is het informatie waar ik persoonlijk weinig aan heb. Als K. nog eens vertelt over de baan waar ze voor afgewezen werd, dan reageer ik verrast en verontwaardigd. En als ik koffiezet voor A. dan vraag ik of hij er melk in wil, omdat ik heb onthouden dat ik even moet vergeten dat hij dat wil en ik niet wil dat hij denkt dat ik dusdanig geïnteresseerd in hem ben dat ik de vorige keer dat ik hem ontmoette op dit soort details heb gelet. Ik wil dat moeten vragen, omdat ik dat vergeten ben, omdat ik iemand wil zijn die een heleboel te onthouden heeft.

Onder de noemer van een goed voornemen om iets minder sociaal wenselijk gedrag te vertonen dat me toch alleen maar moeite kost, besluit ik tegen W. te zeggen dat we elkaar al eens ontmoet hebben. Hij trekt zijn wenkbrauwen op.

‘Ja, vijf jaar geleden op een borrel. Het was nog op de andere locatie, we stonden in de hoek van de ruimte.’ Ik pauzeer even, probeer hem te helpen me te herinneren: ‘Ik had een wollen donkerblauw coltruitje aan.’ Ik besluit dat ik hier even ophoud, om te kijken of hem iets gaat dagen. Hij lacht een beetje, zijn mondhoeken trekken wat omlaag, ik weet niet of dat zoveel betekent als ‘zo die heeft een goed geheugen’ of ‘geen idee wie dit is, wegwezen hier’.

‘Ik herinner me de borrel wel, maar jou niet,’ geeft hij toe.

We staan naast elkaar aan de tafel, collega’s komen erbij, en W. knoopt een nieuw gesprek aan met iemand aan de overkant van de tafel. Hij vertelt dat hij afgelopen weekend langs is geweest bij zijn ouders. Zijn gesprekspartner vraagt niet door, maar ik weet: in Drenthe. Waarschijnlijk is hij naar de kerk geweest. Als hij mazzel had, kwam zijn broer niet langs en kreeg hij bij het ontbijt een grapefruit. Voor ik het weet hoor ik mezelf vragen: ‘Wat leuk, en waar wonen je ouders?’

Mail

Eva van den Boogaard is literatuurwetenschapper, docent en onderwijsinnovator bij St. Joost School of Art & Design en eindredacteur bij Hard//hoofd. Haar verborgen talent is slapen en haar minder verborgen talent twijfelen. Ze rent graag langs de Vecht, zingt met karaoke het liefst George Michael en droomt van een Heilige Birmaan als huisdier.

Eline Veldhuisen (1999) is illustrator. Inspiratie voor haar werk haalt ze uit haar directe omgeving, variërend van haar eigen gedachtes tot de verhalen van andere mensen. Met zo min mogelijk middelen brengt ze deze verhalen op een heldere manier in beeld.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Column: Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Twee jaar geleden vroeg Eva nog aan een collega waarom ze niet dronk. Inmiddels laat ook zij de alcohol links liggen en is ze zelf degene die wordt bevraagd. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer