Asset 14

Noren

 1

'Omdat hij zonder haar was begonnen aan het nieuwe seizoen House of Cards; omdat hij tijdens werktijd haar oproepen wegdrukte; omdat hij zijn profielfoto van hen tweeën had verruild voor een van hem alleen.' Hoe bereid je je voor op een verlies dat komen gaat? Een kort verhaal van Evelien Flink.

Het begon met pluis. Ze pulkte het plukje uit zijn warme navel terwijl hij sliep. Hij merkte er niets van en ronkte onbekommerd verder. Zij was klaarwakker, al urenlang, haar ogen droog en jeukerig van het staren in het donker. Langzaam rolden haar duim en wijsvinger de cocktail van stof, dode huidcellen en haar tot een zacht, rond bolletje.

Ze had liggen denken aan het avondeten. Aan hoe hij alleen zijn eigen sushirrito uit de Deliveroo-doos had gepakt en meteen was begonnen met eten, in plaats van ook eerst haar tofuwrap aan te geven; aan hoe zijn ogen waren afgedwaald naar een duif op het balkon terwijl ze vertelde over haar werkdag; aan hoe hij geen ‘gezondheid’ had gezegd toen ze nieste.
Ze stak haar arm buiten het dekbed om het pluisje één te laten worden met zijn neef, de grijswollen vloerbedekking. Ze bedacht zich, opende de la van het nachtkastje en liet het bolletje erin vallen.
Ze draaide zich op haar zij, de rug naar hem toe, en zuchtte. Geen reactie. Ze zuchtte nog een keer, harder, opnieuw, nog harder, gaf toen een flinke ruk aan het dekbed. Het snurken stopte en het matras bewoog op en neer. Ze kneep haar ogen dicht en hield haar adem in. Wat kies je, dacht ze. Welke kant draai je op?
Enkele seconden later voelde ze zijn adem in haar haren en zijn buik tegen haar rug, de warmte van zijn huid door de dunne stof van haar slaapshirt heen.

Als hij haar tosti eerder die week niet zo godsgruwelijk had laten aanbranden, had ze het artikel waarschijnlijk niet eens gelezen. Normaliter scrolde ze tijdens haar ontbijt door het nieuwsoverzicht op haar telefoon, maar omdat ze deze ochtend beide handen nodig had om snel schrapend met een mes nog iets van de zwartgeblakerde snee casinobrood op haar bord te maken, las ze de krant.
‘De Noren zijn vast voorbereid bij eventuele crisis,’ luidde de kop.
Schraap, schraap, schraap.
‘Inwoners worden daar geacht thuis een overlevingspakket klaar te hebben om de eerste dagen te kunnen doorkomen bij een oorlog of andere grote ramp.’
Schraap, schraap, schraap.

‘Per persoon bevat zo’n pakket negen liter water, twee pakjes knäckebröd, een pak havermout, ingeblikte groenten, een campinggasstel, kaarsen, een draagbare radio, een hoofdlamp en een EHBO-pakket.’
Ze tikte de tosti tegen haar bord om die van zijn laatste kankerverwekkende kruimels te verlossen, nam een hap en las een citaat van de Noorse crisisvoorlichter: ‘Het is tijd dat we in actie komen.’

De strandwandeling was zijn idee. ‘Romantisch toch?’ riep hij over zijn schouder. Ze knikte, maar hij had zijn hoofd alweer omgedraaid. Sinds wanneer liep hij voor haar in plaats van naast haar?
Ze dacht aan het pluisje in haar nachtkastje. Een opwelling was het geweest, een plotseling verlangen naar een tastbaar stukje hém; naar een aandenken dat ook later, na afloop, zou beklijven. Het was hoe dan ook eenmalig, sprak ze zichzelf toe.
Enkele meters voorbij een aangespoelde kwal duwde hij de neus van zijn schoen in het zand en trok een omgekeerde J, de linkerhelft van een hart. Voordat hij aan de rechterhelft kon beginnen, klonk geblaf. Een zwarte labrador kwam voorbijgeracet en stortte zich met een grote sprong de zee in, als een lemming van een klif.
‘Maf beest.’ Hij keek haar grijnzend aan. Ze hoopte dat hij het zandhart zou afmaken, maar hij liep verder.
Hij had lange benen en ze moest bijna rennen over het schelpenveld om hem bij te houden, zich pijnlijk bewust van de knerpende massavernietiging die zich onder haar schoenzolen afspeelde. Heilige huisjes aan diggelen.
Die nacht lag ze opnieuw wakker. Nadat hij zich snurkend op zijn rug had gedraaid stak ze wederom haar wijsvinger in zijn navel. Ze liet ook dit plukje in de lade vallen en sloot haar ogen.

 1

Hij was niet naast haar blijven liggen, maar meteen onder de douche gesprongen. Ze draaide haar hoofd richting de badkamer in een poging een melodie te ontcijferen uit zijn gefluit. De begintune van Game of Thrones. Wat moest ze daarmee?
Ze opende de la van haar nachtkastje en bestudeerde de inhoud. De zoektocht naar pluis was een nachtelijk ritueel geworden, maar erg hard groeide de voorraad niet. Ze rolde naar zijn kant van het bed, duwde haar gezicht in zijn kussen en ademde diep in. Zijn vocht tussen haar benen voelde warm en plakkerig, maar de huid eronder stond in brand. Ze was volledig droog geweest, haar gedachten ergens anders.

Hij had veel haar, dat wist ze. Mooi dik en licht krullend, op zijn hoofd, kin, armen, benen, buik en rug. Blijkbaar was datzelfde mooie haar ook te vinden in het bed.

Bij hoe hij het boodschappenmandje niet meer van haar overnam wanneer ze samen de Albert Heijn binnenliepen; bij hoe hij de bananenplant die ze samen hadden gekocht nooit meer water gaf, waardoor de bladeren dor en bruin waren; bij hoe hij niet mee was gegaan naar de verjaardag van haar broertje.|
Pas toen ze haar hoofd enkele centimeters boven zijn kussen had opgetild en haar ogen zich hadden scherpgesteld, zag ze het. Haren. Op zijn kussen.
Hij had veel haar, dat wist ze. Mooi dik en licht krullend, op zijn hoofd, kin, armen, benen, buik en rug. Blijkbaar was datzelfde mooie haar ook te vinden in het bed.
Langzaam vouwde ze het dekbed opzij. Daar lagen ze, op het witte hoeslaken. Honderden tastbare stukjes hém, verborgen in het volle zicht.
Gretig plukte ze de zwarte haartjes van het laken, alsof het een vacht was die ze moest vlooien. De voorraad leek oneindig, toen het geluid van stromend water stopte had ze nog niet eens de helft gehad. Snel kneep ze de verzamelde haren in haar hand samen tot een bal ter grootte van een perzik, liet hem in de lade vallen en sloeg het dekbed terug, voorzichtig, alsof ze een kind was dat haar porseleinen pop toedekte.
Hij stapte de badkamer uit in een donkerblauwe boxershort, sprong op het bed en kuste haar. ‘Dag schoonheid.’

Het was alsof ze haar eigen appartement voor het eerst zag. Ze hoefde haar hand slechts over een willekeurig oppervlak te strijken – de bank, de eettafel, het aanrecht – overal vond ze haar, zijn mooie haar. Toen de lade vol begon te raken, hevelde ze de verzameling over naar een oud kussensloop dat ze verstopte onder het bed. Ze was er fysiek niet toe in staat om stukjes hém weg te gooien. Het voelde onvoorbereid. Bovendien sliep ze eindelijk weer diep en droomloos.

Maar na verloop van tijd was de bekleding van de bank haarvrij, het eettafelblad volledig geplunderd en het aanrecht glanzend en leeg. Het hoeslaken bood nog wel uitkomst, totdat ze op een middag thuiskwam van haar crossfittraining en ontdekte dat hij het bed had verschoond. Onder de douche barstte ze in tranen uit. Die nacht trok ze uit pure wanhoop een haar uit zijn hoofd. Dit keer schrok hij wel wakker, waardoor ze spontane zin in seks moest improviseren. Het ergste was nog dat ze de haar na afloop niet meer terug kon vinden.
Omdat hij zonder haar was begonnen aan het nieuwe seizoen van House of Cards; omdat hij tijdens werktijd haar oproepen wegdrukte naar zijn voicemail; omdat hij zijn profielfoto van hen tweeën had verruild voor een foto van hem alleen.

 1

Ze meldde zich ziek op het werk, veinsde oververmoeidheid en zware griep. Zodra hij het huis had verlaten, haalde ze een oud dekbedovertrek tevoorschijn en kieperde de inhoud van het kussensloop erin. Vervolgens trok ze de plakplinten van het eiken laminaat en priegelde de zwarte haartjes onder de zelfklevende strips vandaan. Ze scheurde de stofzuigerzak open en graaide gulzig in de grijze heksenbrij van huid en haar. Ze ontmantelde zijn scheerapparaat en kieperde het reservoir leeg boven het kussensloop. Ze stak haar hand in de straal, genoot van hoe het fijnkorrelige zwarte poeder als kostbaar goudstof door haar vingers gleed.
Haar Swiffer vloog door de lamellen. Eerst schudde ze de doekjes nog leeg boven het dekbedovertrek en keek ze geduldig toe hoe de haartjes en het stof neerdwarrelden als poedersuiker op een kerststol. Maar er bleef te veel kostbaars achter in de microvezels en al snel gooide ze de doekjes er maar in zijn geheel bij. Net als de inhoud van de stofzuigerzak.

Ze had de dreiging op tijd herkend en was voorbereid geweest. Het zou dit keer geen crisis worden, omdat ze in actie was gekomen.

Het was een woensdagmiddag, hoe laat wist ze niet precies, alleen dat het een woensdag was, want er fietsten bovengemiddeld veel moeders met kinderen op straat. Ze was hooguit twintig minuten weggeweest – de Blokker was om de hoek en de Swiffer-navullingen waren op – en had het overtrek niet verstopt onder het bed. Ze trof hem aan in de slaapkamer, vol afgrijzen starend in de opening. Hij had een to-go-beker van haar favoriete sapbar in zijn hand.
Hij zei niets, keek haar niet aan terwijl hij de autosleutels van het dressoir graaide.
Ze keek toe vanuit het slaapkamerraam, wachtte totdat hij hun Peugeot de straat uit had gereden en tilde toen met trillende handen het dekbedovertrek van de grond. Ze liet zich ermee op het bed vallen, wikkelde zichzelf in het cocon van huid en haar, zíjn huid en haar, en probeerde haar ademhaling onder controle te krijgen.
Ze had gelijk gehad. Ze had de dreiging op tijd herkend en was voorbereid geweest. Het zou dit keer geen crisis worden, omdat ze in actie was gekomen.
Ze had het goed gedaan.
Het enige vervelende waren haar ogen, die bleven maar tranen. Maar dat kwam natuurlijk door het stof. Ja, ongetwijfeld door al het stof. Maar dat zou hoe dan ook neerdalen.

 

Mail

Evelien Flink (1988) schrijft artikelen en korte verhalen en studeert aan de Schrijversvakschool Amsterdam. Ze heeft gewerkt als redacteur voor de Volkskrant en de Nederlandse Publieke Omroep. Haar proza verscheen onder andere in Extaze en bij De Optimist.

Daan Timmer Daan Timmer (1990) is al van kleins af aan bezig met illustratie en ontwerp. Hij timmert hard aan de weg als freelance illustrator waar hij zijn eindeloze fascinatie voor lichaamsdelen en de verhalen die erachter schuilgaan probeert bloot te leggen. Deze verhalen spelen samen met zijn gemixte achtergrond een grote rol in zijn werk.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef literair
  • Foto van Gatool Katawazi
    Gatool KatawaziAdjunct-uitgever
Lees meer
het laatste
Iets dat me niet langer platlegt

Iets dat me niet langer platlegt

Emma Stomp dicht over de mooiste uren in haar lichaam, dans en een kalm soort verliefdheid. Lees meer

Roulette 5

Roulette

Vier studievriendinnen met een voorliefde voor gokken tarten het lot door een oude dramaturgische wet op de proef te stellen. Lees meer

Kadaver

Kadaver

De koffer staat klaar in de gang. Kennissen hebben ondertussen hun eigen vrienden en de verteller van dit verhaal vraagt zich af of het konijn vandaag al gegeten heeft. Een verhaal van Claartje Chajes over vriendschap en verder gaan. Lees meer

Glory hole

Glory hole

In een openbaar toilet op de luchthaven van San Francisco zit een gat in de muur. Zachtjes zoemt een camera, een lens is zichtbaar, iemand haalt zachtjes zijn neus op. De geluiden onthullen iemand die geconcentreerd iets in beeld wil brengen. Lees meer

Automatische concepten 32

Het glas had jouw vorm

Thijs Joores bespreekt in zijn gedichten een donkere kant van trots: over het Imposter Syndrome en thuiskomen bij je ouders waar je kindertekeningen nog op het toilet hangen. Lees meer

De humblebrag

De humblebrag

Anne Staal gaat in gesprek met haar miereneter, want er moet haar iets van het hart. Lees meer

Stemmen die wegsterven in de wind

Stemmen die wegsterven in de wind

Een auteur heeft zich teruggetrokken in een grauwe hotelkamer en werkt aan een boek, om niet te hoeven praten en niks uit te hoeven leggen. Voor zolang het duurt. Want van wie is het boek uiteindelijk: van de schrijver of van de lezers? Lees meer

Trots zoals _ zich verhoudt tot _

Trots zoals _ zich verhoudt tot _

Yentl van Stokkum onderzoekt de trots die ze in haar dagelijks leven om zich heen ziet: in kleedkamers, in opgeruimde kamers en in primetime televisieprogramma's. Lees meer

Seoul 2

Seoul

Thijs Joores schreef deze ritmische gedichtencyclus tijdens de jaarwisseling in Seoul. Het begint kalm, maar eindigt in een wervelwind aan gedachten en reflecties. Lees meer

Petrov zit

Petrov zit

Een oude man probeert op te staan uit zijn stoel en zijn vrouw kijkt toe. Samen dwarrelen ze terug in de tijd, in een verhaal dat ook achterstevoren te lezen is. Maria draaide zich om en liep de kamer uit. Petrov staarde naar het bruine plastic, de hoorn, de zwart met witte cijfers. Zijn starre... Lees meer

Edward Hopper - Chop Suey

Verdrietvoyeur

Van een veilige afstand laat Babet ons meekijken naar een vrouw in een jas en laat ze ons gissen naar wie deze vrouw is of zou kunnen zijn. Lees meer

Schrijver zkt. band

Schrijver zkt. band

Klimaatdestructie en uitsterfgolven lenen zich normaal alleen voor gepieker en slapeloosheid, maar hier is het album 'Schip, 1912', een conceptalbum over de ondergang van de wereld. Lees meer

Voor Valentina Tereshkova

Voor Valentina Tereshkova

Merel van Slobbe schreef een gedicht over Valentina Tereshkova, walvissen en voor de laatste keer een kamer uitlopen. Lees meer

Engel

Engel

Door een bizar voorval raakt een man begaan met het lot van gevallen engelen. Vanaf dat moment merkt hij hun aanwezigheid overal op en smeedt een plan om ze te helpen. Lees meer

Vuur

Vuur

Eind deze maand verschijnt Max Hermens' chapbook Toch zonken ze niet. Lees hier alvast het korte verhaal ‘Vuur’, over een dochter, een werkloze vader en de krullende schilfers van een berkenbast. Lees meer

Waterlanders

Waterlanders

Annelies van Wijk beschrijft een tragische familiegeschiedenis in de vorm van een kort verhaal. Lees meer

Gedichten geïnspireerd op Long in the Tooth 3

Gedichten geïnspireerd op Long in the Tooth

Yentl van Stokkum schreef drie gedichten ter gelegenheid van de tentoonstelling Long in the Tooth van Josse Pyl. Joëlle de Ruiter maakte er illustraties bij. Lees meer

Tsunami

Tsunami

De vakantie in Frankrijk is anders dan andere zomers, want Katja's opa is overleden. Met haar zus en neef doodt ze de tijd aan de hete kust, tot het noodlot toeslaat. Lees meer

Een zomer op de Wallen (IIII): Voor de show

Voor de show

Leon van de Reep woont al jaren op de Wallen, maar zoekt zijn vertier daar zo ver mogelijk vandaan. En dat terwijl toeristen van over de hele wereld juist naar het Red Light District toe trekken! Deze zomer treedt hij in hun voetsporen en zoekt antwoord op de vraag: wat zoeken die mensen hier? In... Lees meer

Zomerzucht (V): Franse kaas

Franse kaas

De Franse kaas loopt de kamer binnen en kijkt me strak aan. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij ons 10-jarig jubileum kunnen verplaatsen en de geboekte artiesten kunnen betalen. Je eerste gesigneerde en genummerde kunstwerk is van Raquel van Haver. Vóór 1 mei hebben we 600 nieuwe kunstverzamelaars nodig.

Meer info