Asset 14

Noren

 1

'Omdat hij zonder haar was begonnen aan het nieuwe seizoen House of Cards; omdat hij tijdens werktijd haar oproepen wegdrukte; omdat hij zijn profielfoto van hen tweeën had verruild voor een van hem alleen.' Hoe bereid je je voor op een verlies dat komen gaat? Een kort verhaal van Evelien Flink.

Het begon met pluis. Ze pulkte het plukje uit zijn warme navel terwijl hij sliep. Hij merkte er niets van en ronkte onbekommerd verder. Zij was klaarwakker, al urenlang, haar ogen droog en jeukerig van het staren in het donker. Langzaam rolden haar duim en wijsvinger de cocktail van stof, dode huidcellen en haar tot een zacht, rond bolletje.

Ze had liggen denken aan het avondeten. Aan hoe hij alleen zijn eigen sushirrito uit de Deliveroo-doos had gepakt en meteen was begonnen met eten, in plaats van ook eerst haar tofuwrap aan te geven; aan hoe zijn ogen waren afgedwaald naar een duif op het balkon terwijl ze vertelde over haar werkdag; aan hoe hij geen ‘gezondheid’ had gezegd toen ze nieste.
Ze stak haar arm buiten het dekbed om het pluisje één te laten worden met zijn neef, de grijswollen vloerbedekking. Ze bedacht zich, opende de la van het nachtkastje en liet het bolletje erin vallen.
Ze draaide zich op haar zij, de rug naar hem toe, en zuchtte. Geen reactie. Ze zuchtte nog een keer, harder, opnieuw, nog harder, gaf toen een flinke ruk aan het dekbed. Het snurken stopte en het matras bewoog op en neer. Ze kneep haar ogen dicht en hield haar adem in. Wat kies je, dacht ze. Welke kant draai je op?
Enkele seconden later voelde ze zijn adem in haar haren en zijn buik tegen haar rug, de warmte van zijn huid door de dunne stof van haar slaapshirt heen.

Als hij haar tosti eerder die week niet zo godsgruwelijk had laten aanbranden, had ze het artikel waarschijnlijk niet eens gelezen. Normaliter scrolde ze tijdens haar ontbijt door het nieuwsoverzicht op haar telefoon, maar omdat ze deze ochtend beide handen nodig had om snel schrapend met een mes nog iets van de zwartgeblakerde snee casinobrood op haar bord te maken, las ze de krant.
‘De Noren zijn vast voorbereid bij eventuele crisis,’ luidde de kop.
Schraap, schraap, schraap.
‘Inwoners worden daar geacht thuis een overlevingspakket klaar te hebben om de eerste dagen te kunnen doorkomen bij een oorlog of andere grote ramp.’
Schraap, schraap, schraap.

‘Per persoon bevat zo’n pakket negen liter water, twee pakjes knäckebröd, een pak havermout, ingeblikte groenten, een campinggasstel, kaarsen, een draagbare radio, een hoofdlamp en een EHBO-pakket.’
Ze tikte de tosti tegen haar bord om die van zijn laatste kankerverwekkende kruimels te verlossen, nam een hap en las een citaat van de Noorse crisisvoorlichter: ‘Het is tijd dat we in actie komen.’

De strandwandeling was zijn idee. ‘Romantisch toch?’ riep hij over zijn schouder. Ze knikte, maar hij had zijn hoofd alweer omgedraaid. Sinds wanneer liep hij voor haar in plaats van naast haar?
Ze dacht aan het pluisje in haar nachtkastje. Een opwelling was het geweest, een plotseling verlangen naar een tastbaar stukje hém; naar een aandenken dat ook later, na afloop, zou beklijven. Het was hoe dan ook eenmalig, sprak ze zichzelf toe.
Enkele meters voorbij een aangespoelde kwal duwde hij de neus van zijn schoen in het zand en trok een omgekeerde J, de linkerhelft van een hart. Voordat hij aan de rechterhelft kon beginnen, klonk geblaf. Een zwarte labrador kwam voorbijgeracet en stortte zich met een grote sprong de zee in, als een lemming van een klif.
‘Maf beest.’ Hij keek haar grijnzend aan. Ze hoopte dat hij het zandhart zou afmaken, maar hij liep verder.
Hij had lange benen en ze moest bijna rennen over het schelpenveld om hem bij te houden, zich pijnlijk bewust van de knerpende massavernietiging die zich onder haar schoenzolen afspeelde. Heilige huisjes aan diggelen.
Die nacht lag ze opnieuw wakker. Nadat hij zich snurkend op zijn rug had gedraaid stak ze wederom haar wijsvinger in zijn navel. Ze liet ook dit plukje in de lade vallen en sloot haar ogen.

 1

Hij was niet naast haar blijven liggen, maar meteen onder de douche gesprongen. Ze draaide haar hoofd richting de badkamer in een poging een melodie te ontcijferen uit zijn gefluit. De begintune van Game of Thrones. Wat moest ze daarmee?
Ze opende de la van haar nachtkastje en bestudeerde de inhoud. De zoektocht naar pluis was een nachtelijk ritueel geworden, maar erg hard groeide de voorraad niet. Ze rolde naar zijn kant van het bed, duwde haar gezicht in zijn kussen en ademde diep in. Zijn vocht tussen haar benen voelde warm en plakkerig, maar de huid eronder stond in brand. Ze was volledig droog geweest, haar gedachten ergens anders.

Hij had veel haar, dat wist ze. Mooi dik en licht krullend, op zijn hoofd, kin, armen, benen, buik en rug. Blijkbaar was datzelfde mooie haar ook te vinden in het bed.

Bij hoe hij het boodschappenmandje niet meer van haar overnam wanneer ze samen de Albert Heijn binnenliepen; bij hoe hij de bananenplant die ze samen hadden gekocht nooit meer water gaf, waardoor de bladeren dor en bruin waren; bij hoe hij niet mee was gegaan naar de verjaardag van haar broertje.|
Pas toen ze haar hoofd enkele centimeters boven zijn kussen had opgetild en haar ogen zich hadden scherpgesteld, zag ze het. Haren. Op zijn kussen.
Hij had veel haar, dat wist ze. Mooi dik en licht krullend, op zijn hoofd, kin, armen, benen, buik en rug. Blijkbaar was datzelfde mooie haar ook te vinden in het bed.
Langzaam vouwde ze het dekbed opzij. Daar lagen ze, op het witte hoeslaken. Honderden tastbare stukjes hém, verborgen in het volle zicht.
Gretig plukte ze de zwarte haartjes van het laken, alsof het een vacht was die ze moest vlooien. De voorraad leek oneindig, toen het geluid van stromend water stopte had ze nog niet eens de helft gehad. Snel kneep ze de verzamelde haren in haar hand samen tot een bal ter grootte van een perzik, liet hem in de lade vallen en sloeg het dekbed terug, voorzichtig, alsof ze een kind was dat haar porseleinen pop toedekte.
Hij stapte de badkamer uit in een donkerblauwe boxershort, sprong op het bed en kuste haar. ‘Dag schoonheid.’

Het was alsof ze haar eigen appartement voor het eerst zag. Ze hoefde haar hand slechts over een willekeurig oppervlak te strijken – de bank, de eettafel, het aanrecht – overal vond ze haar, zijn mooie haar. Toen de lade vol begon te raken, hevelde ze de verzameling over naar een oud kussensloop dat ze verstopte onder het bed. Ze was er fysiek niet toe in staat om stukjes hém weg te gooien. Het voelde onvoorbereid. Bovendien sliep ze eindelijk weer diep en droomloos.

Maar na verloop van tijd was de bekleding van de bank haarvrij, het eettafelblad volledig geplunderd en het aanrecht glanzend en leeg. Het hoeslaken bood nog wel uitkomst, totdat ze op een middag thuiskwam van haar crossfittraining en ontdekte dat hij het bed had verschoond. Onder de douche barstte ze in tranen uit. Die nacht trok ze uit pure wanhoop een haar uit zijn hoofd. Dit keer schrok hij wel wakker, waardoor ze spontane zin in seks moest improviseren. Het ergste was nog dat ze de haar na afloop niet meer terug kon vinden.
Omdat hij zonder haar was begonnen aan het nieuwe seizoen van House of Cards; omdat hij tijdens werktijd haar oproepen wegdrukte naar zijn voicemail; omdat hij zijn profielfoto van hen tweeën had verruild voor een foto van hem alleen.

 1

Ze meldde zich ziek op het werk, veinsde oververmoeidheid en zware griep. Zodra hij het huis had verlaten, haalde ze een oud dekbedovertrek tevoorschijn en kieperde de inhoud van het kussensloop erin. Vervolgens trok ze de plakplinten van het eiken laminaat en priegelde de zwarte haartjes onder de zelfklevende strips vandaan. Ze scheurde de stofzuigerzak open en graaide gulzig in de grijze heksenbrij van huid en haar. Ze ontmantelde zijn scheerapparaat en kieperde het reservoir leeg boven het kussensloop. Ze stak haar hand in de straal, genoot van hoe het fijnkorrelige zwarte poeder als kostbaar goudstof door haar vingers gleed.
Haar Swiffer vloog door de lamellen. Eerst schudde ze de doekjes nog leeg boven het dekbedovertrek en keek ze geduldig toe hoe de haartjes en het stof neerdwarrelden als poedersuiker op een kerststol. Maar er bleef te veel kostbaars achter in de microvezels en al snel gooide ze de doekjes er maar in zijn geheel bij. Net als de inhoud van de stofzuigerzak.

Ze had de dreiging op tijd herkend en was voorbereid geweest. Het zou dit keer geen crisis worden, omdat ze in actie was gekomen.

Het was een woensdagmiddag, hoe laat wist ze niet precies, alleen dat het een woensdag was, want er fietsten bovengemiddeld veel moeders met kinderen op straat. Ze was hooguit twintig minuten weggeweest – de Blokker was om de hoek en de Swiffer-navullingen waren op – en had het overtrek niet verstopt onder het bed. Ze trof hem aan in de slaapkamer, vol afgrijzen starend in de opening. Hij had een to-go-beker van haar favoriete sapbar in zijn hand.
Hij zei niets, keek haar niet aan terwijl hij de autosleutels van het dressoir graaide.
Ze keek toe vanuit het slaapkamerraam, wachtte totdat hij hun Peugeot de straat uit had gereden en tilde toen met trillende handen het dekbedovertrek van de grond. Ze liet zich ermee op het bed vallen, wikkelde zichzelf in het cocon van huid en haar, zíjn huid en haar, en probeerde haar ademhaling onder controle te krijgen.
Ze had gelijk gehad. Ze had de dreiging op tijd herkend en was voorbereid geweest. Het zou dit keer geen crisis worden, omdat ze in actie was gekomen.
Ze had het goed gedaan.
Het enige vervelende waren haar ogen, die bleven maar tranen. Maar dat kwam natuurlijk door het stof. Ja, ongetwijfeld door al het stof. Maar dat zou hoe dan ook neerdalen.

 

Mail

Evelien Flink (1988) schrijft artikelen en korte verhalen en studeert aan de Schrijversvakschool Amsterdam. Ze heeft gewerkt als redacteur voor de Volkskrant en de Nederlandse Publieke Omroep. Haar proza verscheen onder andere in Extaze en bij De Optimist.

Daan Timmer Daan Timmer (1990) is al van kleins af aan bezig met illustratie en ontwerp. Hij timmert hard aan de weg als freelance illustrator waar hij zijn eindeloze fascinatie voor lichaamsdelen en de verhalen die erachter schuilgaan probeert bloot te leggen. Deze verhalen spelen samen met zijn gemixte achtergrond een grote rol in zijn werk.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Stormvogel & Gelegenheidshaiku

Stormvogel & Gelegenheidshaiku

''Het is een dag waarop je stevig in je schoenen moet staan.''
Lees een fragment uit het afstudeerwerk Stormvogel & Gelegenheidshaiku van Suzanne Reedijk: een tweeledige novelle over de zee, het leven dat soms vastloopt, en een reuzenkind dat in een veld verschijnt, en dat ook weer verdwijnt. Lees meer

Tendresse / Nederzettingen

Tendresse / Nederzettingen

Met zijn 'overrompelende, rijke poëzie' won dichter Erwin Hurenkamp dit jaar Editio's Debutantenschrijfwedstrijd. De jury roemde zijn poëzie, die vertrouwde thema's wonderlijk uitwerkt. Lees meer

Waar ik een slaapkamer heb gehad

Waar ik een slaapkamer heb gehad

Malika Soudani verzamelt de herinneringen die ze nog heeft aan alle plekken waar ze een slaapkamer heeft gehad, vanaf haar geboorte tot aan het moment waarop ze haar afstudeerbundel schrijft. Hier lees je een fragment uit 'Waar ik een slaapkamer heb gehad'. Over een zusje met kanker, twee culturen onder één dak, bruin zijn in een witte familie en een gebroken gezin.  Lees meer

Wat ik mezelf beloof

Wat ik mezelf beloof

Een poging om alles te vergeten, om je af te sluiten voor je herinneringen, is op voorhand gedoemd om te mislukken. Een kort verhaal over de (on)mogelijkheid om schoon schip te maken. Lees meer

Kat, boom

Kat, boom

Een meisje klimt in een boom tijdens verstoppertje en wordt door de andere kinderen vergeten. Lees meer

Soon After Midnight 1

Soon After Midnight

Wat zegt de taal die we al gelezen of gehoord hebben ons nog? David Meijers onderzoekt de verhalen achter citaten. Zijn tekst is te vinden in de publicatie van de schrijfworkshop van Stichting Perdu in Amsterdam. Lees meer

Vertrouwen op iets wat niet bestaat

Vertrouwen op iets wat niet bestaat

Else Boer is dol op praktisch advies over schrijven. Een scène schrijven, een verhaallijn uitwerken, overal is wel een stappenplan voor te vinden. Het belangrijkste is: volhouden en nooit maar dan ook nooit stoppen. Simpel toch? Makkelijker gezegd dan gedaan, zegt Else, die vertelt over hoe je soms wel en niet kan vertrouwen op je verhaal. Lees meer

Ruimtes

Een vertrouwd lichaam om in samen te zijn

Een jaar geleden moest Charlotte de Beus opnieuw leren praten, lezen en schrijven. In deze drie gedichten onderzoekt ze met poëtische scherpte haar herstel en het lichaam als “een onbetrouwbare woning voor dakloze gedachtes.” Lees meer

Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten

Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten

Een voorpublicatie uit de afstudeerbundel van Elianne van Elderen 'Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten'. Over opgroeien als buitenstaander in een dorp, een vluchtmisdrijf op een veulen, over drie vrienden en iemand die probeert om onvoorzichtig te worden. Lees meer

Slaapkamerraam, wereld

Slaapkamerraam, wereld

Buiten is het nacht. Maar wat gebeurt er als je je ogen sluit? Dan kan het buiten net zo goed een zomerse dag in New York zijn. Of een sneeuwlandschap uit je jeugd. De mogelijkheden zijn eindeloos. Lees meer

Hadden we dat altijd maar geweten

Hadden we dat altijd maar geweten

Emma Laura Schouten zit niet op de stoel van de schrijver, maar aan de andere kant van de tafel. Als manuscript-begeleider krijgt ze vaak de vraag of een tekst potentie heeft om Het Boek te worden. Maar heb je eigenlijk wel iets aan die vraag, en wat is het antwoord? Lees meer

Winterslaap

Winterslaap

Madeleine grapte al jaren over het houden van een winterslaap. Tot een onderzoeker dit ook echt mogelijk maakt. Wat als mensen een winterslaap zouden houden zoals dassen of beren dat doen? Een kort verhaal door Else Boer. Lees meer

Praat met mij, niet met de tekst

Praat met mij, niet met de tekst

Wout Waanders is niet alleen dichter en deel van een sexy boyband, maar ook schrijfcoach. Advies geven is natuurlijk leuk en aardig, maar wat gebeurt er als je zelf vastloopt tijdens het schrijven? Kan je jezelf terug de inspiratie in coachen? Alvast een tip: pak geen rode pen.  Lees meer

Een dag uit het leven

Een dag in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt

Er zijn zoveel dingen die je zou kunnen zijn. Bioboer, au-pair à Paris, muze, schrijver, schilder, heks... En tegelijk heb je maar één leven om al je ambities in waar te maken. Lies Jo Vandenhende deconstrueert deze tragiek liefdevol door ons een dag mee te nemen in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt. Met een illustratie van Tonke Koppelaar. Lees meer

Een ritje maken

Een ritje maken

In dit verhaal van Sonja Buljevac maken Renée en haar oma een wandeling bij de boulevard van Vlissingen. Terwijl haar oma volop geniet, wordt Renée geconfronteerd met de gebeurtenissen van de vorige nacht. Lees meer

De dochter van Baba Yaga met illustratie van Micky Dirkzwager

De dochter van Baba Yaga

Saar, een slapeloze studente, leeft op dubbeldrop en kan haar ex niet vergeten. Op een nacht belt ze haar moeder. ‘Vanaf mijn drieëntwintigste werd het allemaal beter, Saar.’ Is er hoop? Een rauw sprookje van Lena Plantinga over het herstellen van je vrouwelijke intuïtie, of pogingen doen tot. Lees meer

Alsof het stil was 1

Alsof het stil was

In dit korte verhaal van Janna Claudius slapen een van elkaar vervreemde moeder en dochter een nachtje op dezelfde kamer. Lees meer

De tanden van opa

De tanden van opa

Bart en zijn vader brengen het kunstgebit van Barts opa terug naar een Duitse soldaat. Een verhaal van Pieter Drift over het onkenbare verleden en de anoniem gestorven vijand die we nooit helemaal zullen kennen. Lees meer

Ik Zeg Emily

Het verlangen naar Emily is simpel

De debuutbundel van Yentl van Stokkum bevindt zich tussen poëzie en spookverhaal in, waarin een jonge dichter het graf bezoekt van een door haar geliefde schrijver en bezeten terugkeert. Lees meer

Automatische concepten 51

[Hier komt nog iets]

Roos Vlogman is sinds het schrijven van haar eigen roman geobsedeerd door het verschil tussen verzinnen en vertellen. Gaat het vertellen haar zelf altijd makkelijk af? Lees haar tips om inspiratie te krijgen van naaktkatten, op tijd te stoppen met schrijven en om soms net te doen alsof je geen ambities hebt. Lees meer