Asset 14

Nooit meer genocide (hier)

Nooit meer hier

Op 4 mei doen we een poging iets te bevatten wat niet te bevatten is. En we beloven elkaar: 'nooit meer genocide'. Maar Jihane Chaara ziet dat we amper iets doen tegen een genocide die nú plaatsvindt.

Zodra we oud genoeg zijn om de gruwelen te bevatten, leren we over de Tweede Wereldoorlog. Zodra we kunnen begrijpen dat er een hele gemene man was die Adolf Hitler heette, die verschrikkelijke dingen deed. Niet veel later openbaart zich een breder beeld: het was niet één slechte man, maar een heleboel slechte mensen. Ze spanden samen, ze vormden een giftig geheel, ze heetten nazi’s. En de dingen die ze deden zijn te verschrikkelijk om volkomen te vatten, zelfs als je helemaal volwassen bent. Om toch een poging te doen, zijn we op 4 mei allemaal twee minuten lang stil, precies om 20:00 uur, om de slachtoffers te herdenken. ‘Nooit meer’, zeggen we dan. Het verschrikkelijke kwaad is verslagen en we laten het nooit meer terugkomen.

Het tragische is alleen dat het kwaad niet valt te verslaan zoals in een sprookje. In China worden de mensenrechten van de Oeigoeren, een moslimminderheid in de regio Xinjiang, structureel geschonden. De Chinese overheid sluit deze bevolkingsgroep op in zogenoemde ‘heropvoedingskampen’: geheime kampen waar men op basis van etniciteit en religie opgesloten wordt zonder wettelijke procedure. In 2018 bevonden naar schatting één miljoen Oeigoeren zich in deze kampen. Hun situatie is huiveringwekkend: berichten over fysiek geweld, martelingen, uithongering en seksueel misbruik zijn goed gedocumenteerd en overal te vinden. En zelfs buiten de kampen worden Oeigoeren continu gemonitord en gevolgd. Ga je vaak naar de moskee? Draag je een hoofddoek? Dat kan opsluiting tot gevolg hebben. Zelfs Oeigoeren die China ontvlucht zijn, zijn niet veilig. Eén kritisch woord over deze situatie kan vreselijke gevolgen hebben voor de familieleden die nog wel in China leven. We kunnen er niet omheen: het gaat om een genocide

Als we ‘nooit meer’ roepen, dan bedoelen we eigenlijk: nooit meer hier.

Deze akelige kennis zorgt voor een strakke knoop ergens in je binnenste. Een soort wanhoop. Misschien ga je op zoek naar kleine daden, teken je petities, voel je de drang een oplossing te vinden. Die zal er niet zijn. Zelfs onze leiders gaan gebukt. De politieke belangen zijn in elkaar verstrengeld op manieren die misselijkmakend zijn. Beijing heeft zoveel internationale invloed dat het ondenkbaar is dat er serieuze sancties komen. Als we ‘nooit meer’ roepen, dan bedoelen we eigenlijk: nooit meer hier.

Die strakke knoop die je voelt, die wanhoop, dat is de zere plek. Het is funest als we doen alsof nazi’s monsters uit het verleden zijn. De Holocaust is weliswaar voorbij, maar het onrecht teistert de wereld nog even hardnekkig. We kunnen onze ogen niet sluiten voor de wreedheden die blijven gebeuren. De overwinning van het goede zit hem niet in het volledig uitroeien van het kwaad, maar in de gewaarwording dat het kwaad aanwezig zal blijven. 

Beeld via Flickr.

Mail

Jihane Chaara (zij/haar, 1991) is een idealist met een voorliefde voor doortastende en zachtaardige mensen/woorden.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
:The chosen family: Beelden van queer vruchtbaarheid

The chosen family: Beelden van queer vruchtbaarheid

Marit Pilage onderzoekt beelden van queer vruchtbaarheid in de kunst om zo de definitie van vruchtbaarheid, zwangerschap en ouderschap te herdefiniëren. Lees meer

Een woud vol dichtgetimmerde hokjes

Een woud vol dichtgetimmerde hokjes

Zazie Duinker baant zich een weg door het oerwoud van de (hergedefinieerde) woorden. Lees meer

In de afwezigheid van 1

In de afwezigheid van

Marit Pilage onderzoekt de rol en betekenis van kunst bij zwangerschap en vruchtbaarheid, maar vooral ook bij het uitblijven daarvan. Lees meer

Liever een monster

Liever een monster

Het is moeilijk te accepteren dat mensen kunnen doden, maar waarom maken we van moordenaars karikaturen? Een voorpublicatie uit Lotje Steins Bisschop en Roselien Herderschee Dodelijke gekte. Lees meer

Hoe in Duitsland het Zionistische establishment wint

Hoe in Duitsland elke vorm van empathie met inwoners van Palestina wordt verboden

De situatie in Duitsland is de laatste dagen geëscaleerd. Het politieapparaat en de politiek gebruiken harde repressiemiddelen om vooral Duitse mensen van kleur of met een migratieachtergrond de kop in te drukken. Zij verliezen op dit moment hun vrijheid van meningsuiting. Lees meer

Een villa voor het onbekende

Een villa voor het onbekende

Floris Tesink bezocht het FOMU, waar Grace Ndiritu door associatieve combinatie een expositie invulde. "Dit conflict tussen de fotografie en de ruimte brengt je op een plek die niet te begrijpen is, maar toch verslavend voelt voor degene die zich hieraan overgeeft." Lees meer

Wat dondert het of fossiele subsidies ‘echt subsidies zijn’?

Wat dondert het of fossiele subsidies ‘echte subsidies’ zijn?

‘De grootste catastrofe in de geschiedenis van de mensheid is niet het moment voor afleidingsmanoeuvres.’ Lees meer

:De aankondiging: De kunst van vertrekken (deel 1)

De kunst van vertrekken: de aankondiging

Voor kunstenaars is het essentieel om zichtbaar te zijn voor publiek. Maar wat gebeurt er als een kunstenaar zich terugtrekt of zelfs helemaal stopt met het maken van kunst? In deel 1 van de serie ‘De kunst van het vertrekken’ kijkt Lara den Hartog Jager naar de kunst waarmee sommige kunstenaars afscheid nemen uit de kunstwereld. Lees meer

Een gestolde eeuwigheid

Futiliteit op een gestolde eeuwigheid

De bergen laten Nick Sens al even niet meer met rust. Waar komt de drang vandaan ze, ondanks de mogelijke gevaren, te willen beklimmen? Lees meer

:Koloniale pijn: Papoeavlag niet gewenst tijdens defilé Veteranendag 1

Koloniale pijn: Papoeavlag niet gewenst tijdens defilé Veteranendag

24 juni was het Veteranendag, acht jaar geleden was het de oud-militairen voor het eerst verboden tijdens het veteranendefilé te lopen met de Morgenster, de vlag van de Papoea’s. Waarom gebeurde dat? Lees meer

 1

Alleen het gehele verhaal kan voor heling zorgen

Bijna 80 jaar na dato erkent de Nederlandse staat 17 augustus 1945 pas als officiële Indonesische onafhankelijkheidsdatum. Benjamin Caton vraagt zich af waarom sommige partijen deze ontwikkelingen tegenwerken en waar hun denkfouten zitten. 'Het is niet nodig is om de ene pijn te ontkennen om erkenning te krijgen voor de andere.' Lees meer

:De roman als tapijt van verweven geschiedenissen: hoe een collectieve schrijversblik houvast biedt 1

De roman als tapijt van verweven geschiedenissen: hoe een collectieve schrijversblik houvast biedt

Wat willen we vertellen, wat hebben we te vertellen en hoe willen we dat vertellen? Amber Netten, Marleen Doré en Zuma Knegjes vinden houvast in collectiviteit. Lees meer

Zelfs een kapotte klok wijst tweemaal per dag de juiste tijd aan

Zelfs een kapotte klok wijst tweemaal per dag de juiste tijd aan

Als klein meisje had Roosje van der Kamp een ritueel waarmee ze hoopte haar ouders te kunnen beschermen tegen de dood. Kan magisch denken in plaats van een poging tot controle, ook een vorm van loslaten zijn? Kan het ook een daad van liefde zijn? Lees meer

De on//smakelijke week: Wondermeisjes (of: de aantrekkingskracht van anorexia) 4

De on//smakelijke week: Wondermeisjes (of: de aantrekkingskracht van anorexia)

Toen in juni 2014 een week in het teken van eten stond was Emy Koopman not amused. Ze schreef een nog altijd actueel essay over de vraag of een eetstoornis een modeverschijnsel is. Eten door de ogen van een ex-magerzuchtige. Lees meer

Zeikwijf

De on//smakelijke week: Pisnijd

Van hoge prijzen tot pottenkijkers: een bezoek aan een openbaar toilet is voor vrouwen vaak niet vanzelfsprekend. Sofie Hees verdiept zich in de ins en outs van dit decennia-oude probleem. Lees meer

Ik heb schijt

Ik heb schijt

Maatschappelijke ongelijkheid begint in de buurt waarin je opgroeit laat Milio van de Kamp zien in zijn debuut ‘Misschien moet je iets lager mikken’, dat op 16 mei verschijnt. Een voorpublicatie. Lees meer

Toxic Friendships

Toxic Friendships

Het verbreken van toxic friendships geldt op TikTok als een vorm van self-care, maar is dat wel zo? Rijk Kistemaker buigt zich erover. Lees meer

Factdroppen

Factdroppen

Is het herhalen van feiten een manier om grip te krijgen op een wereld die steeds onzekerder is? Max Beijneveld gaat op zoek naar een alternatief voor ongebreideld factdroppen. Lees meer

Een <em>mountain home</em> in een wereld waar de tijd verdwijnt

Een mountain home in een wereld waar de tijd verdwijnt

Na het luisteren van de podcast Dolly Parton’s America besluit Anna van der Kruis haar eigen fascinatie voor Dolly Parton te onderzoeken. Waarom slikt ze alles wat Dolly haar verkoopt? Hoe kan het dat Dolly zoveel verschillende mensen samenbrengt? Tijdens de zoektocht komt ze erachter dat haar verhouding tot Dolly Parton persoonlijker is dan ze... Lees meer

Porseleinen beeldje van Vrouwe Justitia: vrouw met een roze gedrapeerde jurk en een witte blinddoek rond haar ogen

Academische vrijheid m’n reet

Promovenda Harriët Bergman voelt niet de vrijheid om zich écht kritisch uit te laten over machthebbers. De oorverdovende stilte op rechts na het ontslag van universitair hoofddocent Susanne Täuber bewijst voor haar eens te meer: veel hoeders van het vrije woord geven alleen om de status quo. Lees meer

Lees Hard//hoofd op papier! 

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Schrijf je nu in voor slechts €2,50 per maand en ontvang in maart je eerste papieren tijdschrift. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer