Asset 14

Nachtelijk bezoek

Ik schrik wakker van een flinke knal en denk meteen dat er iets met mijn dochtertje is. Wanneer ik mijn wederhelft wil wakker schudden en haar kant van het bed leeg aantref, herinner ik me dat beide dames voor een paar dagen uit logeren zijn bij mijn schoonmoeder. De knal moet bij de buren vandaan komen, misschien is daar iets omgevallen. Ik ga weer liggen en doe mijn ogen dicht, maar hoor dan een schurend gerommel, alsof iemand met iets zwaars aan het slepen is. Een inbreker dus.

Wat moet ik doen? Ik kan proberen de slaap te hervatten, dan neem ik de volgende ochtend wel de schade op met een kop koffie in de hand. Noem het laf, noem het zen, maar dat is het eerste dat bij me opkomt. Als de geluiden echter aanhouden, begin ik een beetje pissig te worden. Die inbreker lijkt nou niet bepaald enige moeite te doen in alle stilte zijn slag te slaan, zoals het toch zou moeten horen. Het gerommel wordt nu afgewisseld met gerochel en gehoest. Denkt hij – ik ga er voor het gemak maar even vanuit dat het een man is – dat mijn woonkamer een openbare werkruimte is?

Met bonzend hart sluip ik naar de badkamer en pak daar een scheermesje van de plank. Het is een bot mesje - al tijden neem ik mij voor, starend naar een bloedende kin in de spiegel, eens een nieuw setje aan te schaffen – maar ik kan op het moment geen beter wapen verzinnen. Ik houd het in mijn rechterhand omhoog, zodat ik er met kracht een mooie snee mee kan maken. Op mijn tenen sluip ik de trap af. Het gekraak van de treden benauwt mij niet, want het steeds luider wordende gerochel van de inbreker overstemt dit geluid.

Ik gluur door de deuropening en zie een dikke man op de bank zitten, met zijn hand tegen zijn borst gedrukt, happend naar lucht. Het lijkt wel alsof hij elk moment dood neer kan vallen. Ik loop naar de keuken, leg het scheermesje op de koelkast, en hou een glas onder de kraan. Als ik voor hem sta kijkt hij me verschrikt aan, maar pakt dankbaar het glas. Hij slaat het achterover. "Kleine slokjes, kleine slokjes", fluister ik vaderlijk.

"Ik moet dit op mijn leeftijd ook helemaal niet meer doen", piept de man. Het televisietoestel staat op zijn kant tegen het televisiemeubel, ver was hij er niet mee gekomen. Ervoor staat een Fisher Price-boerderij, daarover moet hij dus zijn gestruikeld. Ik steek mijn hand naar hem uit. "Mijn naam is Kasper", zeg ik. Hij tikt mijn hand aan en mompelt "Koos". Ik pak een stoel en ga tegenover hem zitten.

Illustratie: Gino Bud Hoiting

"Ik vind deze situatie natuurlijk erg vervelend voor u", zeg ik. "Ik had u niet willen storen bij uw bezigheden, maar ik hoorde zoveel geluiden dat ik dacht dat er iets niet in de haak moest zijn." Koos maakt een wegwuivend gebaar. "Maakt niet uit joh. Mag ik nog wat water alsjeblieft?" Ik pak het glas weer van hem over. "Heb je misschien ook een sigaret?" roept hij me na. "Sorry, ik ben net gestopt", zeg ik. "Oh, wat een toeval", zegt Koos, "ik ook. Maar in dit soort stressvolle situaties wil ik dat nog wel eens even vergeten."

"Ik heb ook nog wel ander drinken hoor, wijn en diksap, en ik kan ook wat spinazieschotel van gisteren opwarmen als je trek hebt."
"Nee, doe geen moeite joh, wa-wa-water is goed hoor."
Ik hoop niet dat hij zal blijven stotteren, want dat werkt altijd zo aanstekelijk. Het tweede glas drinkt hij voor de helft leeg en zet het neer in de vensterbank. Dat laat hij een luide boer. "Sorry hoor", zegt hij. "Maakt niet uit", zeg ik, "doe maar alsof je thuis bent." Deze woorden veroorzaken vochtigheid in zijn ooghoeken. Meteen voel ik bij mezelf ook tranen opkomen, maar ik slik ze weg.

"Het moet ook wel een stressvol beroep zijn", zeg ik, terwijl ik Koos’ schouder aai. "Wat heet", zucht hij, "en ze maken het er met de jaren ook niet leuker op. De tijden zijn veranderd, jongen, de maatschappij is verruwd, de romantiek is ervan af." Hij staat op. "Ik zal je niet langer lastig vallen Kasper, je bent een goede gastheer, maar ik moet maar weer eens op huis aan." We kijken samen naar het televisietoestel. "Ik zou je graag helpen hem terug te zetten, maar…" Ik schud mijn hoofd. "Dat komt wel goed Koos, doe jij nou maar rustig aan, ik zet hem morgen weer op z’n plekkie." Ik kijk naar de zweetplekken op Koos’ t-shirt en vraag me af of ik hem niet iets schoons moest aanbieden. Aan de andere kant kan je er vergif op innemen dat ik dat kledingstuk dan nooit meer terug zal zien.

Ik kijk uit het raam, het is noodweer. "Moet jij nu wel de straat op, in jouw conditie? Moet ik niet een taxi bellen?" zeg ik, terwijl Koos een jas van de kapstok pakt. Deze heeft hij daar blijkbaar eerder op de avond keurig opgehangen. "Er staat een busje voor de deur, mijn maat zit op me te wachten. Hij ziet me al aankomen met lege handen", zucht Koos en hij schudt zijn hoofd. Ik denk erover hoe hard ik die stomme tv nou eigenlijk nodig heb, ik ben toch al een tijd van plan eens wat meer te gaan lezen. Samen met die maat moeten we dat ding toch makkelijk naar beneden kunnen sjouwen? Maar ik besluit het toch maar niet voor te stellen; ik wil Koos niet in verlegenheid brengen. "Het is niet anders, ik ben allang blij dat ik nog leef", zegt Koos en voor het eerst zie ik een grijns op zijn gezicht verschijnen. Ik hou de deur voor hem open en de bezoeker verdwijnt in de nacht.

Mail

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Zo beweegt ze niet

Zo beweegt ze niet

Ze had zich er grondig op voorbereid. Spotify-playlists, het juiste jurkje, en zelfs een plan voor gespreksonderwerpen. Maar nu, in de rij voor de club, voelt alles vreemd en ongepast. Een audioverhaal van Lakaver (Werner de Valk en Roderik Maes). Lees meer

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

:‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven 2

‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven

Booking.com pretendeert op te komen voor mensenrechten en verdient tegelijkertijd geld aan verhuur in illegale nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever. Juul Kruse beschrijft hoe het is om tegen dit bedrijf te demonstreren. Lees meer

:Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Daria Rizvic zag de film Perfect Days op precies het juiste moment in haar leven. Een persoonlijk verhaal over de kracht van regelmaat. Lees meer

Enge man

De echte ‘sfeerboosdoener’ was de ME

Hoe kan een universiteit die in bijna elk curriculum aandacht besteedt aan dekolonisatie en de kritische blik van haar studenten, zich hier in de praktijk, wanneer het over hun eigen rol gaat, aan onttrekken? Lees meer

Relatietherapie voor een  meningsverschil over AI en kunst 1

Relatietherapie voor een meningsverschil over AI en kunst

Drie kunstenaars komen samen om te praten over de relatie tussen AI en kunst. Twee verschillen flink van mening, de derde bemiddelt. Lees meer

 1

Museumwanden heringericht: Hoe moeten vrouwelijke kunstenaars nu gecureerd worden?

Waarom hangt er nog steeds zo weinig werk van vrouwelijke makers in Nederlandse musea? Isabella Legebeke onderzoekt dit aanhoudende gebrek in een hoopvol essay. Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

In het tweede deel van dit essay onderzoekt Ida de complexe verhouding tussen de ‘nuchtere’ Nederlandse cultuur en fantasy. Druist fantasie eigenlijk wel zo tegen onze natuur in als we denken? Hoe is dat eigenlijk mogelijk, als we tegelijkertijd zo van fantasy houden? Lees meer

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Gaza kan halverwege mei de meest extreme vorm van hongersnood verwachten. Volgens de VN bestaat deze door de mens gecreëerde catastrofe nu al in delen van Gaza. David Meijers ontleedt hoe Nederlandse politici en media actief het Israëlisch beleid vertekenen en wegkijken van de genocide. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

AI: Nooit meer eenzaamheid?

AI: Nooit meer eenzaamheid?

Ferenz Jacobs bespreekt het futuristische kunstproject van Alicia Framis. Deze zomer trouwt Francis met een hologram gebaseerd op haar eerdere relaties. AI en liefde: een gelukkig huwelijk? Lees meer

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Afgelopen woensdag opende het Nederlandse paviljoen op de Biënnale van Venetië. Onze chef kunst Jorne Vriens zag hoe kunstenaar Renzo Martens in huilen uitbarstte toen hij sprak over zijn samenwerking met zijn Congolese medekunstenaars. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 1

Het is een ondiepe sloot voor een fantasy-schrijver: deel 1

Bijna een kwart van de Nederlandse volwassenen leest het liefst fantasy of sciencefiction. Toch verschijnt er bijna geen Nederlandstalige fantasy. In dit eerste deel van een tweeluik onderzoekt Ida Hondelink waarom fantasy als volwassen literair genre zo ondergeschikt is in Nederland. Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

De buschauffeur

De buschauffeur

'Kijk door me heen als door de voorruit'. In deze gedichtenreeks van Angelika Geronymaki probeert een buschauffeur krampachtig de kortstondigheid - in tijd, plaats, interactie - te behouden die eigen is aan zijn baan. Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom blijven we schrijven als kunstmatige intelligentie dat straks beter kan dan wij? In dit essay bespreekt Shimanto Reza de verbinding die teksten bieden. Ze gaan in dialoog met elkaar, met onszelf, met anderen. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer