Foto: privécollectie Ava Mees List
Vreemdgaan is menselijk. Ik kijk in ieder geval nergens meer van op. Mijn moeder ging vreemd, mijn vader ging vreemd, mijn opa ging vreemd, mijn vrienden gaan om de haverklap vreemd, en op de televisie gaan ze ook allemaal vreemd. Zelf ga ik niet per se vreemd, maar dat komt misschien ook omdat ik al sinds de bronstijd geen verkering heb. Laten we het zo stellen, ik heb vaak genoeg (niet altijd bewust overigens) het bed gedeeld met een bezette man. Sterker nog, jaren geleden vervulde ik de rol van minnares van een getrouwde man, compleet met clandestiene afspraken en heimelijke uitwisseling van cryptische berichten. Het hotel kwam er nog net niet aan te pas.
De rol van minnares is bizar. Je doet iets fout volgens maatschappelijke maatstaven, maar bent zelf niet degene die besluit het minder nauw te nemen met de huwelijksvoorwaarden. Toch ben jij de homewrecker. Je zag bij Jerry Springer nooit beide vrouwen gezamenlijk de overspelige man in elkaar rossen, nee, ze vlogen elkaar jaloers krijsend in de haren. En daar ligt de crux. Jaloezie. Jij bent de andere vrouw, wiens boezem warmer, zachter, begeerlijker is. Althans, in het holst van de nacht. Wie zou dat nou wel kunnen verkroppen?
In Mad Men, een televisieserie die zich afspeelt in het New York van de vroege jaren zestig, is het hebben van een minnares niet ongewoon. Sterker nog, de hoofdpersoon gaat tot in den treuren vreemd, zo vaak dat het bijna normaal lijkt (ook al denkt zijn echtgenote hier natuurlijk anders over). Vreemdgaan lijkt hier iets wat vooral mannen doen, terwijl de vrouwen worden achtergelaten in een koud bed, met drie bloedjes van kinderen die ’s ochtends weer ontbijt blieven en met grote kijkers vragen om hun vader. Diep ongelukkig word ik ervan als ik bedenk dat er inmiddels niet veel is veranderd (al geloof ik trouwens dat vrouwen net zo vaak buitenechtelijke uitstapjes maken). Zo veel leed, dat kan nooit goed zijn. Maar is het wel iets wat per definitie moet worden afgekeurd?
Van de zomer lag ik met een man in bed die ik liefkoosde. Ik ben een vreemdganger, zei hij tegen me, redelijk uit het niets. Wat moet ik nou weer met deze informatie, dacht ik bij mezelf, en keek hem vragend aan. Was hij vreemdgegaan, hadden we verkering dan? Of was ik minnares zonder het te weten? Het zou niet de eerste keer zijn geweest dat ik er naderhand achter kwam dat er een vriendin in het spel was. Zonder het te hebben kunnen voorzien werd ik dan in een web van leugens en geheimen verwikkeld, en daar had ik helemaal geen zin in. Het bleek een waarschuwing. Alsof, nadat deze woorden waren uitgesproken, hem geen blaam meer kon treffen voor eventuele hartebreuk. Ik bleef bij hem. Het had wat mij betreft weinig zin om iemand te verlaten om wat hij in het verleden wel eens had gedaan. En hoe langer ik er over na dacht, hoe meer ik van mezelf wilde dat ik jaloezie opzij kon leggen. Hoe kan je van iemand verwachten jarenlang alleen maar één persoon aantrekkelijk te vinden? Alsof je van iemand vraagt elke dag zijn lievelingsmaaltijd te eten. Tuurlijk is het lekker, maar na een tijdje gaat het toch vervelen. Ik besloot de dingen te nemen zoals ze op mijn pad kwamen (en bovendien zelf ook maar nog even niet de paardenkleppen op te zetten). Uiteindelijk scheidden onze wegen zich om andere redenen, nog voor mijn jaloezie op de proef kon worden gelegd, en mijn karma als een boemerang kon worden terug geslingerd. Want tja. What goes around comes around, gaat het beroemde gezegde immers.
Ik ben niet graag een minnares, maar ergens is het ook wel weer leuk, zoals geheimen spannend kunnen zijn. Als je het schuldgevoel opzij zet en het goed geheim weet te houden, blijft er een leuke verstandhouding over, waarbij je bij het toevallig tegenkomen een steelse blik kan uitwisselen. Weet je nog, toen wij...? Maar daar houdt het dan wel mee op. Ik kan prima mijn mond houden maar heb over het algemeen geen enkele behoefde een soort aandachtsstrijd aan te gaan met een andere vrouw. Om deze reden doe ik niet aan trio’s (met dames) en voel ik er dan ook niet voor om ooit weer minnares te spelen. Ik ben er klaar mee, net als al die lummels die na een drankje of twee zijn vergeten dat ze verkering hebben. Het is wel weer eens tijd voor een echte vent.
