Foto: privécollectie Ava Mees List Iedereen gaat vreemd. Mees is vaak 'de andere vrouw' geweest." /> Foto: privécollectie Ava Mees List Iedereen gaat vreemd. Mees is vaak 'de andere vrouw' geweest." />
Asset 14

Minnares


Foto: privécollectie Ava Mees List

Vreemdgaan is menselijk. Ik kijk in ieder geval nergens meer van op. Mijn moeder ging vreemd, mijn vader ging vreemd, mijn opa ging vreemd, mijn vrienden gaan om de haverklap vreemd, en op de televisie gaan ze ook allemaal vreemd. Zelf ga ik niet per se vreemd, maar dat komt misschien ook omdat ik al sinds de bronstijd geen verkering heb. Laten we het zo stellen, ik heb vaak genoeg (niet altijd bewust overigens) het bed gedeeld met een bezette man. Sterker nog, jaren geleden vervulde ik de rol van minnares van een getrouwde man, compleet met clandestiene afspraken en heimelijke uitwisseling van cryptische berichten. Het hotel kwam er nog net niet aan te pas.

De rol van minnares is bizar. Je doet iets fout volgens maatschappelijke maatstaven, maar bent zelf niet degene die besluit het minder nauw te nemen met de huwelijksvoorwaarden. Toch ben jij de homewrecker. Je zag bij Jerry Springer nooit beide vrouwen gezamenlijk de overspelige man in elkaar rossen, nee, ze vlogen elkaar jaloers krijsend in de haren. En daar ligt de crux. Jaloezie. Jij bent de andere vrouw, wiens boezem warmer, zachter, begeerlijker is. Althans, in het holst van de nacht. Wie zou dat nou wel kunnen verkroppen?

In Mad Men, een televisieserie die zich afspeelt in het New York van de vroege jaren zestig, is het hebben van een minnares niet ongewoon. Sterker nog, de hoofdpersoon gaat tot in den treuren vreemd, zo vaak dat het bijna normaal lijkt (ook al denkt zijn echtgenote hier natuurlijk anders over). Vreemdgaan lijkt hier iets wat vooral mannen doen, terwijl de vrouwen worden achtergelaten in een koud bed, met drie bloedjes van kinderen die ’s ochtends weer ontbijt blieven en met grote kijkers vragen om hun vader. Diep ongelukkig word ik ervan als ik bedenk dat er inmiddels niet veel is veranderd (al geloof ik trouwens dat vrouwen net zo vaak buitenechtelijke uitstapjes maken). Zo veel leed, dat kan nooit goed zijn. Maar is het wel iets wat per definitie moet worden afgekeurd?

Van de zomer lag ik met een man in bed die ik liefkoosde. Ik ben een vreemdganger, zei hij tegen me, redelijk uit het niets. Wat moet ik nou weer met deze informatie, dacht ik bij mezelf, en keek hem vragend aan. Was hij vreemdgegaan, hadden we verkering dan? Of was ik minnares zonder het te weten? Het zou niet de eerste keer zijn geweest dat ik er naderhand achter kwam dat er een vriendin in het spel was. Zonder het te hebben kunnen voorzien werd ik dan in een web van leugens en geheimen verwikkeld, en daar had ik helemaal geen zin in. Het bleek een waarschuwing. Alsof, nadat deze woorden waren uitgesproken, hem geen blaam meer kon treffen voor eventuele hartebreuk. Ik bleef bij hem. Het had wat mij betreft weinig zin om iemand te verlaten om wat hij in het verleden wel eens had gedaan. En hoe langer ik er over na dacht, hoe meer ik van mezelf wilde dat ik jaloezie opzij kon leggen. Hoe kan je van iemand verwachten jarenlang alleen maar één persoon aantrekkelijk te vinden? Alsof je van iemand vraagt elke dag zijn lievelingsmaaltijd te eten. Tuurlijk is het lekker, maar na een tijdje gaat het toch vervelen. Ik besloot de dingen te nemen zoals ze op mijn pad kwamen (en bovendien zelf ook maar nog even niet de paardenkleppen op te zetten). Uiteindelijk scheidden onze wegen zich om andere redenen, nog voor mijn jaloezie op de proef kon worden gelegd, en mijn karma als een boemerang kon worden terug geslingerd. Want tja. What goes around comes around, gaat het beroemde gezegde immers.

Ik ben niet graag een minnares, maar ergens is het ook wel weer leuk, zoals geheimen spannend kunnen zijn. Als je het schuldgevoel opzij zet en het goed geheim weet te houden, blijft er een leuke verstandhouding over, waarbij je bij het toevallig tegenkomen een steelse blik kan uitwisselen. Weet je nog, toen wij...? Maar daar houdt het dan wel mee op. Ik kan prima mijn mond houden maar heb over het algemeen geen enkele behoefde een soort aandachtsstrijd aan te gaan met een andere vrouw. Om deze reden doe ik niet aan trio’s (met dames) en voel ik er dan ook niet voor om ooit weer minnares te spelen. Ik ben er klaar mee, net als al die lummels die na een drankje of twee zijn vergeten dat ze verkering hebben. Het is wel weer eens tijd voor een echte vent.

Mail

Ava Mees List

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer