Foto: privécollectie Ava Mees List Iedereen gaat vreemd. Mees is vaak 'de andere vrouw' geweest." /> Foto: privécollectie Ava Mees List Iedereen gaat vreemd. Mees is vaak 'de andere vrouw' geweest." />
Asset 14

Minnares


Foto: privécollectie Ava Mees List

Vreemdgaan is menselijk. Ik kijk in ieder geval nergens meer van op. Mijn moeder ging vreemd, mijn vader ging vreemd, mijn opa ging vreemd, mijn vrienden gaan om de haverklap vreemd, en op de televisie gaan ze ook allemaal vreemd. Zelf ga ik niet per se vreemd, maar dat komt misschien ook omdat ik al sinds de bronstijd geen verkering heb. Laten we het zo stellen, ik heb vaak genoeg (niet altijd bewust overigens) het bed gedeeld met een bezette man. Sterker nog, jaren geleden vervulde ik de rol van minnares van een getrouwde man, compleet met clandestiene afspraken en heimelijke uitwisseling van cryptische berichten. Het hotel kwam er nog net niet aan te pas.

De rol van minnares is bizar. Je doet iets fout volgens maatschappelijke maatstaven, maar bent zelf niet degene die besluit het minder nauw te nemen met de huwelijksvoorwaarden. Toch ben jij de homewrecker. Je zag bij Jerry Springer nooit beide vrouwen gezamenlijk de overspelige man in elkaar rossen, nee, ze vlogen elkaar jaloers krijsend in de haren. En daar ligt de crux. Jaloezie. Jij bent de andere vrouw, wiens boezem warmer, zachter, begeerlijker is. Althans, in het holst van de nacht. Wie zou dat nou wel kunnen verkroppen?

In Mad Men, een televisieserie die zich afspeelt in het New York van de vroege jaren zestig, is het hebben van een minnares niet ongewoon. Sterker nog, de hoofdpersoon gaat tot in den treuren vreemd, zo vaak dat het bijna normaal lijkt (ook al denkt zijn echtgenote hier natuurlijk anders over). Vreemdgaan lijkt hier iets wat vooral mannen doen, terwijl de vrouwen worden achtergelaten in een koud bed, met drie bloedjes van kinderen die ’s ochtends weer ontbijt blieven en met grote kijkers vragen om hun vader. Diep ongelukkig word ik ervan als ik bedenk dat er inmiddels niet veel is veranderd (al geloof ik trouwens dat vrouwen net zo vaak buitenechtelijke uitstapjes maken). Zo veel leed, dat kan nooit goed zijn. Maar is het wel iets wat per definitie moet worden afgekeurd?

Van de zomer lag ik met een man in bed die ik liefkoosde. Ik ben een vreemdganger, zei hij tegen me, redelijk uit het niets. Wat moet ik nou weer met deze informatie, dacht ik bij mezelf, en keek hem vragend aan. Was hij vreemdgegaan, hadden we verkering dan? Of was ik minnares zonder het te weten? Het zou niet de eerste keer zijn geweest dat ik er naderhand achter kwam dat er een vriendin in het spel was. Zonder het te hebben kunnen voorzien werd ik dan in een web van leugens en geheimen verwikkeld, en daar had ik helemaal geen zin in. Het bleek een waarschuwing. Alsof, nadat deze woorden waren uitgesproken, hem geen blaam meer kon treffen voor eventuele hartebreuk. Ik bleef bij hem. Het had wat mij betreft weinig zin om iemand te verlaten om wat hij in het verleden wel eens had gedaan. En hoe langer ik er over na dacht, hoe meer ik van mezelf wilde dat ik jaloezie opzij kon leggen. Hoe kan je van iemand verwachten jarenlang alleen maar één persoon aantrekkelijk te vinden? Alsof je van iemand vraagt elke dag zijn lievelingsmaaltijd te eten. Tuurlijk is het lekker, maar na een tijdje gaat het toch vervelen. Ik besloot de dingen te nemen zoals ze op mijn pad kwamen (en bovendien zelf ook maar nog even niet de paardenkleppen op te zetten). Uiteindelijk scheidden onze wegen zich om andere redenen, nog voor mijn jaloezie op de proef kon worden gelegd, en mijn karma als een boemerang kon worden terug geslingerd. Want tja. What goes around comes around, gaat het beroemde gezegde immers.

Ik ben niet graag een minnares, maar ergens is het ook wel weer leuk, zoals geheimen spannend kunnen zijn. Als je het schuldgevoel opzij zet en het goed geheim weet te houden, blijft er een leuke verstandhouding over, waarbij je bij het toevallig tegenkomen een steelse blik kan uitwisselen. Weet je nog, toen wij...? Maar daar houdt het dan wel mee op. Ik kan prima mijn mond houden maar heb over het algemeen geen enkele behoefde een soort aandachtsstrijd aan te gaan met een andere vrouw. Om deze reden doe ik niet aan trio’s (met dames) en voel ik er dan ook niet voor om ooit weer minnares te spelen. Ik ben er klaar mee, net als al die lummels die na een drankje of twee zijn vergeten dat ze verkering hebben. Het is wel weer eens tijd voor een echte vent.

Mail

Ava Mees List

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer