Asset 14

Mensen uit een ander leven

Mensen uit een ander leven

Tijdens een schrijfretraite op het Noord-Franse platteland ontmoet Eva van den Boogaard twee mensen met wie het meteen klikt. Maar zo snel het contact was gelegd, zo snel is het weer verbroken bij het afscheid. Of ziet ze ze nog terug?

Met een koffer vol boeken, comfortabele schoenen en heel veel truien reed ik vorige week naar Frankrijk. Ik reisde af voor een kleine schrijfretraite, me voorbereidend op een week intellectueel werk, klaar om me onder te dompelen in letters. In de oude meisjesschool werkten schrijvers en kunstenaars allemaal aan een eigen project dat thuis misschien te lang bleef liggen en wel een sprintje kon gebruiken. Waar ik me tijdens mijn vorige bezoek onttrok aan alle sociale interacties, merkte ik ineens dat ik gezellige mensen tegenkwam. Rond een uur of 18.00, als we klaar waren met werken, we nog gewandeld hadden voor het donker werd, ontmoetten we elkaar in een van de bibliotheken of woonkamers in het gigantische, oude pand.
Ik leerde C. kennen, een fotograaf met een Amsterdams accent die bang was van geesten. Op haar Uggs wandelde ze door het gebouw, beelden van zwevende stukken goud folie schietend, als vliegende spoken. Samen met B., een curator uit Den Haag met een mooie lage stem die graag over seances sprak, hingen we op de bank. We wisten niks van wijn, maar haalden om de beurt bij de plaatselijke Intermarché in het dorp een, twee, of drie flessen rood die we aan een wijntest konden onderwerpen. We googelden halfslachtig wat termen die op de flessen stonden, druivensoorten en keurmerken, maar na het tweede glas vergaten we te proeven, afgeleid door ons gesprek over werk, onze ouders, politiek of het onderwijs of welke ruimte in de gigantische oude school zich het best leende voor een productieve ochtend, en in welke de geesten schenen te huizen. C. wilde dat we ophielden over die geesten omdat ze ’s nachts niet meer durfde te gaan plassen. B. deed er bij wijze van afronding nog een klein schepje bovenop: geesten doen niks, maar als je contact gezocht hebt moet je wel altijd even goed afscheid van ze nemen.

Overdag bezochten we de plekken in de school waar naar verluidt de geesten huisden

Alleen B. en ik rookten. In de pikdonkere tuin was het doodstil, op de oehoe van de uil na. Ik zei dat ik van de cellosuites van Bach hield, hij raadde me nieuwe viola da gamba-muziek aan. Hij werkte aan een tekst over Badiou, ik tipte hem een boek van Barthes.
Overdag bezochten we de plekken in de school waar naar verluidt de geesten huisden: bij de kapel werd moederoverste gezien, en op zolder Duitse soldaten die hier verbleven tijdens de Eerste Wereldoorlog. B. vertelde over de sessies glaasje draaien die zijn moeder vroeger organiseerde bij hen thuis. Ze renden rond de tafel achter het glas aan. C. liep met een bedrukt gezicht achter ons aan en probeerde onze aandacht te trekken met opmerkingen over de architectuur van het gebouw in plaats van over het verleden.
Ik ging eerder terug naar huis dan B. en C. We wisselden telefoonnummers uit, het leek me volkomen vanzelfsprekend contact te houden. Op de oprit zwaaiden ze me uit, met mijn ene hand aan het stuur en de ander uit het open raampje zag ik hen kleiner worden in mijn achteruitkijkspiegel.
Langzaam transformeerde het landschap, de Noord-Franse heuvels veranderden in een grijs Wallonië en in een georganiseerde Hollandse snelweg. De avond viel, en ik dacht aan C. en B. als twee mensen uit een ander leven die horen te blijven hangen op een plek. Als ze aan me verschijnen, in mijn verbeelding zwaaiend op een oprit, dan weet ik: niks om bang voor te zijn, we hebben immers afscheid genomen.

Mail

Eva van den Boogaard is literatuurwetenschapper, docent en onderwijsinnovator bij St. Joost School of Art & Design en eindredacteur bij Hard//hoofd. Haar verborgen talent is slapen en haar minder verborgen talent twijfelen. Ze rent graag langs de Vecht, zingt met karaoke het liefst George Michael en droomt van een Heilige Birmaan als huisdier.

Eline Veldhuisen (1999) is illustrator. Inspiratie voor haar werk haalt ze uit haar directe omgeving, variërend van haar eigen gedachtes tot de verhalen van andere mensen. Met zo min mogelijk middelen brengt ze deze verhalen op een heldere manier in beeld.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Ze willen niet dat je dit weet over ons voedselsysteem 1

Kun je liefde delen?

Marthe van Bronkhorst onderzoekt polyamorie: 'Als ik mijn hart versplinterd heb, kan ik het dan minder hard breken?' Lees meer

De macht van het lookje

De macht van het lookje

Columnist Loïs Blank analyseert de stijlkeuzes van Zuckerberg, en Ivanka en Donald Trump. Wat proberen ze met hun kleding te zeggen, en wat hangt er van hun kledingkeuzes af? Lees meer

Ze willen niet dat je dit weet over ons voedselsysteem

Ze willen niet dat je dit weet over ons voedselsysteem

When life gives you hepatitis A-bessen, kruipt Marthe van Bronkhorst in de pen om het toch nog eens over de voedselindustrie te hebben. Lees meer

Een kijkje in mijn consumentenziel (2024) 1

Een kijkje in mijn consumentenziel (2024)

De gemiddelde Nederlander koopt vaak kleding, en heeft er vaak ook nog geen overzicht over. Columnist Loïs Blank houdt haar eigen koopgedrag elk jaar weer bij. Lees meer

Elke trui is een kersttrui, je moet alleen zelf voorbij Rudolf kijken

Elke trui is een kersttrui, je moet alleen zelf voorbij Rudolf kijken

Misschien heb jij hem nu wel aan: de kersttrui. Een onschuldig grapje of een kledingstuk dat perfect toelicht wat er mis is met de kledingindustrie? Lees meer

Lieve groetjes van Venus

Lieve groetjes van Venus

Lieke van den Belt vertelt in deze column over haar relatie met en tot Venus. Kijken ze elkaar aan? En zien ze de ander dan ook? Lees meer

Auto Draft 1

Hoe jij politiek je zin weer krijgt: valse dilemma’s, overdrijven en nog drie tactieken die ik leerde van mijn vader

Marthe van Bronkhorst leerde van haar vader dat goed vals niet lelijk is. In deze column legt ze je drie technieken uit om je (politieke) zin te krijgen. "Links, doe nou eens wat mijn vader deed: nooit genoegen nemen met minder." Lees meer

Zwervende organen en feminiene furie

Zwervende organen en feminiene furie

Hysterie was vroeger een diagnose voor seksueel gefrustreerde vrouwen, in deze column pakt Lieke van de Belt het woord terug. Lees meer

Gaten in mijn vroegste overtuiging

Gaten in mijn vroegste overtuiging

Michiel Cox’ broer wil als vrijwilliger het leger dienen. Hoe kan Michiel zijn begrip daarvoor rijmen met de idealistische opvoeding van zijn ouders? Lees meer

Het kattenvrouwtje dat de boom in sprong

Lieke van den Belt mijmert over verlegenheid en Minoes. Waarom bestaan er toch zo veel vooroordelen over kattenvrouwtjes? En zal ze zelf veilig vanuit de boom toekijken, of springt ze er uit? Lees meer

‘Zij moet echt normaal doen!’ riepen de mensen die verkrachtingsfantasieën over mij schreven

‘Zij moet echt normaal doen!’ riepen de mensen die verkrachtingsfantasieën over mij schreven

Marthe van Bronkhorst dacht dat het met conservatieve haat en machocultuur wel meeviel in Nederland, maar na anderhalve maand online haat en doodverwensingen, weet ze beter. Lees meer

We hebben armoede opgelost: een toneelstukje

Marthe van Bronkhorst schreef een kort toneelstukje waarin Ruben Brekelmans en Dilan Yesilgöz uiteenzetten hoe ze armoede willen gaan oplossen. Lees meer

Dunne intellectuele belangstelling

Dunne intellectuele belangstelling

Michiel Cox is vastbesloten om als docent aan zijn mbo-studenten meer dan alleen praktische kunde over te dragen. Hoewel studenten zijn lessen mild spottend een ‘zitvak’ noemen, merkt Cox dat bij sommigen intellectuele nieuwsgierigheid opbloeit, ondanks de lage verwachtingen van de buitenwereld. Lees meer

How can I make this about me? 1

How can I make this about me?

Marthe van Bronkhorst staat stil bij een jaar genocide en pleit ervoor om het meer over onszelf te laten gaan: 'Die dode Palestijnen hadden jouw kinderen kunnen zijn.' Lees meer

De inspraakavond

De inspraakavond

Om een progressief geluid te laten horen gaat Michiel Cox naar een inspraakavond over windmolens. Maar tijdens de bijeenkomst begint hij te twijfelen. Is dit inspraak? Lees meer

Dit kabinet is ziek - het heeft een ontstellend gebrek aan verbeelding

Dit kabinet is ziek: het heeft een ontstellend gebrek aan verbeelding

Marthe van Bronkhorst stelt dat het kabinet likkebaardend zou moeten trappelen om vernieuwende ideeën te presenteren, maar komt van een koude kermis thuis. Lees meer

De man die geen vragen stelt

De man die geen vragen stelt

Aisha's single, hetero vriendinnen worden op dates overspoeld door dominante sales pitches. Stel een vraag, lieve man, stel een vraag! Lees meer

Levensweg

Levensweg

Als Aisha een trouwerij op een Limburgse boerderij bezoekt, mijmert ze ineens over haar eigen bruiloft. Ach, trouwen is niks voor haar. Toch? Lees meer

Marktplaatsgekkies

Marktplaatsgekkies

Marthe van Bronkhorst besluit de relatiemarkt opnieuw te betreden en vraagt zich af: ben ik een koopje, of een langetermijn-investering? Lees meer

:Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Marthe van Bronkhorst bekijkt Europa als een treinreis en stemmen voor de Europese Parlementsverkiezingen als het zijn van de conducteur op die rammelende trein. Lees meer

Lees Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Schrijf je nu in voor slechts €2,50 per maand en ontvang in september je eerste papieren tijdschrift. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer