Asset 14

Een liefde lang (IV)

In een korte serie vertellen oudere echtparen over hun herinneringen aan de liefde. Deze keer: Tina en Herman.

Tina Huybrechts (77) en Herman Oliviers (77) leerden elkaar in 1957 kennen en trouwden in 1961. Hun jongste zoon, Erwin, stierf op 17-jarige leeftijd in een auto-ongeluk. Ze wonen in Hove in het huis waar Herman geboren is. Ze hebben nog een dochter, Sieglinde, een zoon, Werner en vijf kleinkinderen.

Tina:

"Het was op een bal dat een vriend mij aan hem voorstelde: “Dat is nu den Herman, die voetballer”. Bij Herman sprong de vonk blijkbaar direct over, bij mij wat minder. Ik vond hem niet zo aantrekkelijk omdat hij voetbalde. Ik ben allergisch aan voetbal. Maar hij bleef maar volhouden. Dat vond ik wel charmant.

"Het heeft nog vierenhalf jaar geduurd voordat we konden trouwen; Herman studeerde nog en daarna moest hij zijn legerdienst doen. Wij zijn erg katholiek opgevoed, het kwam niet in mijn hoofd op om voor het huwelijk samen te slapen. Ik vond het erg belangrijk om als maagd te trouwen én ik was ook bang om zwanger te raken. Dat was bij mijn oudere zus gebeurd. Een drama. Eén keer hebben we eens samen in een tentje geslapen - maar niks gedaan, hoor.

"Toen we pas getrouwd waren, voelde ik me eerst wel eenzaam. Toen ik mijn interesses kon ontplooien – ik deed vrijwilligerswerk voor Caritas - voelde ik me beter. Op mijn achtendertigste kreeg ik borstkanker en verloor ik een borst. Ironisch genoeg heeft het werk voor de zelfhulpgroep na mijn herstel mijn leven veel zin gegeven.

"De zomer van 1983 was een hele warme. Die vijftiende juli gingen wij ’s avonds nog een ijsje eten in Mortsel. Erwin was naar het jeugdhuis gegaan, toen we er rond middernacht voorbij reden, hadden we hem daar nog goed zien zitten, hij droeg een knalrode spencer. Ik zie hem nog in de deuropening staan, met zijn krullenbol. ‘Zie ik er goed uit mama?’, vroeg hij. Ik zei: jongen, een spencer: dat is toch veel te warm.

"‘s Morgens zag ik dat hij niet in bed lag. Ik was niet verontrust, soms sliep hij bij vrienden. Ik ben gaan tennissen, toen ik terug kwam stond er een agent in de tuin. Die man had een heleboel vragen: “Bent u de moeder van Erwin? Weet u waar hij is? Wat had hij aan? Hij bleef maar vragen stellen. En mijn frank viel maar niet. Ik zei, man, kom eens ter zake. Erwin had geen enkel identiteitsbewijs op zak, die agent wou gewoon zeker zijn dat hij de juiste mensen kwam vertellen dat hun zoon dood was.

"De politie verklaarde later hoe ze hem gevonden hadden. Hij lag gewoon achterover, met zijn arm nog op de chauffeurszetel. Zijn nek was gebroken, verder had hij niets. Herman is hem toen gaan identificeren. Ik heb er nog steeds spijt van dat ik hem niet meer heb gezien. Dan had ik het misschien makkelijker kunnen geloven.

"Sommige relaties gaan er aan kapot. Wij hebben het ieder op onze eigen manier verwerkt. In die tijd was ik veel bezig met theosofie. Het allereerste wat er door mijn hoofd ging toen die agent het me vertelde, was dat het mijn karma was. Het verdriet deed fysiek pijn aan mijn hart, maar theosofie heeft mij in die tijd wel wat geholpen.

"Herman en ik horen bij elkaar. We zijn zo verschillend, en er zijn ook wel heel wat kleine dagelijkse ergenissen, die verdwijnen vast nooit. We blijven gewoon iedere dag werken aan onze relatie. Zo omhelzen we elkaar iedere dag minstens één keer, al 58 jaar."

Illustratie: Suzanna Knight.

Herman:

"Ik vond haar heel knap, met dat donkere haar. Ze zag er ook zo lief uit. Voor mij was het absoluut liefde op het eerste gezicht, maar zij heeft de boot toch wel een paar maanden afgehouden. Ik was serieus, geen flirter. Ik had nog nooit kennis gehad met een meisje, ik ging er alleen voor als het menens was. Bij haar was het menens, dus ik heb volgehouden.

"Ik studeerde handelswetenschappen, dat was niet mijn droom, maar je kon toen niet veel anders doen. Er was in Antwerpen enkel nog de koloniale hogeschool, voor alle andere studies moest je naar Leuven, maar dat was duur.
Jarenlang heb ik in de petroleumindustrie gewerkt: bij Total, Esso en Elf. Mijn taak was onderhandelen over de distributie. Het was een harde sector, niet echt iets voor mij. Als ik opnieuw mocht beginnen, had ik klassieke talen gestudeerd. Nu studeer ik Latijn.

"Over Erwins dood zijn we nooit opstandig geweest. Het deed afschuwelijk veel pijn, maar we hebben het aanvaard. Ik als mens ben zo klein. Ik heb zo weinig in handen. Het zal zo wel moeten gebeurd zijn. Het geloof in God heeft me geholpen het verlies op deze manier te bekijken. Tina was ook heel sterk. Op het eind van de uitvaart heeft ze zelfs de microfoon gegrepen om iedereen te bedanken voor de steun. Dat is Tina, zij kan zoiets.

"We zijn erg verschillend, maar we laten elkaar onszelf zijn. Ik ben meer wat ik noem het landelijke type; ik ben het liefst bezig met de paarden, terwijl Tina meer een stadstype is. Ze houdt van cultuur: opera en theater, terwijl ik daar weinig interesse voor heb. Zij gaat graag op reis, ik helemaal niet.

"In een relatie is het belangrijk dat je geen beslag legt op elkaar. Dat je elkaar de vrijheid geeft om jezelf te ontplooien. Tegelijkertijd moet je altijd oog voor elkaar blijven hebben.
Ik vind dat je ook de verantwoordelijkheid die je met het huwelijk opnam, voor ogen moet blijven houden. Veel mensen doen niet genoeg moeite om de problemen bij te leggen en geven te snel op. Dat vind ik een gebrek aan verantwoordelijkheid.

"Waarom ik van haar hou? Heel gemakkelijk voor mij is haar redelijkheid. Ik ben veel emotioneler, zij kan dat emotionele ontmijnen met rede. En ik vind haar nog altijd heel mooi. Lichamelijk voelen wij ons nog altijd aangetrokken tot elkaar. Een relatie kan niet gebaseerd zijn op seksuele aantrekkingskracht, maar het heeft toch zijn belang. Seksualiteit is intiem en eerlijk en kan soms dingen goedmaken die woorden niet kunnen."

–
Deze publicatie is onderdeel van de ‘vergeetzondagen’ in samenwerking met Castrum Peregrini.

Lees het verhaal van Leo & Simone, dat van Maria & Jan en dat van Camiel & Paula.

P.S. Vond u dit een goed artikel? Zou u graag willen dat hard//hoofd nog vele jaren bestaat? Steun ons dan, als een échte vriend, in keiharde euro’s.

Mail

Joyce de Badts is Hard//hoofd-redactielid.

Suzanna Knight is een illustrator en schrijver, woonachtig in Rotterdam. Overdag maakt ze de creatieve reclamewereld onveilig met haar copywriting skills, ’s avonds zit ze achter de tekentafel met een potlood en een potje Oost-Indische inkt. Ze luistert graag mensen af in de trein en verzamelt zielige plantjes.

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
test
het laatste
Berbers gebogen

Berbers gebogen

'Een vaderskant bijt nooit niet. Ze wensen in hun smeekbedes smakkend dat we slappe groentestukken blijven.’ Imane Karroumi El Bouchtati schrijft over ziek zijn, paternale familietafels en hoe verstrikte tongen geen geruchten kunnen tegenspreken. Lees meer

Dromen over kinken in internetkabels en gaatjes in naveltruitjes: is er in het AI-tijdperk nog ruimte voor verrassing?

Dromen over kinken in internetkabels en gaatjes in naveltruitjes: is er in het AI-tijdperk nog ruimte voor verrassing?

Vintagejagers, opgelet! In haar nieuwste column werpt Loïs Blank een kritische blik op een ontwikkeling die misschien niet helemaal onverwacht komt: de tweedehandsmarkt wordt in een fastfashionjasje gestoken. Daarmee dreigt ook een markt die ooit draaide om avontuur en goede bedoelingen steeds verder te plastificeren. Lees meer

Meneer de dominee

Meneer de dominee

De vader van Martijn van Arkel werkt voor God. Als dominee zijn zijn dagen gevuld met de kerk, de gemeente, de Heilige Zoon, maar heeft daardoor minder tijd voor zijn andere twee zoons. In deze gedichten beschrijft Martijn het gemis, de verwijten, en vooral het verlangen naar een vader: geen dominee, geen herder, maar iemand die het licht uit doet en wiens fiets in de schuur staat. Lees meer

Batik Karas

Batik Karas

In dit verhaal van Ariane Waitz gaat de hoofdpersoon op een vervreemdende reis door Indonesië. Via de eeuwenoude Javaanse kunstvorm batik probeert zij zich te verbinden met het land van haar grootouders. Lees meer

Wat je niet zult zien op tv

Wat je niet zult zien op tv

Hoe links is linkse televisie? Marthe van Bronkhorst kwam achter de schermen en kon haar ogen eigenlijk niet geloven. Lees meer

Hoeveel romcoms tot ik het voel? 1

Hoeveel romcoms tot ik het voel?

De liefde is een onuitputtelijke bron van inspiratie. In films, boeken en muziek blijven mensen proberen haar te vangen, en al die creatieve expressie wordt gretig geconsumeerd – ook door Nouhaila el Khannoussi, die ondanks haar fascinatie voor fictieve liefdes zelf nog nooit verliefd is geweest. In dit persoonlijke essay vraagt ze zich af wat verliefdheid eigenlijk is. Lees meer

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Geïnspireerd door de blikken man uit The Wizard of Oz leidt Elise Vos je over het pad van gele klinkers. Ondanks de bescherming die ons harnas biedt, bevat het kieren die toelaten wat we niet zouden willen voelen. Bovendien: wie wil nu afgestompt raken? Lees meer

Rouw en haar contouren

Rouw en haar contouren

Wat gebeurt er als je grootste angst werkelijkheid wordt? Vorig jaar verloor Ivana Kalaš haar vader. In dit essay onderzoekt ze rouw en angst. Wat als juist het verlies je dichter bij het leven brengt? ‘Zoals je vroeger naar een eclips zou kijken via een cd, kom ik in contact met rouw: via haar contouren.’ Lees meer

Lucifers

Lucifers

‘Het begon met een gat, een gat in de zon.’ Terwijl de opa van Jung-hoo blind wordt, verdwijnt de zon langzaamaan uit de lucht. Met deze alternatieve geschiedenis duikt Siep Hendriks in de commercialisatie van het leven, de mens en diens karakter. Lees meer

Auto Draft 24

Een caleidoscoop van verlangen

‘De zoektocht naar een gemeenschap gaat door. Een gemeenschap die mijn caleidoscopische zijn kan accepteren, waarin ik niet hoef te kiezen tussen delen van mezelf, waarin ik niet exotisch, verdund of onverenigbaar ben.’ In dit essay beschrijft Rocher Koendjbiharie welke moeilijkheden hij ondervindt in zijn levenslange zoektocht naar een gemeenschap waarvan hij zich volwaardig onderdeel kan voelen. Lees meer

Eat the rich! Or get eaten?

Eat the rich! Or get eaten?

‘Munch Musk’, ‘bite Bezos’ of ‘suck Zuck’? Stijn Voogt onderzoekt hoe ook aan kapitaalkritiek flink geld verdiend kan worden. ‘Eat-the-rich-films wakkeren geen honger naar verandering aan, maar lijken deze vooral te stillen.’ Lees meer

Bubbel

Bubbel

‘Ik probeer te begrijpen waarom ik de hele tijd overal onderdoor glip, ook onder de term lesbie, het is een woord waarvan ik de ingang niet vind.’ Tijdens een schrijfresidentie in Parijs verkent Leonore Spee de spanning tussen identiteit, verlangen en lichamelijkheid. Het wordt een zoektocht naar het overbruggen van afstand – tussen mensen en steden, liefdes en labels, gedachten en ervaringen, en hoofd en lijf. Lees meer

Vlindereffect

Vlindereffect

Een wapenfabriek is van nature een harde, troosteloze plek, maar zo kleurrijk als in dit verhaal, heb je het nog nooit gezien. Drie dystopische levens komen samen rondom een fabriek, waardoor de donkerte van de oorlogsindustrie feilloos bloot komt te liggen. Fester Vogels geeft ons drie perspectieven op een vlijmscherpe ontwikkeling, kritisch en tegelijkertijd zó beeldend dat het aan je scherm wil ontsnappen. Lees meer

De stilte (is niet het antwoord)

De stilte (is niet het antwoord)

Stilte. Sinds Marthe van Bronkhorst die zelf niet meer kan horen, luistert ze er heel anders naar. Echte stilte is zeldzaam in ons leven, of lijkt dat maar zo? In delen van mijn oor is het stil. Na een ongelukje deze zomer zijn de trilhaartjes beschadigd. Dat hoor ik niet, want het lichaam overcompenseert daarvoor... Lees meer

Meehuilen met ijskruid

Meehuilen met ijskruid

‘We zijn zo ver verwijderd van ons eigen eten dat we kunst nodig hebben om die verbinding zichtbaar te maken.’ Lisanne Brouwer laaft zich aan (theater)kunst met voedsel in de hoofdrol en neemt je mee in de manieren waarop kunstenaars ecologisch bewustzijn aan de eettafel creëren. Het blijkt een ontdekking van zowel verlangen als walging. Lees meer

De gisting

De gisting

Mara van Herpen vertelt het poëtische en surrealistische verhaal van Toni. Hen werkt in een broodfabriek en begint daardoor te gisten en te schimmelen en verandert in… Ja, in wat eigenlijk? Lees meer

We moeten vaker synchroon dansen

We moeten vaker synchroon dansen

‘Ik betrap mezelf erop dat het moeilijk is hoopvol te zijn in deze tijden, soms voelt het zelfs verkeerd.’ Toch vindt Loïs in haar column ruimte voor hoop. Niet door ons terug te trekken, maar door ons uit te spreken én elkaar te vinden. Minder polarisatie, meer synchronisatie. Lees meer

Soms mis ik mijn handen

Soms mis ik mijn handen

‘Soms mis ik de magnetron / soep uit blik / ingevroren aardappels in partjes.’ Middels essay en poëzie illustreert Martijn van Bruggen met stekende precisie het verband tussen voedsel en klasse en wat het betekent je aan te moeten passen naar hiërarchisch geladen verwachtingen. Lees meer

Moeder van een mislukt idee

Moeder van een mislukt idee

‘Breek ik een idee echt af zoals een zwangerschap beëindigd wordt?’ Roosje van der Kamp voelt een grote noodzaak om iets blijvends te creëren, maar komt niet verder dan vluchtig neergepende fragmenten in haar notities. In dit essay onderzoekt ze – naast de vraag of ouderschap eventueel een valide, tweede optie is – haar worsteling met het professionele schrijverschap. Lees meer

Auto Draft 23

we verbleven in ledikanten / in het huis met zeventig kinderen

'Dat ik gil in een vreemde taal / elke moedertaal breekt zonder bekenden.' Wat voor sporen laat het na als je je moedertaal verliest? Waar blijft de taal en hoe verhoudt je je tot je eigen identiteit na gedwongen migratie? In dit gedicht vangt Bożena Kacica de rouw en de vervreemding die volgden. Lees meer