Asset 14

Meisjes plagen

Volgens publicist Thierry Baudet willen vrouwen overmeesterd worden. Mooie vrouwen moet je vernederen, in plaats van onzeker van ze te worden. Rutger begrijpt Baudets seksuele frustratie, maar vindt dat verlegen jongens zich moeten vermannen. "Wie zegt dat alle vrouwen met je naar bed moeten willen?"

Deze week kwam pick up artist Julien Blanc in opspraak vanwege zijn vrouwonvriendelijke grappen en methoden. Op The Post Online verdedigde Thierry Baudet hem in een stuk met de provocatieve titel ‘Julien Blanc heeft volkomen gelijk’.Ik begon aan zijn artikel met de verwachting dat ik me weer eens zou gaan ergeren aan Baudets pedante toontje en zijn conservatieve mening. Maar tot mijn eigen verbazing was ik het grotendeels met hem eens. Baudet beschrijft “de romantische, goedbedoelende puberjongen die van zijn moeder geleerd heeft dat je meisjes moet respecteren”. Deze jongens hebben nooit succes bij vrouwen: “Het briefje waarop ‘ik hou van je’ staat zal voor hun ogen worden verscheurd, terwijl het meisje lachend achterop de scooter van een ruwe kerel stapt.”

In mijn studententijd fietste ik na elke uitgaansavond gefrustreerd en alleen naar huis

Ik herken me hier volledig in. Mijn hele tienerbestaan ben ik jaloers geweest op scooterjongens en in mijn studententijd fietste ik na elke uitgaansavond gefrustreerd en alleen naar huis. Mijn huisgenoot Rob en ik konden urenlang praten over het versieren van vrouwen, alsof we een ingewikkelde code aan het kraken waren. We waren allebei gevoelige, lieve jongens, opgevoed door vrouwen van de emancipatiegeneratie, met autistische trekjes. Ik moest vaak denken aan de uitspraak van hoofdrolspeler Andy uit mijn lievelingsfilm The 40 year-old virgin: “I respect women! I respect them so much that I completely stay away from them.”

Beeld via James Vaughan.

Rob oefende zijn sociale vaardigheden door met meisjes in de trein een gesprek aan te knopen. Ik kocht The Game van Neil Strauss. In dit boek beschrijft journalist Strauss hoe hij verzeild raakt in de wereld van de pick up artists. Er staan handige tips in, zoals de ‘drie seconden regel’: zodra je oogcontact hebt, moet je binnen drie seconden op haar afstappen. Andere trucs vond ik minder overtuigend, zoals ‘peacocking’, oftewel je zo extravagant mogelijk kleden. Toch heb ik er wel wat van opgestoken.

Ik ontwikkelde een truc. Op subtiele wijze bracht ik het gesprek op zoenen

In dezelfde tijd zei een oudere vriend tegen me: “De meeste meisjes zijn zo saai. Ik verveel me nogal gauw.” Dat was voor mij een openbaring: ik hoefde dus niet te blijven luisteren en wanhopig proberen om haar te behagen. Ik moest van mijn eigen kracht uitgaan. Zodoende ontwikkelde ik een truc. Op subtiele wijze bracht ik het gesprek met een meisje op zoenen, iets waar ik veel zelfvertrouwen in had. Ik vroeg haar naar haar beste zoen en tijdens deze herinnering keek ik haar diep in de ogen. Vervolgens zei ik: “De meeste jongens zien het alleen als opmaat naar seks. Maar als ik goed met iemand kan zoenen, kan ik dat de hele dag doen.” Na deze gespeelde bekentenis veranderde ik volledig van onderwerp. “Wat vind jij van de hypotheekrenteaftrek?” Bij onze fietsen hoefde ik haar alleen maar aan te kijken om de sluimerende nieuwsgierigheid te signaleren.

Dit werkte. Misschien was het een ietwat cynische benadering, maar ik zette simpelweg mijn wapens in. Zoals sommige vrouwen met hun borsten pronken, liep ik te koop met mijn openhartigheid. Dat deze dialoog vele malen herhaald werd, maakt de situatie niet erg fraai. En toch kon ik niet anders. Ik was oprecht geïnteresseerd in de meisjes, maar ik wist niet hoe ik van een vriendschappelijk gesprek naar een kus moest overschakelen. Mensen met Asperger moeten leren om te vragen: “Hoe gaat het met jou?” Ze zijn geïnteresseerd in anderen, maar ze missen bepaalde basisvaardigheden en vullen dat in met een aangeleerde routine. Ik begrijp daarom heel goed dat verlegen jongens op cursus gaan bij types als Blanc en het is onzin om hem toegang tot Nederland te ontzeggen.

Maar Baudet en Blanc gaan te ver. Mensen zijn altijd bang voor dingen die ze niet begrijpen, en angst leidt weer tot agressie. “De realiteit is dat vrouwen overrompeld, overheerst, ja: overmand willen worden,” schrijft Baudet. Blanc vindt dat je mooie vrouwen moet vernederen. Deze gevoelige jongens leggen de schuld van hun eigen tekortkomingen bij het andere geslacht. Ze proberen hun gebrek aan zelfvertrouwen op lachwekkende wijze te compenseren met machogedrag. “Meisjes plagen, kusjes vragen,” zei mijn moeder vroeger altijd.

Je kunt een vrouw overmeesteren, maar andersom kan dat net zo goed

Een onderdanige houding is nooit aantrekkelijk. Maar dat betekent niet dat we de emancipatie maar helemaal moeten vergeten en vrouwen weer als vuil moeten behandelen. Je kunt ook op een gelijkwaardige manier zelfvertrouwen hebben. “De man moet de slaapkamer niet betreden met het idee: ‘Help, wat zou ze van me vinden…’ – maar hij moet denken: ‘Ik ga je pakken’, ” schrijft Baudet. Er is ook een middenweg. In de slaapkamer wisselen dominantie en onderdanigheid voortdurend af. Dat is het ware spel. Baudet gebruikt het succes van 50 Tinten Grijs als bewijs voor het feit dat vrouwen van nature vernederd willen worden. Nee: vrouwen én mannen kunnen variëren met hard en zacht. Je kunt een vrouw overmeesteren, maar andersom kan dat net zo goed. Dat maakt mensen zo leuk.

En wie zegt dat alle vrouwen met je naar bed moeten willen? Wat is dat voor megalomane gedachte? Het doet denken aan de YouTube-monologen van Elliot Rodger, de Amerikaanse student die in mei van dit jaar op zijn campus zes mensen en zichzelf doodde omdat hij kwaad was op mooie meisjes die hem afwezen. In de laatste video voor zijn daad beklaagde Rodger zich over het feit dat hij nog maagd was: “Girls gave their affection, sex and love to other men but never to me. It’s not fair. I'm the perfect guy and yet you girls throw yourselves at these obnoxious men. But I will punish you all for it. [lacht].” Rodger lijkt te vinden dat hij recht heeft op vrouwen omdat hij “the perfect gentleman” is. Maar eigenlijk is hij helemaal niet geëmancipeerd. Na de schietpartij plaatste een datingcoach een advertentie op Twitter met de bewering dat hij dit had kunnen voorkomen.

De keuze is niet tussen eenzaamheid of machogedrag

Natuurlijk was Rodger een gek, maar ook op kleinere schaal zijn dit soort ijdele nerds gevaarlijk. Ik herken zijn frustratie, maar heb zelf geprobeerd om te veranderen, in plaats van dat ik verwachtte dat de wereld zich aan mij zou aanpassen. De combinatie van enerzijds een gevoelige inborst en respect voor vrouwen, en anderzijds een totaal gebrek aan sociale vaardigheden en een grote minachting voor iedereen die je dwarszit, kan dodelijk zijn. De keuze is niet tussen eenzaamheid of machogedrag. Mensen als Baudet en Blanc zouden hun seksuele frustratie niet op vrouwen of de emancipatie moeten botvieren, maar hun eigen spiegelbeeld moeten overmannen.

Dit stuk verscheen eerder in nrc.next.

Mail

Rutger Lemm is schrijver, grappenmaker en scenarist. In 2015 verscheen zijn debuut, 'Een grootse mislukking'. Hij is een van de oprichters van Hard//hoofd.

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
test
het laatste
Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Geïnspireerd door de blikken man uit The Wizard of Oz leidt Elise Vos je over het pad van gele klinkers. Ondanks de bescherming die ons harnas biedt, bevat het kieren die toelaten wat we niet zouden willen voelen. Bovendien: wie wil nu afgestompt raken? Lees meer

Rouw en haar contouren

Rouw en haar contouren

Wat gebeurt er als je grootste angst werkelijkheid wordt? Vorig jaar verloor Ivana Kalaš haar vader. In dit essay onderzoekt ze rouw en angst. Wat als juist het verlies je dichter bij het leven brengt? ‘Zoals je vroeger naar een eclips zou kijken via een cd, kom ik in contact met rouw: via haar contouren.’ Lees meer

Lucifers

Lucifers

‘Het begon met een gat, een gat in de zon.’ Terwijl de opa van Jung-hoo blind wordt, verdwijnt de zon langzaamaan uit de lucht. Met deze alternatieve geschiedenis duikt Siep Hendriks in de commercialisatie van het leven, de mens en diens karakter. Lees meer

Auto Draft 24

Een caleidoscoop van verlangen

‘De zoektocht naar een gemeenschap gaat door. Een gemeenschap die mijn caleidoscopische zijn kan accepteren, waarin ik niet hoef te kiezen tussen delen van mezelf, waarin ik niet exotisch, verdund of onverenigbaar ben.’ In dit essay beschrijft Rocher Koendjbiharie welke moeilijkheden hij ondervindt in zijn levenslange zoektocht naar een gemeenschap waarvan hij zich volwaardig onderdeel kan voelen. Lees meer

Eat the rich! Or get eaten?

Eat the rich! Or get eaten?

‘Munch Musk’, ‘bite Bezos’ of ‘suck Zuck’? Stijn Voogt onderzoekt hoe ook aan kapitaalkritiek flink geld verdiend kan worden. ‘Eat-the-rich-films wakkeren geen honger naar verandering aan, maar lijken deze vooral te stillen.’ Lees meer

Bubbel

Bubbel

‘Ik probeer te begrijpen waarom ik de hele tijd overal onderdoor glip, ook onder de term lesbie, het is een woord waarvan ik de ingang niet vind.’ Tijdens een schrijfresidentie in Parijs verkent Leonore Spee de spanning tussen identiteit, verlangen en lichamelijkheid. Het wordt een zoektocht naar het overbruggen van afstand – tussen mensen en steden, liefdes en labels, gedachten en ervaringen, en hoofd en lijf. Lees meer

Vlindereffect

Vlindereffect

Een wapenfabriek is van nature een harde, troosteloze plek, maar zo kleurrijk als in dit verhaal, heb je het nog nooit gezien. Drie dystopische levens komen samen rondom een fabriek, waardoor de donkerte van de oorlogsindustrie feilloos bloot komt te liggen. Fester Vogels geeft ons drie perspectieven op een vlijmscherpe ontwikkeling, kritisch en tegelijkertijd zó beeldend dat het aan je scherm wil ontsnappen. Lees meer

De stilte (is niet het antwoord)

De stilte (is niet het antwoord)

Stilte. Sinds Marthe van Bronkhorst die zelf niet meer kan horen, luistert ze er heel anders naar. Echte stilte is zeldzaam in ons leven, of lijkt dat maar zo? In delen van mijn oor is het stil. Na een ongelukje deze zomer zijn de trilhaartjes beschadigd. Dat hoor ik niet, want het lichaam overcompenseert daarvoor... Lees meer

Meehuilen met ijskruid

Meehuilen met ijskruid

‘We zijn zo ver verwijderd van ons eigen eten dat we kunst nodig hebben om die verbinding zichtbaar te maken.’ Lisanne Brouwer laaft zich aan (theater)kunst met voedsel in de hoofdrol en neemt je mee in de manieren waarop kunstenaars ecologisch bewustzijn aan de eettafel creëren. Het blijkt een ontdekking van zowel verlangen als walging. Lees meer

De gisting

De gisting

Mara van Herpen vertelt het poëtische en surrealistische verhaal van Toni. Hen werkt in een broodfabriek en begint daardoor te gisten en te schimmelen en verandert in… Ja, in wat eigenlijk? Lees meer

We moeten vaker synchroon dansen

We moeten vaker synchroon dansen

‘Ik betrap mezelf erop dat het moeilijk is hoopvol te zijn in deze tijden, soms voelt het zelfs verkeerd.’ Toch vindt Loïs in haar column ruimte voor hoop. Niet door ons terug te trekken, maar door ons uit te spreken én elkaar te vinden. Minder polarisatie, meer synchronisatie. Lees meer

Soms mis ik mijn handen

Soms mis ik mijn handen

‘Soms mis ik de magnetron / soep uit blik / ingevroren aardappels in partjes.’ Middels essay en poëzie illustreert Martijn van Bruggen met stekende precisie het verband tussen voedsel en klasse en wat het betekent je aan te moeten passen naar hiërarchisch geladen verwachtingen. Lees meer

Moeder van een mislukt idee

Moeder van een mislukt idee

‘Breek ik een idee echt af zoals een zwangerschap beëindigd wordt?’ Roosje van der Kamp voelt een grote noodzaak om iets blijvends te creëren, maar komt niet verder dan vluchtig neergepende fragmenten in haar notities. In dit essay onderzoekt ze – naast de vraag of ouderschap eventueel een valide, tweede optie is – haar worsteling met het professionele schrijverschap. Lees meer

Auto Draft 23

we verbleven in ledikanten / in het huis met zeventig kinderen

'Dat ik gil in een vreemde taal / elke moedertaal breekt zonder bekenden.' Wat voor sporen laat het na als je je moedertaal verliest? Waar blijft de taal en hoe verhoudt je je tot je eigen identiteit na gedwongen migratie? In dit gedicht vangt Bożena Kacica de rouw en de vervreemding die volgden. Lees meer

Als taal de werkelijkheid schept, wat doet oorlogstaal dan?

Als taal de werkelijkheid schept, wat doet oorlogstaal dan?

In de media wemelt het van oorlogstaal. Marthe van Bronkhorst laat zien hoe je de frames kan herkennen: 'Sterf je liever terwijl je je verdedigt of passief?' Lees meer

Denkbeeldige ruimte

Denkbeeldige ruimte

In dit essay onderzoekt Sytske Frederika van Koeveringe hoe schrijven een ruimte opent waarin kwetsbaarheid, verbinding en saamhorigheid zichtbaar worden. ‘Sinds ik ziek ben, voel ik bij vlagen een afgesneden gevoel van de medemens die geen kanker van binnenuit kent.’ Lees meer

Meneer Ouka en de streep

Meneer Ouka en de streep

'‘Het gaat over uw kabouter,’ zegt meneer Ouka.' En dat doet het: in dit verhaal verheft Makki Aimar een niet-lachende tuinkabouter tot het glinsterende middelpunt van zijn verhaal. Waar ieder ander een tuinkabouter niet eens zou zien staan, lijkt het voor de hoofdpersoon in dit verhaal een metafoor voor zingeving te worden. Met dit verhaal won Makki Aimar de schrijfwedstrijd 'Door de ogen van Palomar', georganiseerd door uitgeverij Cossee en Hard//hoofd. Lees meer

No Spend September, maar zou het leven niet meer moeten zijn dan vaste lasten?

No Spend September, maar zou het leven niet meer moeten zijn dan vaste lasten?

Brengt tijdelijke onthouding van kleding, koffie en verjaardagscadeaus ons dichter bij een koopwoning? Of is het enkel in onze dromen dat een financiële detox grote, blijvende veranderingen weet te bewerkstelligen? Loïs Blank vraagt zich af wat er buiten beeld raakt wanneer we ons verliezen in de survival van No Spend September. Lees meer

:Verdreven naar de zee: Een zoektocht naar de onvertelde verhalen van Vietnamese bootvluchtelingen 2

Verdreven naar de zee: Een zoektocht naar de onvertelde verhalen van Vietnamese bootvluchtelingen

Lam Ngo was vierentwintig toen hij vluchtte uit een ideologisch verscheurd Vietnam. In dit essay vertelt hij hoe hij weer leerde luisteren naar de pijnlijke en lang verzwegen herinneringen, hoe het was om in Nederland opnieuw te moeten beginnen en over de blijvende band met zijn geboortestad Saigon. ‘Want pas als we zien wat er verzwegen is, kunnen we echt luisteren.’ Lees meer

 1

pantser / piertotum locomotor

In deze twee gedichten van Roan Kasanmonadi kijken we naar een aflevering van Kamp Van Koningsbrugge, leren we onszelf op te rollen als pissebedden, en vliegen de zwaarden, harnassen en kikkers je om de oren. Lees meer