Foto: privécollectie Ava Mees List We kunnen zelf niks meer repareren. Mees pleit voor meer 'Doe-het-zelf'." /> Foto: privécollectie Ava Mees List We kunnen zelf niks meer repareren. Mees pleit voor meer 'Doe-het-zelf'." />
Asset 14

MacGyver


Foto: privécollectie Ava Mees List

Ik heb nog geen hamer in huis (denk ik), maar dingen repareren is mijn lievelings. Er valt namelijk ontzettend veel voldoening te behalen uit het zelf herstellen van kapotte objecten. Zo fikste ik ooit mijn kapotte gaskachel door deze volledig te demonteren en – met van de buurjongens geleende tangen - wat onderdelen te vervangen. Hiermee bespaarde ik een bak met geld, voorkwam ik dat ik doodvroor (kachels gaan namelijk alleen kapot als het buiten minstens tien graden vriest) maar gaf ik mezelf bovenal een zodanig euforisch gevoel dat ik mij meen te herinneren een gehele middag door de verwarmde woonkamer te hebben gedanst.

Veel meer dingen dan je denkt zijn zelf te repareren. In onze vluchtige maatschappij hebben we de neiging om meteen een professional in te schakelen, of simpelweg een nieuw exemplaar aan te schaffen. Paraplu kapot? Pleur ‘m weg. Schoenzool versleten? Nieuw paar Nikes. Tenzij je een skater bent natuurlijk, dan wikkel je gewoon een beetje duct tape – moeder der makkelijke montagemiddelen – om je kapotte gympies. Maar laten we wel wezen, we zijn tot veel meer in staat. Gewapend met naald en draad, hamer en spijker, veiligheidsspeld en paperclip, boor en schroef of eenvoudigweg met linker- en rechterhand kunnen we een wereld van verschil maken. 'Doe het zelf' is dan ook geen verwijt of een gare milieuactivistische slogan, maar een aansporing tot zelfverrijking.

Afgelopen herfst werd in Platform 21 een tentoonstelling georganiseerd rondom het thema Reparatie. In een manifest vroegen zij de lezer stil te staan bij het feit dat repareren goed is voor het uitdagen van de creatieve geest, dat het objecten uniek maakt, en de mode overstijgt. Diverse kunstenaars werden gevraagd mee te doen aan een project waarbij ze bepaalde producten zouden repareren waar normaliter niet meer naar om werd gekeken zodra deze het enigszins begaven. Hiermee stelden ze aan de kaak dat het nog niet zo lang geleden een veel groter onderdeel was van onze gemeenschap en cultuur om een object nieuw leven in te blazen. Het resulteerde in een keur aan bijzondere initiatieven. Zo naaide een kunstenares gescheurde plastic tasjes op intrinsieke wijze aan elkaar, installeerde iemand een iPhone in een antieke en uitgeschakelde grammofoonplaatspeler, verving een ander een missend onderdeel van een trappenhuis met een paraplu, en zette weer iemand anders stukjes stof aan de kapotte bladeren van haar stervende plant. Het waren niet allemaal de meest praktische oplossingen, maar ik vond het een prachtig initiatief. Ik bleek niet de enige, deze expositie was razend populair en het Repair Manifest werd meer dan een miljoen keer gedownload.

Deze ochtend spendeerde ik een uur op diverse Applefora. Mijn computer had namelijk uit het niets besloten om geen enkel geluid meer te maken. De nerds schreven me van alles voor: herstarten, het indrukken van allerlei toetsen tegelijk en het verwijderen van bestanden waarvan ik niet eens wist waar ik ze zou moeten vinden. Ik probeerde, tevergeefs, de hele mikmak uit. Ik werd lichtelijk paniekerig, zoals meestal in het geval van gebroken gebruiksvoorwerpen die meer dan een rug hebben gekost, maar ik geef niet zomaar op. Bovendien peins ik er niet over me naar een Macdealer te togen om daar, na drie uur te hebben gewacht, te horen krijg dat a) er niets aan te doen is, of b) ik mijn laptop en 300 euro kwijt ben. En ja hoor, na een poos kwam ik tot de kern van het probleem: het gaatje van de koptelefoon. Hoe het is gebeurd is onduidelijk (ik laat namelijk bijvoorbeeld nooit mijn laptop vallen en ik gooi er ook nooit glazen water of borden stamppot overheen) maar ik besloot me er vol in te storten. En jawel, een afgeknipt wattenstaafje en wat gepriegel later klonk Miles Davis’ trompetgeschal weer rustig uit de speakers. Triomfantelijk en opgelucht kon ik verdergaan met me concentreren op belangrijker zaken. Bovendien bleek een afgeknipt wattenstaafje tevens uitstekend bruikbaar als tandenstoker. Don’t imitate, innovate!

Mail

Ava Mees List

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer