Illustratie: Floris Solleveld Waarom is alleen Rob Wijnberg de stem van zijn generatie? " /> Illustratie: Floris Solleveld Waarom is alleen Rob Wijnberg de stem van zijn generatie? " />
Asset 14

Maand van de filosofie

Voor Hardhoofd bekijkt Philip Huff elke week een actuele kwestie uit de media. Vaak reageert hij op de televisie, soms op de krant, en bij regen en onweer wil de radio wel eens voorbij komen. Leidraad is: wordt de twintiger genoeg aan het woord gelaten?

April is de maand van de filosofie. Laten we het daarom hier even hebben over deze tak van denksport, die volgens de Van Dale zowel als ‘de wetenschap van de begrippen, opgevat als basis van alle andere wetenschappen’ kan worden gezien, maar ook als – en dit is een wat bescheidener definitie – een ‘denkwijze’, en de rol van onze generatie hierin.

Een filosofische denkwijze houdt in dat men de gereedschapskisten van de filosofie induikt – of, beter gezegd: de werkschuur – en daaruit een instrument opduikelt om de werkelijkheid mee te lijf te gaan. Vaak betekent dit dat men een filosofisch concept of systeem gebruikt om het leven, het nieuws, een toneelvoorstelling of bijvoorbeeld het misbruik binnen de Rooms katholieke kerk te duiden.

Rob Wijnberg - bouwjaar 1982, en dus een twintiger - is één van de journalisten die vaak gebruikt maakt van deze methode. Voor het NRC Handelsblad en de NRC Next gaat hij wekelijks, en in stukken van verschillende lengte, een gegeven uit de actualiteit te lijf, vaak gewapend met een citaat of een concept van een filosoof, dat hij gebruikt om dit gegeven te duiden. (En de filosoof die wordt gebruikt, geeft de journalist tegelijkertijd een zekere geloofwaardigheid).

Wijnbergs essays behandelden in het verleden vraagstukken die varieerden van de gezondheidszorg in Amerika tot het beleid van Job Cohen als burgemeester van Amsterdam. Ze betreffen dus niet altijd direct en uitsluitend de leefwereld van de twintiger, maar wel bijna altijd de wereld van zijn actualiteiten (toegegeven, die is vrij breed en verschilt niet altijd heel veel van die van andere leeftijdsgroepen) en ze zijn door een twintiger geschreven. In het verleden besprak Wijnberg in boekvorm bovendien ook onderwerpen die ‘onze’ generatie direct raakten. Zo schreef hij bijvoorbeeld het boek Boeiuh, dat handelt over onze generatie en 'onze' tijdsgeest (ha, daar heb je zo’n filosofische concept); de generatie van ‘boeiuh, pimpuh en chilluh’, die opgroeide in een tijdsgeest van apathie.


Illustratie: Floris Solleveld

Wijnberg wordt sindsdien vaak aangehaald als de vertegenwoordiger van onze leeftijdsgroep. En dan niet alleen in de NRC-kranten en de media daarbuiten, maar ook door moeders en tantes, aan de eettafel of tijdens de borrel. Dat brengt vanzelfsprekend het probleem van representatie met zich mee. Want voor velen vertegenwoordigt Rob zo niet alleen zichzelf, maar ons allemaal. En dat kan tot verwarring leiden.

Op Wijnbergs website is de volgende welkomstboodschap te lezen: ‘Welkom op RobWijnberg.nl. Na Boeiuh, In Dubio en Nietzsche & Kant lezen de krant verschijnt op 4 maart 2010 Dus ik ben de krant bij uitgeverij de Bezige Bij.’ Volgens mij is hier sprake van een zogenaamde typo – het boek van Wijnberg en co-auteur Stine Jensen heet namelijk Dus ik ben – maar wel van een typefout die het representatieprobleem dat ik aankaart goed illustreert. Rob Wijnberg is inderdaad de stem van onze generatie in de krant. En ongeacht de inhoud van die stem is dat jammer te noemen. Want als onze generatie – en welke generatie dan ook – één voornaamste kenmerk heeft is het wel dat er, ongeachte alle overeenkomsten, veel verschillende geluiden te horen zijn. Dat is het verschil tussen een platform als Hardhoofd en een wekelijkse column van één twintiger: een diversiteit aan geluiden. Want er zijn natuurlijk veel overeenkomsten in denkwijzen te vinden binnen één generatie, maar zeker ook (net zo veel) verschillen.

Het zou de media sieren als zij, buiten een nichekrant als de NRC.next, onze generatie wat meer zeepkisten gaf om af en toe eens wat op te zeggen. Dan zouden enkelen van ons ook een weerwoord kunnen bieden aan de observatie dat wij de generatie van ‘boeiuh, pimpuh en chilluh’ zouden zijn en leven in een tijd van allesverlammende apathie. En zouden we via die weg ook nog kunnen tonen dat we zo apathisch dus helemaal niet zijn.

Of wel, natuurlijk.

Want een beetje generatie laat zich natuurlijk niet zomaar over één kam scheren.

-Philip gaat een paar weken op vakantie. Misschien komt hij wel weer terug.-

Mail

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer