De wereld is een sociaal mijnenveld vol vragen en onzekerheden. Gelukkig hebben we Luuk: professioneel Agony Aunt vol antwoorden en advies. Ook behoefte aan wat sturing? Vragen kunnen naar luuk@hardhoofd.com.
Lieve Luuk,
Gister zag ik alweer een röntgenfoto van een baby in mijn nieuwsoverzicht, met de bovenstaande tekst: ‘Spoedig zullen we met zijn drieën zijn, dolgelukkig!’ Het is de zoveelste vriendin die niet alleen een baby krijgt, maar ook een lieve vriend heeft, en een huis, en een goed verdienende baan. Ik zou willen dat ik het ze alleen maar gun, maar elke keer krijg ik weer een kleine schok van wanhoop als ik zoiets lees. Aan de ene kant wil ik nog zoveel buiten de ‘settlezaken’: ik heb een illustratiebedrijfje dat moet groeien, ik doe cursussen kunstgeschiedenis en Portugees, hou ontzettend van zingen van oude muziek in mijn zangkoor, en wil graag op eigen houtje nog zo veel van de wereld zien. Aan de andere kant ben ik bang dat ik de boot mis, of nog erger, de boot al gemist hebt. Jeweetwel, de Boot van het moedergeluk en de zekerheid dat je geen oppervlakkige eenzame flierefluiter blijkt op je vijfenveertigste. Welke van de twee moet ik kiezen?
Liefs,
Sophie, 27 jaar (pseudoniem)
Lieve Sophie,
Je bent met velen. Op heldere dagen ben je omringd door alleenstaande ambitieuzen. Op wat donkerdere dagen ben je helemaal alleen. Ikzelf ben er zelfs een paar keer voor naar de psycholoog geweest. En dat wil wat zeggen; ik ben zelf psycholoog.
Het schrikbeeld is inderdaad dat je later op je leven terugkijkt, en concludeert dat je maar wat aan hebt gerommeld. Je bent volledig overtuigd dat je leven compleet leeg en zinloos is gebleken. Daarnaast hebben zelfs je beste vrienden hun gezicht van je afgewend, richting hun gezin en vrijstaand huis met kookeiland en door hun pubers op kleur gesorteerde boekenkast met drie exemplaren van Het Diner.
Niet expres hoor, ze houden vol dat jullie nog steeds beste vrienden zijn, maar de werkelijkheid doet anders vermoeden. Je ouders zijn inmiddels overleden, en jij wacht eenzaam op je AOW’tje, inmiddels in een gapend gat van zinloosheid. Je hulp wordt door niemand verwacht of gevraagd. Je hebt vele prachtige verantwoordelijkheden gehad, maar functies waar je je eigen volgende generatie mee bedient (zoals luizenmoeder en gesubsidieerde oppasoma) zitten daar niet tussen.
Maar inderdaad - het doembeeld van de andere kant is er ook: dat je al je ambities en vrijheid volledig zijn opgeslokt door je gedetineerde rol als Mater/Pater Familias. Het enige verschil met een Guantanamo Bay-cel is dat daar geen eettafel met tien aangeschoven kinderen staat die je stoofpot niet lusten.
Heb je echter gemerkt waar we het over hebben?
Over hypotheses. Over wazige toekomstvoorspellingen. Over pulpfictie. Als er íets is dat onze generatie kenmerkt, dan is dat het feit dat we veel te veel tijd hebben om na te denken. En daar gretig gebruik van maken. Hierdoor worden de meest idiote doembeelden gelijk aan werkelijkheid. We hebben veel te veel naar ‘the Big Picture’ gekeken.
Waar ik denk dat de remedie ligt? De zekerheid dat je iedere milliseconde op één punt in je leven staat, en dat je nooit kan weten wat voor gevolgen de volgende stap heeft. Zolang je geen zelfvoorzienende heroïnedrilboor bent, is er maar een beste leidraad: je verlangen van het heden, en niet je angst van de toekomst.
En weet je wat het fantastische daarvan is? Als je weet dat je je altijd laat leiden door je verlangen, kan je er ook op vertrouwen dat je dat doet op je vijfenveertigste. Ook als de kans om kinderen krijgen verlopen is. Heden, verleden en toekomst versterken elkaar opeens, in plaats van dat ze elkaar verzwakken. De situatie waarin je op je vijfenveertigste zit, maakt dan niets meer uit. Spijt heb je immers niet doordat het verleden er niet meer toe doet. En angst heb je ook niet meer. De toekomst is immers het meest prachtige wat je je maar kan bedenken: een leven vol verlangens en mogelijkheden.
Heel veel plezier en succes met je illustratiebedrijfje, en al het andere geweldige dat je nog van plan bent.
Luuk Hijne is stadsgids in Utrecht en sociaal psycholoog, houdt van lezen, musea, geschiedenis, en het opschrijven van herinneringen en belevenissen.
Ellis van der Does Neem een trip naar ‘illustration wonderland’ met Ellis! Op je reis zal je felle kleuren en het gebruik van diverse technieken tegenkomen. Ellis combineert graag verschillende bestaande vormen om zo een nieuw verhaal te creëren.
