Asset 14

Iedereen settelt behalve ik

Lieve Luuk: Iedereen settelt behalve ik

De wereld is een sociaal mijnenveld vol vragen en onzekerheden. Gelukkig hebben we Luuk: professioneel Agony Aunt vol antwoorden en advies. Ook behoefte aan wat sturing? Vragen kunnen naar luuk@hardhoofd.com.

Lieve Luuk,

Gister zag ik alweer een röntgenfoto van een baby in mijn nieuwsoverzicht, met de bovenstaande tekst: ‘Spoedig zullen we met zijn drieën zijn, dolgelukkig!’ Het is de zoveelste vriendin die niet alleen een baby krijgt, maar ook een lieve vriend heeft, en een huis, en een goed verdienende baan. Ik zou willen dat ik het ze alleen maar gun, maar elke keer krijg ik weer een kleine schok van wanhoop als ik zoiets lees. Aan de ene kant wil ik nog zoveel buiten de ‘settlezaken’: ik heb een illustratiebedrijfje dat moet groeien, ik doe cursussen kunstgeschiedenis en Portugees, hou ontzettend van zingen van oude muziek in mijn zangkoor, en wil graag op eigen houtje nog zo veel van de wereld zien. Aan de andere kant ben ik bang dat ik de boot mis, of nog erger, de boot al gemist hebt. Jeweetwel, de Boot van het moedergeluk en de zekerheid dat je geen oppervlakkige eenzame flierefluiter blijkt op je vijfenveertigste. Welke van de twee moet ik kiezen?

Liefs,

Sophie, 27 jaar (pseudoniem)

Lieve Sophie,

Je bent met velen. Op heldere dagen ben je omringd door alleenstaande ambitieuzen. Op wat donkerdere dagen ben je helemaal alleen. Ikzelf ben er zelfs een paar keer voor naar de psycholoog geweest. En dat wil wat zeggen; ik ben zelf psycholoog.

Het schrikbeeld is inderdaad dat je later op je leven terugkijkt, en concludeert dat je maar wat aan hebt gerommeld. Je bent volledig overtuigd dat je leven compleet leeg en zinloos is gebleken. Daarnaast hebben zelfs je beste vrienden hun gezicht van je afgewend, richting hun gezin en vrijstaand huis met kookeiland en door hun pubers op kleur gesorteerde boekenkast met drie exemplaren van Het Diner.

Niet expres hoor, ze houden vol dat jullie nog steeds beste vrienden zijn, maar de werkelijkheid doet anders vermoeden. Je ouders zijn inmiddels overleden, en jij wacht eenzaam op je AOW’tje, inmiddels in een gapend gat van zinloosheid. Je hulp wordt door niemand verwacht of gevraagd. Je hebt vele prachtige verantwoordelijkheden gehad, maar functies waar je je eigen volgende generatie mee bedient (zoals luizenmoeder en gesubsidieerde oppasoma) zitten daar niet tussen.

Maar inderdaad - het doembeeld van de andere kant is er ook: dat je al je ambities en vrijheid volledig zijn opgeslokt door je gedetineerde rol als Mater/Pater Familias. Het enige verschil met een Guantanamo Bay-cel is dat daar geen eettafel met tien aangeschoven kinderen staat die je stoofpot niet lusten.

Heb je echter gemerkt waar we het over hebben?

Over hypotheses. Over wazige toekomstvoorspellingen. Over pulpfictie. Als er íets is dat onze generatie kenmerkt, dan is dat het feit dat we veel te veel tijd hebben om na te denken. En daar gretig gebruik van maken. Hierdoor worden de meest idiote doembeelden gelijk aan werkelijkheid. We hebben veel te veel naar ‘the Big Picture’ gekeken.

Waar ik denk dat de remedie ligt? De zekerheid dat je iedere milliseconde op één punt in je leven staat, en dat je nooit kan weten wat voor gevolgen de volgende stap heeft. Zolang je geen zelfvoorzienende heroïnedrilboor bent, is er maar een beste leidraad: je verlangen van het heden, en niet je angst van de toekomst.

En weet je wat het fantastische daarvan is? Als je weet dat je je altijd laat leiden door je verlangen, kan je er ook op vertrouwen dat je dat doet op je vijfenveertigste. Ook als de kans om kinderen krijgen verlopen is. Heden, verleden en toekomst versterken elkaar opeens, in plaats van dat ze elkaar verzwakken. De situatie waarin je op je vijfenveertigste zit, maakt dan niets meer uit. Spijt heb je immers niet doordat het verleden er niet meer toe doet. En angst heb je ook niet meer. De toekomst is immers het meest prachtige wat je je maar kan bedenken: een leven vol verlangens en mogelijkheden.

Heel veel plezier en succes met je illustratiebedrijfje, en al het andere geweldige dat je nog van plan bent.

Mail

Luuk Hijne is stadsgids in Utrecht en sociaal psycholoog, houdt van lezen, musea, geschiedenis, en het opschrijven van herinneringen en belevenissen.

Ellis van der Does Neem een trip naar ‘illustration wonderland’ met Ellis! Op je reis zal je felle kleuren en het gebruik van diverse technieken tegenkomen. Ellis combineert graag verschillende bestaande vormen om zo een nieuw verhaal te creëren.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer