Asset 14

Kunst om te dragen: Een interview met NICHA.reworked

 1

Drie jaar geleden werden kunstschilder Nina Läuger (29) en grafisch ontwerper Charlotte English (23) toevallig huisgenoten in een stadje aan de Zuid-Duitse Bodensee. Het was artistic love at first sight. Niet veel later reden ze met een Volkswagenbusje vol stoffen en naaigerei van Leipzig naar Konstanz en nu zijn ze een slow fashion collectief gestart. Het collectief, NICHA.reworked, is gevestigd bij Nina in Amsterdam en bij Charlotte in Konstanz en bestaat uit het maken van nieuwe ontwerpen uit tweedehandskleding. Loïs Blank ging met hen in gesprek. ‘Onze kasten puilen uit van de vervangbare fast fashion stukken, maar tegelijkertijd groeit de behoefte naar uniciteit, eigenheid en expressie.’

Van Volkswagen vol stof naar kledingcollectief, hoe verloopt dat?
N: Toen we de stoffen van Charlottes moeder meenamen van Leipzig naar Konstanz, kon ik nog helemaal niet naaien, maar de naaimachine van mijn Duitse grootmoeder stond op zolder. Charlotte wist hoe die te gebruiken en heeft het me geleerd. Het voelde heel bijzonder om draagbare visuele objecten te kunnen maken, als een schildersdoek dat mensen kunnen aantrekken.

C: Nadat Nina naar Berlijn verhuisde (om aan de kunstacademie te studeren, red.), heb ik haar twee weken bezocht en stonden we op een markt. We hadden veel kledingstukken gemaakt en vrijwel alles op die markt verkocht. Toen beseften we hoe fijn het was om weer samen een project te doen.

N: Maar kort daarna moest ik mijn huis uit. Ik had geen huis meer, geen naaimachine en geen atelier. En Charlotte was ondertussen zwanger. Toen ik ongeveer een half jaar later weer in Amsterdam woonde en Charlotte wat aan het leven als moeder was gewend, was het duidelijk dat we het project serieus wilden gaan oppakken. En dat we er politiek, creatief en ecologisch achter staan.

Wat is de kerngedachte achter NICHA?
N: NICHA.reworked is een regeneratief artistiek project dat zich verzet tegen fast fashion. Wij maken unieke stukken waarvoor we tweedehands materialen gebruiken en brengen zo geen extra ecologische schade toe. We kopen enkel af en toe nieuwe naalden en de machines gebruiken stroom.

C: We maken soul pieces: in de huidige kledingindustrie hebben kledingstukken geen ziel meer, waardoor mensen geen relatie met hun kledingstukken hebben. Niemand weet waar ze vandaan komen en ze hangen maar in de kast. We zijn beiden beeldend kunstenaar en kunst hangt vaak aan muren, daarom willen we nu iets maken dat mensen dragen.

N: Ik denk dat er iets gebeurt als je weet wie je kleding gemaakt heeft, het krijgt een bepaalde waarde, terwijl je in de winkel het item simpelweg verruilt voor geld om het mee naar huis te nemen. Toen ik laatst een jasje had gemaakt, moest meteen aan een vriendin in Berlijn denken. Toen ik het haar gaf zei ze: ‘Wow, dit gaat mijn power piece worden. Ik ga dit aandoen als ik het verlangen heb mezelf te beschermen of empowered te voelen.’ Dat vond ik zo’n mooi compliment! Stel dat iedereen dit soort kledingstukken zou dragen, hoe kleurrijk zou het straatbeeld dan wel niet zijn?

Om een impact te maken op het straatbeeld, moet een kledingbedrijf wel groot worden. Groei gaat – helaas – nog altijd vaak gepaard met minder duurzame methodes: Hoe zien jullie dat?
N: We staan er voor open om in de toekomst uit te breiden, maar voor nu is het just the two of us. Ik vind het werk ook gewoon te leuk om uit handen te geven. Verder denk ik echt aan een specifiek stuk als ik aan het werk ben – daar wil ik dan geen massaproductie van maken. We maken er van alle stukken in principe maar één, tenzij iemand graag een bepaald item wil hebben. Ik heb bijvoorbeeld in de winter een broek gemaakt met een stof met print van chilipepers, die vond mijn broer geweldig. Toen maakte ik een tweede en nu een derde voor een vriend. Maar elke chili pants is weer anders. Soms is het ook zo dat mensen ons een kledingstuk geven dat ze niet meer dragen en wij het voor ze upcyclen.

Jullie vertelden eerder dat jullie ‘politiek, creatief en ecologisch’ achter het collectief staan. Hoe vertaalt dit zich concreet naar NICHA?
N: We willen het kapitalistische prijssysteem op twee manieren deconstrueren: door middel van prijstransparantie en het hanteren van een variabele prijs. Qua transparantie is het idee om bij ieder kledingstuk te vermelden wat de aanschaf van het tweedehands item ons kost en hoeveel uur werk we erin stoppen. Dit rekenen we vervolgens door met ons uurloon. Daarnaast willen we als collectief een deel van de geldstroom die wij verdienen doneren aan vakbonden die zich inzetten voor de rechten van werknemers in de kledingindustrie. Wij verdienen ons geld met het aanpassen van kleding, en rekenen hiervoor een uurloon dat veel hoger is dan in de lagelonenlanden waar die kledingstukken oorspronkelijk gemaakt zijn, vaak ook nog onder barre, gevaarlijke arbeidsomstandigheden. Daar willen we bewustzijn over creëren door per kledingstuk dat we verkopen één extra Europees uurloon af te rekenen en direct te doneren aan vakbonden die zich inzetten voor de rechten van werknemers in de kledingindustrie.

C: Verder willen we een variabele prijs aanhouden. Bijvoorbeeld door een jasje online te zetten voor een prijs van 100 tot 150 euro, zodat meer mensen onze kledingstukken kunnen kopen. Veel van mijn vrienden zijn student en onze kleding ligt buiten hun budget, maar om NICHA te kunnen laten bestaan, moeten we er wel een bepaalde hoeveelheid geld uit halen.

Meer mensen moeten meer mogelijkheden zien: er zijn niet alleen de stapels tweedehandskleding op markten versus nieuwe en moderne kleding in winkels. Er bevinden zich prachtige mogelijkheden tussen nieuw en vintage in.

Zijn jullie niet bang dat mensen hier misbruik van gaan maken? Er zijn genoeg mensen die nog altijd naar de Primark of Zara gaan, ook al hebben ze meer te besteden.
N: De minimumprijs is zo opgesteld dat wij terug krijgen wat we er qua tijd en geld instoppen. Als iemand dat betaalt, is het voor ons prima. Maar als mensen onze stukken zien als kunstwerken en het project willen ondersteunen, kunnen ze het hogere bedrag – of iets ertussenin – betalen.

C: We vertrouwen mensen op hun inschatting. Ik sta soms op de markt in Konstanz en dan hanteer ik ook een variabele prijs. Dat werkt heel goed, bijna niemand betaalt het minimale bedrag, de meesten betalen iets in het midden en sommigen het maximumbedrag.

Hoe verwachten jullie ervoor te zorgen dat mensen voor duurzamere mode kiezen?
C: We willen laten zien wat er allemaal bij komt kijken om een kledingstuk te bewerken, waaronder het handwerk dat erbij nodig is. Daar willen we op focussen door lokaal te zijn, Nina in Amsterdam en ik hier in Konstanz, zodat we dichtbij de mensen staan die onze kledingstukken kopen.

N: We willen het volledige maakproces filmen en posten op social media, zodat mensen kunnen zien hoe complex en tijdrovend het is. Zo kan NICHA een platform zijn voor bewustwording van de modecatastrofe waar we nu inzitten. Ik zou ook bereid zijn om de deuren van H&M te blokkeren en daar onze kleding te verkopen om een meer politiek statement te maken. Meer mensen moeten meer mogelijkheden zien: er zijn niet alleen de stapels tweedehandskleding op markten versus nieuwe en moderne kleding in winkels. Er bevinden zich prachtige mogelijkheden tussen nieuw en vintage in.

Jullie hebben veel ideeën, wat kunnen we binnenkort van jullie verwachten?
C: Er staan nu al stukken op ons Instagram-account en deze zomer komt onze eerste grotere drop: Volume I. Dat wordt een collectie van stukken met portretten van vrouwelijke en non-binaire artiesten, als eerbetoon van ons als fans.

N: Charlotte en ik hebben ook een sterke muzikale connectie. We luisteren veel naar vrouwelijke en non-binaire artiesten, die ons echt door de afgelopen drie jaar hebben gesleept. We willen hen via unieke kledingstukken zichtbaarder maken. Ik heb een jasje gemaakt met de zangeres/rapper IAMDDB erop en het voelt zo goed om haar op mijn rug te hebben. En als mensen niet weten wie het is, vragen ze ernaar. Zo zorgt onze kleding echt als opening voor een gesprek, een bepaalde ruimte.

Nina Läuger is behalve beeldend kunstenaar en schrijver ook adjunct-hoofdredacteur bij Hard//hoofd. Dat heeft geen invloed op gehad op de inhoud van dit interview.

Mail

Loïs Blank (zij/haar, 1998) is modefilosoof in spe en beschrijft zichzelf in één woord als interdisciplinair. Ze studeerde zowel natuurkende als filosofie in Amsterdam en studeerde mode in Italië. Zwevend tussen die drie vakgebieden houdt ze zich bezig met mode vanuit een cultuurfilosofisch perspectief en combineert dit geregeld met het thema duurzaamheid.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom blijven we schrijven als kunstmatige intelligentie dat straks beter kan dan wij? In dit essay bespreekt Shimanto Reza de verbinding die teksten bieden. Ze gaan in dialoog met elkaar, met onszelf, met anderen. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Vacature Lid Raad van Toezicht

Vacature Lid Raad van Toezicht

Hard//hoofd wil per 1 juni de driekoppige Raad van Toezicht uitbreiden met twee nieuwe leden waaronder een voorzitter. Mocht je willen reageren dan ontvangen wij graag voor 1 mei een reactie. Lees meer

:Oproep: Wie illustreert de erotische verhalen van het Rode Oor?

Oproep: Wie illustreert de erotische verhalen van het Rode Oor?

De Stoute Stift is de gloednieuwe illustratiewedstrijd van deBuren, Stripgids, Hard//hoofd en Stichting Nieuwe Helden. Meedoen? De deadline is 1 mei 2024 (10:00). Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Witte tranen

Witte tranen

Vaak kan geconfronteerd worden met een racistische misstap veel losmaken in witte vrouwen. Waar komt dat door? Fleur den Boer onderzocht het perfectionisme van witte vrouwen en hoe zogeheten 'witte tranen' racisme in de hand werken. Lees meer

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Wat hebben stieren en vrouwen gemeen? In dit essay ziet Barbara Haenen tijdens het bezoeken van een stierengevecht gelijkenissen met haar eigen ervaringen. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

Bijsturen 1

Bijsturen

In dit essay legt Belle de Rode de vinger op de zere plek. Ze beschrijft hoe zij de rol van bijsturende kapitein op zich moet nemen omwille van haar zieke vader, terwijl ze juist afscheid had willen nemen van de kritische kapitein die in haar huisde. Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Gelukkig zien jonge mensen het verband tussen toen en nu

Durf te leren van het verleden

Op Dag 150 van de wrede vergeldingsactie van Israël is een eind van de ‘slachting’ van Palestijnen nog niet in zicht. Schrijver Marte Hoogenboom vestigt haar hoop op activisten en journalisten die het verband tussen ‘toen’ en ‘nu’ durven zien. Lees meer

Fatma Shanan: de lichtelijke melancholie van het zomerse alleen zijn 1

Fatma Shanan | De lichtelijke melancholie van het zomerse alleen zijn

Een oase van rust midden in Berlijn. De kleine geschilderde landschappen en zelfportretten in de natuur van Fatma Shanan (1986, Israël) komen goed tot hun recht in de expositieruimte van Dittriech en Schlechtriem. De tentoonstelling ‘The Inn River’ bestaat uit een bescheiden aantal van negen schilderijen. Aucke Paulusma laat zien dat een aandachtige observatie loont, maar dat de schilderijen laten niet per se een vrolijke indruk achterlaten. Lees meer

Reden tot paniek

Reden tot paniek

In dit droomachtige en persoonlijke essay blikt Wouter Degreve terug op zijn jeugd, en hij onderzoekt de effecten daarvan op het heden. Want 'de kracht van de plek waar je bent opgegroeid mag je nooit onderschatten.' Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Vijftig jaar vrijheid van beweging

Vijftig jaar vrijheid van beweging

Tom Kniesmeijer leerde dansen op de remixes van discopionier Tom Moulton. Nu zijn eerste kennismaking met de muziek van deze sterproducent bijna vijftig jaar geleden is, blikt hij terug en komt hij tot een inzicht over onze tijd. Lees meer

Kür op muziek

Kür op muziek

”Onlangs las ik over wezentjes die alleen bestaan in de droom van een slapende vrouw.” Nelson Morus schreef een kort verhaal over geforceerde gezelligheid, chatbotgesprekken over lievelingsgerechten, hectiek en de alledaagse sleur. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Neoliberaal Lang Covid 2

Neoliberaal Lang Covid

Voor ons 'Aaah'-magazine, schreef Harriët Bergman een essay over hoe long covid-patiënten vallen tussen pech en onrecht. "Er is iets grondig mis met hoe we in Nederland omgaan met mensen met een beperking en chronisch zieke mensen." Lees meer

Zo het begon 1

Zo het begon

Nele Peeters schreef een ontroerend verhaal, vol treffende zinnen en beelden. Het is dromerig verhaal, over eenzaamheid, hoop, zorgzaamheid en zwaarte. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer