Deze week op Hard//hoofd het laatste van drie korte verhalen door Elfie Tromp.
Twee weken geleden is Elfie gedumpt. Op dinsdagmiddag bekende haar ex dat hij op zielsniveau een relatie met hun yogalerares had opgebouwd.
“Ik zeg het maar gewoon,” zei hij.
“Je zult zien, het is beter zo.”
Elfie zat roerloos op bed, staarde hem aan. Hij vond het zo goed van haar, dat ze niet huilde of boos werd. Dat waren tenslotte maar ‘lage emoties’. Dit is een grap, dacht ze. Straks zegt hij dat het een grap is.“Ik waardeer je onvoorwaardelijk,” zei hij, gaf haar een kus op haar voorhoofd en was haar studentenkamer uitgelopen.
Door het raam zag ze hem wegfietsen. Op het spatbord van het achterwiel de verbleekte Save Tibet-sticker die ze er vorig jaar op had geplakt.
Avond aan avond zit ze alleen op de bank, chagrijnig en verkrampt, tv te kijken. Vrienden raden haar aan om naar de kroeg te gaan, mannen op te pikken of een online datingprofiel aan te maken. Maar dat wil Elfie niet. Ze mist haar happy baby pose, maar kan niet meer naar haar vaste stek. Een vriendin raadt haar yogi Berend van Pelzen aan.
“Hij neemt echt de tijd voor je,” zei ze.
De woensdagavond erna staat Elfie op de derde verdieping van een flat in Rotterdam-Noord. Ze twijfelt of ze wel het juiste adres heeft. Zodra ze de bel indrukt, wordt de deur open gedaan. Berend van Pelzen is gigantisch: zijn armen glooiende landschappen van vel en spier, doorkruist met dikke rivieraders. Hij is biljartbal-kaal met een indrukwekkend gewelfde frons.
De woonkamer is vol. De bank staat op zijn kant tegen de muur en vijf vrouwen zitten al klaar in lotuspositie. Elfie rolt haar matje uit tussen de tikkende verwarming en Berends cd-rek. Ze telt drie cd’s van Céline Dion.
“Dames, we hebben een nieuwe vandaag,” zegt Berend met de stem van een zoetgevooisde radiopresentator. Hij geeft haar een knipoog.
Alle oefeningen moeten van Berend met gesloten ogen gedaan worden. Hij loopt blootvoets om de vrouwen heen, corrigeert een overstrekte arm, duwt een rug hol of bol.
Bij een van Elfies favoriete poses, the warrior pose, legt hij zijn grote hand op haar middel. De toppen van zijn vingers komen tot haar navel. Ze probeert rustig door te ademen. Moeilijk. Met één haal kan hij haar lever, nier en maag uitrukken. Ze beeft.
Berend fluistert in haar oor: “Je hebt ontvankelijke flanken. Heel goed.”
De rest van de les vraagt Elfie zich af wat dat zijn, ontvankelijke flanken.
Na de laatste oefening deelt Berend kopjes thee uit en gaat op een schapenvelletje in het midden van de kamer zitten. “Zo, meisjes. Hoe ging het?”
“Mijn lies trilt zo bij de hip openers,” zegt een vrouw met een grote bos krullen maar een iel, doorgroefd gezicht.
Berend nipt van zijn thee. “Zit je wel stevig in je seksuele energie?”
“Nu je het zegt”, mompelt ze en ze staart in haar theewater.
“Berend, ik heb zo’n droge huid,” zegt de vrouw naast Elfie. Denk je dat dat ook iets emotioneels is?”
Berend glimlacht beminnelijk. “Probeer eens wat uierzalf of een tinctuur van groene thee.”
Berend krabt aan zijn grote teen. Zijn voeten zijn bonkig en breed, de tenen knoestige wortels. Elfie schat ze maat 46. Rustig trekt Berend lange eeltvellen van zijn voetzool en legt die naast zich op de mat.
Illustratie: Liesbeth de Feyter
Als Elfie opstaat om weg te gaan, pakt Berend haar mouw vast. “Ik wil jou wat tips geven voor de volgende les. Blijf nog maar even.”
Ze twijfelt of ze wel een volgende les wil volgen, maar wil niet onbeleefd zijn.
“Geen zorgen,” zegt Berend. “Dat doe ik met alle nieuwkomers.” Hij klapt in zijn handen. “Meisjes, het is weer voorbij. Vergeet mijn motto niet: begin in balans en blijf in balans.”
De vrouwen drinken haastig hun kopjes leeg en kussen Berend gedag. De vrouw met de droge huid pakt zijn gezicht met beide handen vast. “Tot volgende week. Dan zie ik jou weer.” Daarna tekent ze met haar duim een kruisje op zijn voorhoofd.
Als iedereen is vertrokken, gaat Berend op zijn schapenvel liggen. Zijn dikke worteltenen woelen door het lange, witte haar. Hij kijkt Elfie aan en klopt naast zich op het kleed. Ze twijfelt. Is dat niet te dichtbij? Het is vast een soort esoterische gastvriendelijkheid, denkt ze en ze gaat zitten.
“Even over je ademhaling,” begint Berend. Hij zet zijn klauw als een zachte klem op haar knie.
“Je verstijft. Je zet je adem vast. Voel je dat?”
Hij legt zijn hand op haar buik. “Adem hier maar naartoe.”
Ze ruikt Berends kruidige aftershave en realiseert zich dat het dezelfde is die haar ex had. Haar ogen prikken. Ze ademt diep in.
“Heel goed,” kreunademt Berend met haar mee. Zijn hand glijdt verder naar beneden. “En nu dieper.”
Elfie sluit haar ogen en ademt dieper. Het prikken in haar ogen verdwijnt. Ze ontspant, ziet een wit zandstrand voor zich. In de verte ziet ze haar ex en hun yogalerares. Ze doen een dubbele brug. Elfie zwaait. Lachend zwaaien ze terug, hun brug valt om. In een drafje rent ze naar hun toe. Naast haar jogt Berend mee.
Met zijn vieren doen ze een sun salutation. Berend en de yogalerares leren hun allemaal nieuwe standjes. ‘s Avonds eten ze fetasalade met watermeloen. Ze maken, zoals haar ex altijd zegt, ‘zielscontact op diep niveau.’
Elfie glimlacht en voelt hoe Berend zich naar haar toe buigt.
“Laat alle harde emoties los,” murmelt hij en hij drukt zijn lippen op de hare.
Even doorzetten, denkt Elfie. Voordat ik het doorheb, zitten we in de Griekse zon. Ze opent haar mond verder en ziet haar ex al in de branding staan. Hij heeft zijn blauwe Spido aan. Hij gooit een strandbal en wil weer met haar praten.
Berend drukt haar neer op het schapenvel. Hij pakt haar hand en legt die op zijn pik. Plots gilt haar ex. Er zit iets in het water. Elfie schrikt en trekt haar hand terug.
In Griekenland gaat de zon onder. Het wordt koud op het strand. Ze rent het water in om haar ex te redden. Het is een zeeslang, die zich vastbijt in zijn been. Ze probeert het wurgende lijf los te trekken, maar hij is te glad. Ze heeft geen grip.
Elfie worstelt zich onder Berend vandaan en ziet de purperen kop van zijn erectie boven de band van zijn stretchbroek uit komen.
Ze snoekduikt naar de deur.
Haar vlugge stappen weerkaatsten in het trappenhuis. Als ze bijna beneden is, kijkt ze omhoog. Berend hangt als een eenzame beer in de herfst tegen de deurpost geleund. Slap en hongerig.
“Bedankt voor de les,” roept ze. Haar stem galmt hol na.
Elfie Tromp (27) schrijft, presenteert en maakt theater. Haar debuutroman Goeroe, over een meisje dat de wereld wil healen, maar niet eens haar eigen leven op orde krijgt, verscheen 25 april bij uitgeverij Lebowski/ Top Notch.
