Asset 14

Markt

Tussen groentekramen en de eco-supermarkt zit een vrouw in een panty met een graatmotief. Het hoofd van de verteller slaat op hol.

Op het bankje aan het begin van de markt zit een vrouw. Ze draagt een rok die tot haar knieën reikt en haar benen gaan gehuld in nylons met een graatmotief. Dat motief windt mij op. Ik stel me voor dat ik die nylons afstroop en hoe vanonder het graatmotief langzaam haar naakte benen verschijnen. Ze ligt dan op mijn bed en bijt zachtjes op haar pink.

Wanneer ik overweeg welk beeld ik hierop zal laten volgen, kijkt ze plotseling in mijn richting. Ik doe alsof ik mijn broekzakken doorzoek en vind een kassabon. Terwijl ik de kassabon bestudeer kan ik met een half oog blijven staren.

De kassabon vermeldt twee bussen betonverf tegen een totaal van vierenveertig euro. Die verf bevindt zich in de rugzak van mijn broer, die op dit moment een klacht aan het indienen is bij de eco-supermarkt aan de overkant van de straat. Ik sta nu negen minuten op hem te wachten. De vrouw kruist haar benen.

Nadat ik de nylons heb afgestroopt, glijden mijn handen onder haar rok omhoog, op zoek naar lingerie. Ik ben geen lingerieman. Zijde of katoen - het is mij om het even. Belangrijk zijn mijn vingertoppen en de overgang van huid naar stof en opnieuw naar huid. Ze bijt niet meer op haar pink, ik kan haar wel horen ademen.

Op de markt ruiken mensen aan stukken fruit. Een ritueel. Voordat de meloen wordt aangekocht, dient hij te worden geïnhaleerd. De koopman staat al klaar met een knisperend plastic tasje. Hij is ongeduldig maar zijn klant is koning en de koning wil ruiken. Zelf weet hij beter.

Terug op mijn bed heeft haar rok een rits die begint in de holte van haar rug en het kost mij geen moeite die open te werken. De rits maakt geen geluid en doet mij dus niet aan kampeervakanties denken. Haar ademhaling wordt onregelmatig. Dit gaat de goede kant op.

Toen mijn broer een uur geleden in de bouwmarkt probeerde te kiezen tussen witte en grijze betonverf, kwam er een man naast hem staan die vroeg of hij soms de vloer van zijn balkon ging schilderen. Mijn broer zei: "Ja," en de man zei: "Neem grijs."

"Ik heb vorige week dus wit genomen en nu lijkt het alsof er blok typex aan mijn huis hangt."

Mijn broer knikte gefascineerd. De man schudde zijn hoofd.

"Ik bedoel, mijn vrouw moet haar zonnebril opzetten voordat ze de aardbeien water kan geven."

Tien minuten later stonden we buiten met tien liter grijze betonverf en vertelde mijn broer dat hij nog een klacht moest indienen bij een eco-supermarkt tegenover de Ten Katemarkt.

Illustratie: Nina Mathijsen

Mijn broer dient klachten in, hij weet hoe hij moet afdingen, hij heeft zijn rijbewijs gehaald. Dat ik hem ga helpen met het schilderen van zijn balkon komt voort uit genegenheid. Uiteindelijk zal ik hoofdzakelijk koffie zetten en sigaretten draaien en toekijken hoe hij in strakke banen zijn balkon verft.

Op de markt schreeuwt iemand het woord zakkenroller en ik zie hoe een dunne jongeman in zijn nek wordt gegrepen. Hij draagt een trainingspak uit de jaren tachtig en een Eurodisney-petje. Dat petje wordt door een houwdegen in een overall van zijn hoofd geslagen. De zakkenroller staat er als een dood vogeltje bij. Betrapt, maar dat hoort bij zijn werk. Ik weet van zakkenrollers dat er altijd een tweede is, een bliksemafleider, maar die is nergens te bekennen. De bliksemafleider heeft de benen genomen.

De vrouw is van het bankje opgestaan. Ze kijkt naar het dode vogeltje en het volksgericht dat zich om hem heen verzamelt. Nu ze staat, zie ik de contour van haar lichaam, onder de kraag van haar blouse geprononceerde sleutelbeenderen. Wanneer de houwdegen op de markt overgaat tot wat ouderwets duw- en trekwerk, loopt ze erop af en gaat er tussen staan.

"Stop," hoor ik haar roepen. Ze heft haar hand, de vingers gespreid. "We bellen de politie. Die weet hier wel raad mee."

Ze haalt een mobiele telefoon uit haar tas en kijkt naar het scherm, ik schakel door naar mijn laatste beeld.

De rok ligt naast het bed. Haar huid glanst. Ik wil mijn tong in haar navel steken maar ze zegt dat ze daar niet tegen kan. Dit irriteert mij. Ik ga rechtop zitten en vraag of er nog meer dingen zijn waar ze niet tegen kan. Ze zegt onrecht. Ik kan niet tegen onrecht. Een Miss Universe antwoord – maar ik wil geen Miss Universe. Ik wil mijn tong in haar navel.

De nylons liggen op een hoopje op de grond, er is geen motief meer te ontdekken. Ik sta op en loop de kamer uit.

"Wat is daar aan de hand?"

Mijn broer is naast me komen staan en kijkt naar het opstootje rond de zakkenroller.

"Die vrouw kan niet tegen onrecht," zeg ik.

Mijn broer snuift en zegt dat ze dan nooit naar die eco-supermarkt aan de overkant van de straat moet gaan. Zeven euro voor een kilo aardappels. Dat is pas onrecht.

Mail

Koen Alfons is sinds 2013 redacteur van Hard//hoofd. Hij schrijft columns en korte verhalen.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Nieuws in beeld: In de klauwen van de blauwe leeuw

In de klauwen van de blauwe leeuw

Gedupeerden in de toeslagenaffaire moeten de 30.000 euro, die zij ter compensatie krijgen, grotendeels weer terugbetalen. Lees meer

Koop online bij je favoriete boekhandel 1

Koop online bij je favoriete boekhandel

Max Beijneveld ziet met lede ogen aan hoe de boekhandels uit het straatbeeld verdwijnen door de coronacrisis, ondanks het feit dat we het afgelopen jaar gezamenlijk meer boeken hebben gekocht. Steun juist nu je favoriete boekhandels door direct op hun site onze aankopen te doen. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (IV)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (IV)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

 1

Waarom ik geen danser kon worden

In het Hoofd//stuk doen schrijvers een poging om de weg naar het verhaal vast te leggen. Welke tips hadden zij willen krijgen toen ze begonnen? Welk advies zullen ze nooit en dan ook nooit meer opvolgen? Wat is hun advies? Lees het in het Hoofd//stuk. Annelies van Wijk trapt af met de vraag hoe je (g)een alwetende verteller wordt. Lees meer

Succes is geen keuze

Succes is geen keuze

Krijgen we in onze samenleving altijd wat ons toekomt? Bas van Weegberg ziet meritocratie als een optimistisch rookgordijn waarachter sociale ongelijkheid makkelijker in stand wordt gehouden. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (III)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (III)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

Ik wacht hier 2

Ik wacht hier

''Terwijl ik door de winkel liep, hield ik haar in de gaten. Ze had lang, donker haar, dat bijna tot haar middel viel. Ze droeg een spijkerbroek en een shirt met een naamplaatje. Ik pakte een kaart en legde hem weer terug. Iets dichterbij kon ik haar naam lezen: Alice.'' Lees meer

Vanaf het moment dat ze elkaar ontmoeten, zijn Erin en Alice onafscheidelijk. Dankzij Alice wordt alles beter. Niets lijkt een intense vriendschap in de weg te staan. Of toch niet? Lees het in een voorpublicatie van Ik wacht hier, het debuut van Else Boer. Lees meer

Het populisme van de VVD, gekraakt

Het populisme van de VVD, gekraakt

De #DanielKoerhuisChallenge begon als een ludieke hashtag, maar bleek gaandeweg om veel meer te gaan, schrijft Sander van der Kraan. Lees meer

Hard//talk: De goede kant van de geschiedenis is solidair, ook als het even niet uitkomt

Het beste van 2020

Tien hoogtepunten van een jaar discussies, ruzies en gepassioneerde betogen die de revue passeerden. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (II)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (II)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

AVS: 1

Kerstrituelen

Deze week geven onze redacteurs tips om de kerst mee door te komen. Lees meer

Dit. Is. Goddelijk. Alternatief kerstverhaal Annemieke Dannenberg Dymphie Huijsen

Dit. Is. Goddelijk.

Joost is op vakantie in Spanje met zijn zwangere vriendin. Maar is de baby van hem, of van Marina’s open relatiescharrel HG? Begint Joost ongelovig te worden, of moet hij zijn liefdesbaby maar gewoon omarmen?
Een tragikomisch kerstverhaal door Annemieke Dannenberg. Lees meer

Alain Bachellier

Te vaccineren of niet te vaccineren, dat is de kwestie

De keuze om je wel te vaccineren is vaak net zo irrationeel als de keuze om je niet te vaccineren. Uiteindelijk is niet kennis, maar vertrouwen de doorslaggevende factor. Jihane Chaara heeft vertrouwen. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (I)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (I)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

Het Vertrek (7) - De Beweging

Het Vertrek (7) - De Beweging

Klankkunstenaar Marieke van de Ven wekt met audio bestaande en imaginaire plekken tot leven. Ze maakte een podcastserie over vertrekken: betekent vertrekken weggaan, of juist ruimtes om je in thuis te voelen? Vandaag de zevende en laatste aflevering. Lees meer

 Staat er een doctor voor de zaal?

Staat er een doctor voor de zaal?

Epsteins gastbijdrage was tekenend voor het seksisme en de neerbuigendheid waarmee vrouwelijke academici te maken krijgen. Lees meer

Gaat het Renzo Martens lukken de kapitaalstroom in de kunstwereld eerlijker te verdelen? 1

Gaat het Renzo Martens lukken de kapitaalstroom in de kunstwereld eerlijker te verdelen?

In de docu White Cube, die onlangs op het IDFA in première ging, zien we dat Renzo Martens zich naast documentairemaker en kunstenaar ook opstelt als hulpverlener en bedrijfsleider in de Democratische Republiek Congo. Hij wil iets terugdoen voor voormalige plantagearbeiders. Iris van der Werff vraagt zich af hoe houdbaar dat is. Lees meer

Vergeet het lichaam van de ander niet 1

Vergeet het lichaam van de ander niet

Juist in een tijd waarin gezondheid als een individuele verplichting wordt gezien, dwingt een pandemie ons om over onze lichamelijkheid na te denken, merkt Rijk Kistemaker. En over die van de ander. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan