Asset 14

I ❤️ SOFIETJE

Kort verhaal: I ❤️ SOFIETJE

Een jongen in een voetbalshirtje beklimt alle trappen van zijn flatgebouw om voor het meisje van zijn dromen een spandoek op te hangen met 'I ❤️ SOFIETJE'.

Het jochie in het voetbalshirtje rende met drie treden per tred de trap van het flatgebouw op; langs de verdieping van de brommerverzamelaar, langs de verdieping van de mevrouw die al die vieze mannen op bezoek kreeg, en hoppakee, langs de verdieping van die lange, magere pierlala die toen ze een keer belletje lelden een emmer water vanaf de galerij naar beneden gooide, zo plens over het hoofd van Sjakie, die toen in huilen was uitgebarsten – haha wat een mietje was die Sjakie toch eigenlijk, maar ook wel een fijne gozer, ze waren al heel lang vrienden.

Was hij al op de verdieping van Sofietje?

Nee, Sofietje woonde op elf of twaalf hoog of zo, op die verdieping met dat bankje, waar die oude vrouwtjes altijd op zaten te roken als het in de zomer lekker weer was.

Tsjongejonge, wat een mazzel had hij toch dat hij op zijn nieuwe school gewoon bij Sofietje in de klas was terechtgekomen. Ze hadden hem ook bij allemaal lelijkerds kunnen indelen, bij van die theeleuten zoals de vrouwen in dat domme tv-programma dat mama 's ochtends altijd keek. Maar nope, die fantastische God, met zijn gekke baard en zijn tulband en die dikke buik zoals dat Boeddhabeeld dat bij de Chinees stond, had het blijkbaar wel geinig gevonden om hem in contact te brengen met het liefste en mooiste engeltje dat Hij ooit had gemaakt. Thanks, God! Het jochie in het voetbalshirtje wist trouwens zeker dat Sofietje hem ook leuk vond, en lief, want toen hij haar had gevraagd om zijn veters te strikken had ze het meteen gedaan. Hij kon zelf natuurlijk ook wel zijn veters strikken, en waarschijnlijk wist zij dat ook wel, maar toch deed ze het, dus als dat geen teken van liefde was?

Bijna, nog maar een paar trappen.

Nee, het was hem allang duidelijk dat hij haar ideale man was, want als je haar vader zag, die lul-de-behanger, nou dan kwam je er toch wel achter dat ze iemand nodig had die haar kwam redden.

Waarom liepen al die volwassen tegenwoordig eigenlijk zo kut te doen? Waren het opeens allemaal lul-de-behangers geworden of zo?

Ja, zo moest je het jochie in het voetbalshirtje eigenlijk zien, hij was niet zomaar een of andere loser of zo, die een beetje lomp allemaal trappen oprende. Nee, eigenlijk was hij gewoon een prins op het witte paard, en het flatgebouw was het kasteel van de kwaadaardige tovenaar, a.k.a. de-lul-de-behanger die zich haar vader noemde, die Sofietje op de eerste dag van het schooljaar zo hard had geslagen dat haar wang helemaal rood was. Ach man, dat was zo erg, ze durfde die dag niet eens op de klassenfoto, en nu kon het jochie in het voetbalshirtje zijn Sofietje thuis niet eens even bekijken, want hij durfde haar ook al niet op Facebook toe te voegen. Maar echt, als ze het vriendschapsverzoek niet accepteert, dan zou dat echt super-gênant zijn.

Waarom liepen al die volwassen tegenwoordig eigenlijk zo kut te doen? Waren het opeens allemaal lul-de-behangers geworden of zo? Die nieuwe vriend van mama ook al, die had laatst gewoon de afstandsbediening naar het hoofd van het jochie in het voetbalshirtje gegooid, alleen maar omdat hij per ongeluk had gezegd wie er die aflevering zou worden weggestemd in Temptation Island. En dat terwijl de nieuwe vriend van mama zelf altijd de voetbaluitslagen verklapte, nog voor Studio Sport begon, omdat hij echt de hele dag teletekst had aanstaan, die vieze vuile verpester van alles dat leuk was op deze wereld. En trouwens: had hij geen telefoon of zo? Kwam hij soms uit het stenen tijdperk? Nou, de nieuwe vriend van mama had dus wel een telefoon, want het jochie in het voetbalshirtje had zelf gezien dat hij aan tafel tijdens het roken van shaggies naar plaatjes van mooie meisjes zat te koekeloeren.

Yes, nu was het jochie in het voetbalshirtje eindelijk op de verdieping van Sofietje. Tijd om aan de slag te gaan.

Shit hey, hij kon niet wachten tot ze vanmiddag thuiskwam van ballet en het spandoek met de tekst 'I ❤ SOFIETJE' aan het hek van de galerij zag hangen. Zonder twijfel zou ze naar hem toe rennen en hem in de armen vliegen en hem ontelbaar veel kusjes geven, op zijn wang en op zijn voorhoofd en op zijn neus. En iedereen in het flatgebouw en op school zou ze met z'n tweeën zien en ze echt het allerleukste stelletje van de hele wereld vinden, en de deelnemers van Temptation Island zouden spontaan stoppen met het programma, en zoals er nu gedichten en sprookjes bestonden over ridders en prinsessen zou er in het jaar 3000 een sprookje bestaan over het jochie in het voetbalshirtje en zijn lieve Sofietje. En de twee grootste lul-de-behangers van de wereld, a.ka. de vader van Sofietje en de nieuwe vriend van mama, zouden denken van: wow wow wow, echt cool hoe het jochie in het voetbalshirtje zo'n vet spandoek kan bedenken, hij is duidelijk een echte man, we hebben ons in hem vergist en nu willen we net als hij zijn.

Maar shit hey, die vent die verderop een beetje stond te gluren was helemaal geen pedo of zo, het was de vader van Sofietje. Hij kwam op het jochie in het voetbalshirtje af gerend, helemaal agressief, want hij was natuurlijk van nature een agressief figuur, die stomme kindermishandelaar, ze zouden de kindertelefoon moeten bellen. En het jochie in het voetbalshirtje was helemaal geen vogel of zo, niet zo'n coole adelaar als die op die poster die Ome Piet had meegenomen uit Amerika, maar toch gooide de vader van Sofietje hem zo hupsakee van de galerij naar beneden, en shit shit shit wat zou de nieuwe vriend van mama boos worden als hij straks te laat kwam voor het eten omdat hij naar het ziekenhuis of zo moest, maar ja, waarom zou hij zich daar druk om maken, hij viel van twaalf hoog naar beneden en vloog dat hele stuk door de lucht en zou Sofietje hem wel herkennen, als ze zijn levenloze lichaam straks op het veldje voor het flatgebouw zag liggen?

Vlak voordat het jochie in het voetbalshirtje de grond raakte zag hij voor zich dat Sofietje zich over hem heen boog en zijn levenloze lippen een lief kusje gaf.

Mail

Elko Born komt uit Londen, maar woont al een tijdje in Amsterdam. Hij was eerst journalist, nu schrijft hij korte verhalen voor literaire tijdschriften. Later wil hij geschiedenisleraar worden in een dorpje in Engeland.

Friso Blankevoort (a.k.a. Freshco) is een illustrator/designer die woont en werkt in Amsterdam. De skateboardcultuur heeft een grote invloed op zijn werk, dat ook beïnvloed wordt door de traditie van grafisch ontwerp in Nederland.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer

Warning: Undefined variable $articleCount in /home/hardhoof/hardhoofd.com/releases/20220413071826/public/content/themes/hardhoofd6/components/ctas/latest-posts.php on line 24
het laatste
De draad

De draad

Sumai Yahya schreef een kort, poëtisch verhaal over menselijke vleermuizen slingerend aan een draad. Een korte versie verscheen in het papieren magazine, maar lees hier de volledige versie, vol symboliek, donkere massa's, naalden, konijnen met rode ogen en aangeslepen ruggengraten. Lees meer

Iets wat van zijn vader is geweest

Iets wat van zijn vader is geweest

Het is zwarte zaterdag en de tankstations zijn druk. Sigarettenrook en uitlaatgassen blijven "in de windstilte boven het asfalt verstikkend en bewegingsloos hangen." Tristan is, in dit korte verhaal, op weg naar het huis van wijlen zijn vader, een man op wie hij nooit heeft kunnen rekenen. Kan hij het opbrengen om door te rijden? Lees meer

Gedichten Alara Adilow (titel volgt) 2

Straatliedjes

Wat is een huis? 'Iets dat de wraak van de nacht buiten houdt. / Iets waar je naar terugkeert na een lange reis.' In deze nieuwe gedichten van Alara Adilow worden vaders ontvlucht, tijdelijke verblijfplaatsen gevonden en nieuwe relaties op zee aangegaan. Lees meer

Koeman

Koeman

Een kort verhaal van Jan Wester over een veeboer die op papier alles bezit, maar zich niet thuisvoelt in zijn eigen kudde en op zoek is naar een eenheid. Koeman was niet van land, niet van gras. Door de zolen van zijn laarzen was hij afgescheiden van zijn aarde. Hij had ze weleens uitgeschopt, op... Lees meer

 1

"En opeens denk je aan hun lichamen" vertaalde gedichten in samenwerking met Poetry International

Hoe kun je poëzie ook anders ervaren dan via een bundel of op een podium? Achttien studenten
illustratie van de Rotterdamse Willem de Kooning Academie lieten zich inspireren door het werk van
de achttien dichters van het 52 ste  Poetry International Festival dat vandaag van start gaat. De studenten komen
net als de dichters uit de hele wereld. Uit Vietnam, Oekraïne, Moldavië of Mexico, Polen, de
Verenigde Staten of hier uit Nederland. Lees meer

Meer dan een werkwoord

Meer dan een werkwoord

De stem in Nora’s hoofd laat zich niet zomaar het zwijgen opleggen. “Ik vraag me af of het haar bedoeling was dat ik nu zo weinig lichaamsvet over heb dat zelfs een kussen de pijn van het zitten niet verzacht.” Als verdoving en controle ten koste gaan van haar relaties en gezondheid, stelt Nora zich die ene belangrijke vraag: is dit het waard? Lees meer

Dit is geen ode 2

Dit is geen ode

'In dit land word je aan stukken gescheurd. / Ik verzamel jouw gescheurde stukken vlees. / Ik bak je op 200 graden. / Ik deel je uit.' In harde dichtregels verkent Shabnam Baqhiri hoe het is om je echt aan te passen en waarom dit soms noodzakelijk en juist goed is. Lees meer

Train je ego (maar zorg dat het tegen een stootje kan) 1

Train je ego (maar zorg dat het tegen een stootje kan)

Luuk Schokker leerde dat een groot ego bij het schrijven geen overbodige luxe is. Je onzekerheid omarmen maar tegelijkertijd een ego kweken. Hoe doe je dat? Luuk legt het uit. Lees meer

A Sacred Slut_Daan Timmer_Lena Plantinga

A Sacred Slut

Je bent vrouw, het is zomer en je wil wat. Klaarkomen, bijvoorbeeld. In dit broeierige nieuwe kortverhaal van Lena Plantinga speelt een jonge vrouw met zichzelf en het lot. Een verhaal over zoeken naar je seksuele zelf, en haar aantreffen onder het juk van je seksuele verleden. Lees meer

Een lichaam dat liefde opwekt

Een lichaam dat liefde opwekt

Een fragment uit Emy Koopmans 'Tekenen van het universum' over een lichaam dat gelooft dat het moet krimpen om het waard te zijn te worden liefgehad. Lees meer

Mijn Arabisch is verstomd

Mijn Arabisch is verstomd

"Mijn Arabisch is schichtig / ze vermomt zich stilletjes als Hebreeuws." Pelumi Adejumo en Esha Guy Hadjadj vertaalden een gedicht van de Israëlische dichter Almog Behar. Over twee moedertalen, waarvan de één de ander overstemt. Lees meer

Ratrace

Ratrace

Een kort anti-kapitalitsch verhaal van Emma Stomp over De Prestatiemaatschappij, havermelk latte's en mannen met bivakmutsen. Lees meer

Zwarte luiken

Zwarte luiken

Hoe schrijf je over iets ontastbaars zoals rouw? Geïnspireerd door de schilderijen van Francis Bacon verkent Thijs Joores in deze gedichtenreeks de impact van verlies. Lees meer

Gezocht z.s.m. 1

Gezocht z.s.m.

Liefde is te vervangen, althans dat houden datingapps ons voor. Maar wat als je iemand bent verloren van wie je er maar één had, zoals je moeder? Babet te Winkel bijt het spits af van een nieuwe reeks waarvoor Stichting Literaire Activiteiten Amsterdam de samenwerking aangaat met verschillende literaire platforms. Lees meer

Kopje suiker

Kopje suiker

Souvenirsmokken, feestmokken, mokken met rare handvaten, mokken met popcultuurfiguren en mokken van de IKEA. In dit korte verhaal over verbinding en contact geven mokken een intiem kijkje in het leven van de buurt. Lees meer

Nieuwe coronificatie

Nieuwe coronificatie

Marthe van Bronkhorst opent het nieuwe jaar op poëtische wijze. Lees meer

Stop met schrijven!

Stop met schrijven!

Jens Meijen vergelijkt het schrijfproces met auto-onderhoud en weet hoe je als schrijver goed zorgt voor je mentale gezondheid. Wat heeft schrijven te maken met het worden van een popster en waarom moet je volgens Jens eerst stoppen met schrijven? Lees meer

Ballen en Engelen

Ballen en Engelen

Na een klassiek ongemakkelijke kerstborrel op kantoor gaat Sascha mee naar huis met Ariane van hr. Maar dan neemt de avond een griezelige onverwachte wending... Een kerstverhaal van Loren Snel. Lees meer

Masterclass

Een vrouw die met zichzelf in de knoop zit besluit om een masterclass acteren te volgen. Een kort verhaal door Renske van den Broek over opnieuw leren lopen, majorettemeisjes en vrede sluiten met wie je bent. Lees meer

Pen + papier + buitenlucht 3

Pen + papier + buitenlucht

Hoe zorg je er als schrijver voor dat je niet alleen gemotiveerd, maar ook gedisciplineerd blijft? Imme Visser kraakte de code. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd! 

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe kunstenaars en schrijvers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. Wij zijn al meer dan twaalf jaar bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Onze kunstverzamelaars maken dit mogelijk. Als je je nu aansluit, dan ontvang je jaarlijks gesigneerde kunstwerken van veelbelovende kunstenaars én je eigen Hard//hoofd-tasje. Veel verzamelplezier!

Steun en verzamel