Asset 14

I ❤️ SOFIETJE

Kort verhaal: I ❤️ SOFIETJE

Een jongen in een voetbalshirtje beklimt alle trappen van zijn flatgebouw om voor het meisje van zijn dromen een spandoek op te hangen met 'I ❤️ SOFIETJE'.

Het jochie in het voetbalshirtje rende met drie treden per tred de trap van het flatgebouw op; langs de verdieping van de brommerverzamelaar, langs de verdieping van de mevrouw die al die vieze mannen op bezoek kreeg, en hoppakee, langs de verdieping van die lange, magere pierlala die toen ze een keer belletje lelden een emmer water vanaf de galerij naar beneden gooide, zo plens over het hoofd van Sjakie, die toen in huilen was uitgebarsten – haha wat een mietje was die Sjakie toch eigenlijk, maar ook wel een fijne gozer, ze waren al heel lang vrienden.

Was hij al op de verdieping van Sofietje?

Nee, Sofietje woonde op elf of twaalf hoog of zo, op die verdieping met dat bankje, waar die oude vrouwtjes altijd op zaten te roken als het in de zomer lekker weer was.

Tsjongejonge, wat een mazzel had hij toch dat hij op zijn nieuwe school gewoon bij Sofietje in de klas was terechtgekomen. Ze hadden hem ook bij allemaal lelijkerds kunnen indelen, bij van die theeleuten zoals de vrouwen in dat domme tv-programma dat mama 's ochtends altijd keek. Maar nope, die fantastische God, met zijn gekke baard en zijn tulband en die dikke buik zoals dat Boeddhabeeld dat bij de Chinees stond, had het blijkbaar wel geinig gevonden om hem in contact te brengen met het liefste en mooiste engeltje dat Hij ooit had gemaakt. Thanks, God! Het jochie in het voetbalshirtje wist trouwens zeker dat Sofietje hem ook leuk vond, en lief, want toen hij haar had gevraagd om zijn veters te strikken had ze het meteen gedaan. Hij kon zelf natuurlijk ook wel zijn veters strikken, en waarschijnlijk wist zij dat ook wel, maar toch deed ze het, dus als dat geen teken van liefde was?

Bijna, nog maar een paar trappen.

Nee, het was hem allang duidelijk dat hij haar ideale man was, want als je haar vader zag, die lul-de-behanger, nou dan kwam je er toch wel achter dat ze iemand nodig had die haar kwam redden.

Waarom liepen al die volwassen tegenwoordig eigenlijk zo kut te doen? Waren het opeens allemaal lul-de-behangers geworden of zo?

Ja, zo moest je het jochie in het voetbalshirtje eigenlijk zien, hij was niet zomaar een of andere loser of zo, die een beetje lomp allemaal trappen oprende. Nee, eigenlijk was hij gewoon een prins op het witte paard, en het flatgebouw was het kasteel van de kwaadaardige tovenaar, a.k.a. de-lul-de-behanger die zich haar vader noemde, die Sofietje op de eerste dag van het schooljaar zo hard had geslagen dat haar wang helemaal rood was. Ach man, dat was zo erg, ze durfde die dag niet eens op de klassenfoto, en nu kon het jochie in het voetbalshirtje zijn Sofietje thuis niet eens even bekijken, want hij durfde haar ook al niet op Facebook toe te voegen. Maar echt, als ze het vriendschapsverzoek niet accepteert, dan zou dat echt super-gênant zijn.

Waarom liepen al die volwassen tegenwoordig eigenlijk zo kut te doen? Waren het opeens allemaal lul-de-behangers geworden of zo? Die nieuwe vriend van mama ook al, die had laatst gewoon de afstandsbediening naar het hoofd van het jochie in het voetbalshirtje gegooid, alleen maar omdat hij per ongeluk had gezegd wie er die aflevering zou worden weggestemd in Temptation Island. En dat terwijl de nieuwe vriend van mama zelf altijd de voetbaluitslagen verklapte, nog voor Studio Sport begon, omdat hij echt de hele dag teletekst had aanstaan, die vieze vuile verpester van alles dat leuk was op deze wereld. En trouwens: had hij geen telefoon of zo? Kwam hij soms uit het stenen tijdperk? Nou, de nieuwe vriend van mama had dus wel een telefoon, want het jochie in het voetbalshirtje had zelf gezien dat hij aan tafel tijdens het roken van shaggies naar plaatjes van mooie meisjes zat te koekeloeren.

Yes, nu was het jochie in het voetbalshirtje eindelijk op de verdieping van Sofietje. Tijd om aan de slag te gaan.

Shit hey, hij kon niet wachten tot ze vanmiddag thuiskwam van ballet en het spandoek met de tekst 'I ❤ SOFIETJE' aan het hek van de galerij zag hangen. Zonder twijfel zou ze naar hem toe rennen en hem in de armen vliegen en hem ontelbaar veel kusjes geven, op zijn wang en op zijn voorhoofd en op zijn neus. En iedereen in het flatgebouw en op school zou ze met z'n tweeën zien en ze echt het allerleukste stelletje van de hele wereld vinden, en de deelnemers van Temptation Island zouden spontaan stoppen met het programma, en zoals er nu gedichten en sprookjes bestonden over ridders en prinsessen zou er in het jaar 3000 een sprookje bestaan over het jochie in het voetbalshirtje en zijn lieve Sofietje. En de twee grootste lul-de-behangers van de wereld, a.ka. de vader van Sofietje en de nieuwe vriend van mama, zouden denken van: wow wow wow, echt cool hoe het jochie in het voetbalshirtje zo'n vet spandoek kan bedenken, hij is duidelijk een echte man, we hebben ons in hem vergist en nu willen we net als hij zijn.

Maar shit hey, die vent die verderop een beetje stond te gluren was helemaal geen pedo of zo, het was de vader van Sofietje. Hij kwam op het jochie in het voetbalshirtje af gerend, helemaal agressief, want hij was natuurlijk van nature een agressief figuur, die stomme kindermishandelaar, ze zouden de kindertelefoon moeten bellen. En het jochie in het voetbalshirtje was helemaal geen vogel of zo, niet zo'n coole adelaar als die op die poster die Ome Piet had meegenomen uit Amerika, maar toch gooide de vader van Sofietje hem zo hupsakee van de galerij naar beneden, en shit shit shit wat zou de nieuwe vriend van mama boos worden als hij straks te laat kwam voor het eten omdat hij naar het ziekenhuis of zo moest, maar ja, waarom zou hij zich daar druk om maken, hij viel van twaalf hoog naar beneden en vloog dat hele stuk door de lucht en zou Sofietje hem wel herkennen, als ze zijn levenloze lichaam straks op het veldje voor het flatgebouw zag liggen?

Vlak voordat het jochie in het voetbalshirtje de grond raakte zag hij voor zich dat Sofietje zich over hem heen boog en zijn levenloze lippen een lief kusje gaf.

Mail

Elko Born komt uit Londen, maar woont al een tijdje in Amsterdam. Hij was eerst journalist, nu schrijft hij korte verhalen voor literaire tijdschriften. Later wil hij geschiedenisleraar worden in een dorpje in Engeland.

Friso Blankevoort (a.k.a. Freshco) is een illustrator/designer die woont en werkt in Amsterdam. De skateboardcultuur heeft een grote invloed op zijn werk, dat ook beïnvloed wordt door de traditie van grafisch ontwerp in Nederland.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Praat met mij, niet met de tekst

Praat met mij, niet met de tekst

Wout Waanders is niet alleen dichter en deel van een sexy boyband, maar ook schrijfcoach. Advies geven is natuurlijk leuk en aardig, maar wat gebeurt er als je zelf vastloopt tijdens het schrijven? Kan je jezelf terug de inspiratie in coachen? Alvast een tip: pak geen rode pen.  Lees meer

Een dag uit het leven

Een dag in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt

Er zijn zoveel dingen die je zou kunnen zijn. Bioboer, au-pair à Paris, muze, schrijver, schilder, heks... En tegelijk heb je maar één leven om al je ambities in waar te maken. Lies Jo Vandenhende deconstrueert deze tragiek liefdevol door ons een dag mee te nemen in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt. Met een illustratie van Tonke Koppelaar. Lees meer

Een ritje maken

Een ritje maken

In dit verhaal van Sonja Buljevac maken Renée en haar oma een wandeling bij de boulevard van Vlissingen. Terwijl haar oma volop geniet, wordt Renée geconfronteerd met de gebeurtenissen van de vorige nacht. Lees meer

De dochter van Baba Yaga met illustratie van Micky Dirkzwager

De dochter van Baba Yaga

Saar, een slapeloze studente, leeft op dubbeldrop en kan haar ex niet vergeten. Op een nacht belt ze haar moeder. ‘Vanaf mijn drieëntwintigste werd het allemaal beter, Saar.’ Is er hoop? Een rauw sprookje van Lena Plantinga over het herstellen van je vrouwelijke intuïtie, of pogingen doen tot. Lees meer

Alsof het stil was 1

Alsof het stil was

In dit korte verhaal van Janna Claudius slapen een van elkaar vervreemde moeder en dochter een nachtje op dezelfde kamer. Lees meer

De tanden van opa

De tanden van opa

Bart en zijn vader brengen het kunstgebit van Barts opa terug naar een Duitse soldaat. Een verhaal van Pieter Drift over het onkenbare verleden en de anoniem gestorven vijand die we nooit helemaal zullen kennen. Lees meer

Ik Zeg Emily

Het verlangen naar Emily is simpel

De debuutbundel van Yentl van Stokkum bevindt zich tussen poëzie en spookverhaal in, waarin een jonge dichter het graf bezoekt van een door haar geliefde schrijver en bezeten terugkeert. Lees meer

Automatische concepten 51

[Hier komt nog iets]

Roos Vlogman is sinds het schrijven van haar eigen roman geobsedeerd door het verschil tussen verzinnen en vertellen. Gaat het vertellen haar zelf altijd makkelijk af? Lees haar tips om inspiratie te krijgen van naaktkatten, op tijd te stoppen met schrijven en om soms net te doen alsof je geen ambities hebt. Lees meer

Kleine witte slang (reptiel

Kleine witte slang (reptiel)

Drie mensen zorgen samen voor een kleine witte slang. De slang lijkt alleen niets van hen aan te willen nemen. Is dat iets ergs, of wordt er een probleem gemaakt waar geen oplossing voor is? Een kort verhaal van Eva Salman over een advertentie op marktplaats, een stoel waarin nooit iemand zit en over hoe soms je best doen niet alles oplost. Lees meer

Kinken in een ruggengraat

Kinken in een ruggengraat

''We liggen samen in bed en ik vraag je om een herhaling van de tijd.
‘Herhaling bestaat niet,’ zeg je, ‘alleen verandering.’''
Een kort verhaal van Welmoed Jonas over hoe nachtvlinders elkaar kunnen vinden in het donker en het wachten op een nieuwe huid. Lees meer

Het Hoofd//stuk: Een ongepland moederboek

Een ongepland moederboek

Helena Hoogenkamp vertelt over hoe haar debuutroman helemaal geen verhaal over moeders moest worden, maar over liefde. Uiteindelijk schreef ze óók over moeders, maar vooral over een verlangen dat zo groot is dat niet uitgesproken kan worden. Maar wat laat je weg en wat vertel je juist wel als je wil vertellen over het onzegbare? Lees meer

Vitamine D

Vitamine D

De hoofdpersoon van dit korte verhaal spreekt met haar therapeut af in de trein. Lekker efficiënt en zo krijgt ze korting op de sessie. Nadeel is wel dat de andere forenzen zich met de therapie gaan bemoeien. Of is dat juist een voordeel? Lees meer

Asrest 1

Nieuwe materialen voor de huid

Voor de Klimaatweek schreef Pieter Van de Walle een gedicht bij het element water, waarin een onheilspellende stilte voor de storm weerklinkt. Lees meer

Asrest

Asrest

Voor de Klimaatweek schreef Meliza De Vries een gedicht bij het element vuur, vol vlammen die telkens weer vergeten worden. Lees meer

onder ons vergeten

onder ons vergeten

Voor de Klimaatweek schreef Johannes Lievens een gedicht bij het element aarde, over vallen en loslaten. Lees meer

De hitte is zwaar als ze op je valt

Voor de Klimaatweek schreef Anke Verschueren een gedicht bij het element lucht, waarin iemand bijzondere souvenirs van omzwervingen verzamelt. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (IV)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (IV)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

 1

Waarom ik geen danser kon worden

In het Hoofd//stuk doen schrijvers een poging om de weg naar het verhaal vast te leggen. Welke tips hadden zij willen krijgen toen ze begonnen? Welk advies zullen ze nooit en dan ook nooit meer opvolgen? Wat is hun advies? Lees het in het Hoofd//stuk. Annelies van Wijk trapt af met de vraag hoe je (g)een alwetende verteller wordt. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (III)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (III)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (II)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (II)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer