Asset 14

Een feest voor Jacob

Jacob roept zijn buren tot de orde als ze 's nachts voor geluidsoverlast zorgen. Maar dit heeft grotere gevolgen dan hij verwacht...

De balkons lagen dicht op elkaar aan een smalle binnentuin. Er zat eigenlijk nooit iemand. Maar die nacht was het anders: op het balkon van de overburen had zich een groepje feestgangers verzameld. Vanuit hun bed konden Jacob en Eva hun gesprekken goed volgen. Iemand slaakte een oerkreet, en er werd gelachen. Eva was boos. Ze begon opnieuw uit te leggen waarom ze haar nachtrust nodig had.

Een situatie die vraagt om optreden, dacht Jacob, terwijl hij naar het plafond lag te staren. Er ging een tijd voorbij, maar toen sloeg Jacob de dekens van zich af.

Er waren weinig dingen waar Jacob een hekel aan had, maar fanfares waren er één van.

Hij schoot in zijn kleren en opende de balkondeur.
‘Sorry, maar zouden jullie het feest naar binnen willen verplaatsen?’
Zijn optreden had effect, en met gevoelens van trots vielen zowel Jacob als Eva in slaap.

De volgende ochtend ging de bel. Toen Jacob opendeed stond er een kleine, wat mollige vrouw met grijze haren voor zijn deur.
‘Kom eens hier jij!’
Ze gaf hem een 'smakkerd' en maakte rechtsomkeert. Jacob keek haar verbaasd na. Boven beschreef hij het voorval relativerend aan Eva, die erom moest lachen. Jacob lachte mee, maar was er niet helemaal gerust op. Niet dat hij twijfelde aan de goede bedoelingen van de vrouw – het was de vanzelfsprekendheid waarmee ze hem had benaderd. Alsof er meer zou komen.

Juist op dat moment ging de bel weer. Nog steeds gekleed in zijn ochtendjas keek Jacob door het deurraampje. Hij voelde zijn buik lichter worden. Voor de deur stond een fanfare. Een man of 30 – keurig opgesteld. Er waren weinig dingen waar Jacob een hekel aan had, maar fanfares waren er één van. Het getoeter van een tuba en het gedreun van trommels werkte op zijn zenuwen.

Er verscheen een hoofd voor het raampje.
‘Goeiemorgen meneer!’ klonk het gedempt. ‘Doet u eens open?’
Jacob gehoorzaamde en het korps begon direct te spelen. Het liefst zou Jacob zijn omgedraaid, de trap zijn opgestormd het huis in, maar hij kreeg zijn lichaam niet in beweging.

De man, groot gebouwd met kleine oogjes, trok hem de straat op. Er hadden zich een heleboel mensen verzameld, die allemaal vrolijk met de muziek meeklapten. Vrouwen, kinderen en mannen van alle leeftijden. Ze lachten naar hem, leken hem aan te moedigen. Een meisje kwam hem een grote witte ballon geven.
‘Dankjewel,’ mompelde Jacob. Een aantal meisjes hield een spandoek vast waar in grote letters ‘BEDANKT!’ op stond. Op de ballon die Jacob in zijn hand hield stond eveneens BEDANKT.
Hij probeerde weer naar binnen te lopen, maar de fanfareleider duwde hem in de andere richting.
‘Maar ik moet mij nog aankleden!’
Jacob probeerde aan de greep van de man te ontkomen.
‘Daar had je dan maar eerder aan moeten denken. Was sowieso wel netjes geweest.’ zei hij, Jacob niet zonder verwijt opnemend. ‘Kom nou maar gewoon mee.’
Terwijl hij de fanfare een seintje gaf, gaf hij Jacob nog een por in de richting van een groep mensen die zich aan het einde van de straat had verzameld.

Jacob kon zich

Hier en daar werd er gejuicht als Jacob voorbij kwam.

niet herinneren ooit zoveel mensen in zijn straat te hebben gezien. Het was een rustige buurt, in een uithoek van de stad. Zowat de hele buurt moest de straat op zijn gegaan. Een man gaf hem een schouderklop, en er was een jongen die hem met grote ogen aankeek terwijl zijn vader hem iets in het oor fluisterde.

Jacob nam alle handdrukken, complimenten en dankwensen in ontvangst, maar slaagde er steeds niet in om iemand aan te spreken. Ze waren hem keer op keer voor, met uitbundige woorden van dank, waarna hij het niet aandurfde om uitleg te vragen. Wat moest hij ook zeggen? ‘Waarvoor eigenlijk?’

Ondertussen drong de fanfare hem verder naar de straathoek, waar een schare mensen zich over volle de breedte van de straat had opgesteld. Hier en daar werd er gejuicht als Jacob voorbij kwam.

Hij voelde zich alsof hij door een sterke stroming de zee in werd gesleurd. Eva stond voor het raam, maar het was vanaf zijn plek niet te zien hoe haar gezicht stond. Waarom kwam ze hem niet achterna? Hij probeerde haar te wenken, maar durfde niet lang stil te staan. De fanfareleider keek steeds even naar hem om.
‘Komt er nog wat van?’ vroeg hij met een duwtje tussen Jacobs schouders.
Alsof hij niks had gehoord, bleef Jacob de handen van omstanders schudden. Een oudere vrouw merkte op dat ze haar kleinzoon ‘het verhaal van Jacob’ al had verteld.
‘En wat vertelt u dan?’
‘Ja nou gewoon. De manier waarop u dat heeft aangepakt.’
‘Hé!’ de fanfareleider verhief zijn stem.
‘En welke dingen vertelt u dan in het bijzonder?’
‘Zoals u dat balkon op bent gelopen en er wat van zei. Dat u dat gewoon deed!’
Het gesprek werd onderbroken omdat de fanfareleider hem voor de zoveelste keer vooruit duwde. Nu stopte de fanfare met spelen, en ook de mensen die om Jacob heen stonden vielen stil.

Terwijl hij om zich heen keek, begon Jacob: ‘Bedankt voor al jullie vriendelijke woorden.’ Iedereen wachtte tot hij zou verder spreken, en dus vervolgde hij: ‘Eerlijk gezegd weet ik niet goed wat ik moet zeggen. Van wat ik ervan heb begrepen bedanken jullie mij omdat ik de buren gisternacht om stilte heb verzocht.’
‘En wat hebben we van de nacht kunnen genieten!' riep iemand in het publiek.
‘Maar dat is toch niks bijzonders?’ vroeg Jacob verbaasd. Niemand reageerde op zijn woorden, die ze als een opmaat leken te beschouwen voor een nieuwe zin. 'Ik vind het natuurlijk geweldig aardig dat jullie allen voor mij de deur uit zijn gekomen, en dat voor zoiets alledaags. Maar – ik bedoel het niet slecht – ik zie daar geen goede reden in.’
Niemand reageerde. Jacob wist niet goed wat hij verder nog kon zeggen. Hij keek zijn straat in, maar kon door een boom zijn huis niet zien. 'Dus ja…,’ hoorde hij zichzelf zeggen.

Hij keek even naar de fanfareleider om te zien of er nog iets van hem werd verwacht, maar die negeerde hem. Daarop verplaatste hij zich zo onopvallend mogelijk uit het midden van de mensen die hem omringden. Met kleine stappen liep hij tussen het publiek door, terug naar huis. Er werd hier en daar wat gemompeld, maar het feestgedruis leek voorbij. Met gebogen hoofd, bang voor teleurgestelde gezichten, schoof Jacob naar zijn deur.

De deur stond open, Eva wachtte op hem in de kamer. Jacob zei geen woord, hij had het beangstigende gevoel dat er overal in huis mensen konden opduiken. Staand naast de rand van het bed staarde hij de binnentuin in. Op dat moment nam hij zich voor om nooit meer iets van betekenis te verrichten.

Mail

Kasper Bockweg (1989) vertoeft in Amsterdam en houdt zich bezig met alles wat de verveling verdrijft.

Fernando Leon is een illustrator uit Arnhem. Zijn stijl is te omschrijven als speels, luchtig en kleurrijk. Hij houdt ervan om het menselijk gedrag te observeren en dit te vertalen in gekke scenario's voor illustraties.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef literair
  • Foto van Gatool Katawazi
    Gatool KatawaziAdjunct-uitgever
Lees meer
het laatste
Hard//talk: De goede kant van de geschiedenis is solidair, ook als het even niet uitkomt

De goede kant van de geschiedenis is solidair, ook als het even niet uitkomt

Racisme is een diep verweven onderdeel van het narratief van Nederland, waar we nog dagelijks de gevolgen van kunnen zien en voelen. Het is niet genoeg om je stil en afzijdig te houden van onrecht: verandering vereist actie. Lees meer

Echte schrijvers stellen uit

Echte schrijvers stellen uit

Elke schrijver is bekend met uitstelgedrag. Professioneel uitsteller Nicolas Voet legt in zijn essay uit waar het gelummel vandaan komt, en waarom het broodnodig is. Lees meer

Terra Infirma (deel 1)

Terra Infirma (deel 1)

Terwijl het coronavirus zich in de eerste maanden van 2020 over de wereld verspreidde en verschillende overheden verschillende maatregelen troffen, observeerde Nicky Runge de gang van zaken in haar woonplaats Hongkong. Lees meer

Automatische concepten 39

Vraag geen cadeaus (en krijg iets beters)

Jarig zijn én wereldproblematiek willen aanpakken, Jozien Wijkhuis leed eronder. Haar tip aan de (virtuele) verjaardagsbezoeker: geef cadeaus die geen geld kosten, of stort een bedrag dat de jarige zelf cadeau kan doen aan een medemens in nood. Lees meer

 Anderhalvemetergymnastiek

Anderhalvemetergymnastiek

Voor illustrator Jente Hoogeveen kan 1 juli niet snel genoeg komen: dan mogen de eerste mensen weer mondjesmaats naar de sportschool. Hoe dat eruitziet? Lees meer

Alles vijf sterren: 25

Je bent niet alleen

Deze week worden we blij van kleine dingen die je tijdens je zelfisolatie kan doen. Zonder dat we de druk voelen deze tijd te gebruiken om de rubbers van je koelkast te vervangen of De ontdekking van de hemel te lezen. Lees meer

Tip: Ga naar je werk

Ga naar je werk

Ook als je kantoortuin of favoriete koffietentje met laptopaansluiting gesloten is, kun je naar werk. Nora van Arkel liet zich betoveren door het sprankje magie dat nodig is om onszelf van eindeloze pyjamadagen te bevrijden. Lees meer

 O, Big Brother, Where Art Thou?

O, Big Brother, Where Art Thou?

Camera's op kruispunten en in gebouwen die je niet alleen volgen, maar zelfs herkennen en gegevens van je verzamelen. Hoe dichtbij is die dystopische toekomst? Lees meer

 1

Een radslag weg

Deze week worden we blij van kleine dingen die je tijdens je zelfisolatie kan doen. Zonder dat we de druk voelen deze tijd te gebruiken om een Ottolenghi-recept uit te proberen of de badkamer opnieuw te betegelen. Lees meer

Ons hulsel ligt verscholen

Emma Zuiderveen onderzoekt de digitale werkelijkheid in deze twee gedichten over performance, schijn en vega-worst. Lees meer

Tip: Ga een potje schaken

Ga een potje schaken

Jihane Chaara heeft een hobby uit de oude doos nieuw leven ingeblazen: het schaken. Het spel blijkt een grote metafoor voor het echte leven. Een tip om niet te haasten, je verbeelding in te zetten en natuurlijk om een vermakelijk spel te spelen. Lees meer

Kosmische Mixtape 1

Kosmische Mixtape

Een playlist met kosmische muziek om onze themaweek uit te luiden in stijl! Lees meer

Automatische concepten 36

So simple that we couldn't

Twee mannen zoeken antwoorden op vragen die ze niet begrijpen, om tot een allesomvattend inzicht te komen. Lees meer

 Als je je hoofd niet gebruikt, hoef je inderdaad geen mondkapje te dragen

Als je je hoofd niet gebruikt, hoef je inderdaad geen mondkapje te dragen

Hemel en aarde worden bewogen om levens te redden, en je slaat aan het protesteren tegen het dragen van mondkapjes en de kortstondige inperking van je vrijheid. Illustrator Rueben Millenaar keek van boven op de aarde neer en zag een mensheid die elk gevoel van perspectief kwijt is. Lees meer

Hemellichaamgedichten

Alle sterrenstelsels drijven langzaam uit elkaar

Yentl van Stokkum is behoorlijk fan van sterrenkunde. Voor de Kosmische Week schreef ze een reeks gedichten over astronauten, zwarte gaten en afgebeeld worden met een stralenkrans (ook al ben je daar eigenlijk te bescheiden voor). Lees meer

Alles Vijf Sterrenbeelden: Een kosmische quarantaine 7

De kosmische kijk- en luisterhoroscoop

Onze mediums hebben een horoscoop gemaakt om je weer terug op aarde te brengen. Voor als je even uit je hoofd en in je scherm of je speakers wilt. Lees meer

De aarde als jukebox

De aarde als jukebox

Imre van Son nodigt je met dit verhaal uit om deel te nemen aan een kosmische Zoom-vergadering. Wees gewaarschuwd: ‘Subtiele signalen die je in een offline-gesprek opvangt – lichaamstaal gezichtsuitdrukkingen, robot-expressie – ontbreken of worden vertekend in een online conversatie.’ Lees meer

Wat zich ontvouwt in de ruimte

Wat zich ontvouwt in de ruimte

Al jaren kijkt Marte Hoogenboom uit naar de lancering van James Webb, de opvolger van de beroemde Hubble-telescoop. We doen alles om onze plek in het heelal te begrijpen, terwijl we soms alleen maar willen horen dat het wel goedkomt met ons. Lees meer

Het Archief der Verloren Gedachten

Het Archief der Verloren Gedachten

Voor de Kosmische Week schreef Annemieke Dannenberg een kort verhaal over Gijsje Nachtegaal: een eenzame oudere die op zoek is naar een verloren gedachte... en daarbij wordt geholpen door een mysterieus call-center. Lees meer

 Kosmisch perspectief

Kosmisch perspectief

Tomas Mutsaers zoekt in zijn werk naar het wonderlijke van de wereld. Doelloos flanerend richt hij zijn lens met een kosmisch perspectief, zoals een telescoop door een wazige voorgrond van de atmosfeer kijkt, en scherpstelt op wat zich daarachter bevindt. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan