Asset 14

Een feest voor Jacob

Jacob roept zijn buren tot de orde als ze 's nachts voor geluidsoverlast zorgen. Maar dit heeft grotere gevolgen dan hij verwacht...

De balkons lagen dicht op elkaar aan een smalle binnentuin. Er zat eigenlijk nooit iemand. Maar die nacht was het anders: op het balkon van de overburen had zich een groepje feestgangers verzameld. Vanuit hun bed konden Jacob en Eva hun gesprekken goed volgen. Iemand slaakte een oerkreet, en er werd gelachen. Eva was boos. Ze begon opnieuw uit te leggen waarom ze haar nachtrust nodig had.

Een situatie die vraagt om optreden, dacht Jacob, terwijl hij naar het plafond lag te staren. Er ging een tijd voorbij, maar toen sloeg Jacob de dekens van zich af.

Er waren weinig dingen waar Jacob een hekel aan had, maar fanfares waren er één van.

Hij schoot in zijn kleren en opende de balkondeur.
‘Sorry, maar zouden jullie het feest naar binnen willen verplaatsen?’
Zijn optreden had effect, en met gevoelens van trots vielen zowel Jacob als Eva in slaap.

De volgende ochtend ging de bel. Toen Jacob opendeed stond er een kleine, wat mollige vrouw met grijze haren voor zijn deur.
‘Kom eens hier jij!’
Ze gaf hem een 'smakkerd' en maakte rechtsomkeert. Jacob keek haar verbaasd na. Boven beschreef hij het voorval relativerend aan Eva, die erom moest lachen. Jacob lachte mee, maar was er niet helemaal gerust op. Niet dat hij twijfelde aan de goede bedoelingen van de vrouw – het was de vanzelfsprekendheid waarmee ze hem had benaderd. Alsof er meer zou komen.

Juist op dat moment ging de bel weer. Nog steeds gekleed in zijn ochtendjas keek Jacob door het deurraampje. Hij voelde zijn buik lichter worden. Voor de deur stond een fanfare. Een man of 30 – keurig opgesteld. Er waren weinig dingen waar Jacob een hekel aan had, maar fanfares waren er één van. Het getoeter van een tuba en het gedreun van trommels werkte op zijn zenuwen.

Er verscheen een hoofd voor het raampje.
‘Goeiemorgen meneer!’ klonk het gedempt. ‘Doet u eens open?’
Jacob gehoorzaamde en het korps begon direct te spelen. Het liefst zou Jacob zijn omgedraaid, de trap zijn opgestormd het huis in, maar hij kreeg zijn lichaam niet in beweging.

De man, groot gebouwd met kleine oogjes, trok hem de straat op. Er hadden zich een heleboel mensen verzameld, die allemaal vrolijk met de muziek meeklapten. Vrouwen, kinderen en mannen van alle leeftijden. Ze lachten naar hem, leken hem aan te moedigen. Een meisje kwam hem een grote witte ballon geven.
‘Dankjewel,’ mompelde Jacob. Een aantal meisjes hield een spandoek vast waar in grote letters ‘BEDANKT!’ op stond. Op de ballon die Jacob in zijn hand hield stond eveneens BEDANKT.
Hij probeerde weer naar binnen te lopen, maar de fanfareleider duwde hem in de andere richting.
‘Maar ik moet mij nog aankleden!’
Jacob probeerde aan de greep van de man te ontkomen.
‘Daar had je dan maar eerder aan moeten denken. Was sowieso wel netjes geweest.’ zei hij, Jacob niet zonder verwijt opnemend. ‘Kom nou maar gewoon mee.’
Terwijl hij de fanfare een seintje gaf, gaf hij Jacob nog een por in de richting van een groep mensen die zich aan het einde van de straat had verzameld.

Jacob kon zich

Hier en daar werd er gejuicht als Jacob voorbij kwam.

niet herinneren ooit zoveel mensen in zijn straat te hebben gezien. Het was een rustige buurt, in een uithoek van de stad. Zowat de hele buurt moest de straat op zijn gegaan. Een man gaf hem een schouderklop, en er was een jongen die hem met grote ogen aankeek terwijl zijn vader hem iets in het oor fluisterde.

Jacob nam alle handdrukken, complimenten en dankwensen in ontvangst, maar slaagde er steeds niet in om iemand aan te spreken. Ze waren hem keer op keer voor, met uitbundige woorden van dank, waarna hij het niet aandurfde om uitleg te vragen. Wat moest hij ook zeggen? ‘Waarvoor eigenlijk?’

Ondertussen drong de fanfare hem verder naar de straathoek, waar een schare mensen zich over volle de breedte van de straat had opgesteld. Hier en daar werd er gejuicht als Jacob voorbij kwam.

Hij voelde zich alsof hij door een sterke stroming de zee in werd gesleurd. Eva stond voor het raam, maar het was vanaf zijn plek niet te zien hoe haar gezicht stond. Waarom kwam ze hem niet achterna? Hij probeerde haar te wenken, maar durfde niet lang stil te staan. De fanfareleider keek steeds even naar hem om.
‘Komt er nog wat van?’ vroeg hij met een duwtje tussen Jacobs schouders.
Alsof hij niks had gehoord, bleef Jacob de handen van omstanders schudden. Een oudere vrouw merkte op dat ze haar kleinzoon ‘het verhaal van Jacob’ al had verteld.
‘En wat vertelt u dan?’
‘Ja nou gewoon. De manier waarop u dat heeft aangepakt.’
‘Hé!’ de fanfareleider verhief zijn stem.
‘En welke dingen vertelt u dan in het bijzonder?’
‘Zoals u dat balkon op bent gelopen en er wat van zei. Dat u dat gewoon deed!’
Het gesprek werd onderbroken omdat de fanfareleider hem voor de zoveelste keer vooruit duwde. Nu stopte de fanfare met spelen, en ook de mensen die om Jacob heen stonden vielen stil.

Terwijl hij om zich heen keek, begon Jacob: ‘Bedankt voor al jullie vriendelijke woorden.’ Iedereen wachtte tot hij zou verder spreken, en dus vervolgde hij: ‘Eerlijk gezegd weet ik niet goed wat ik moet zeggen. Van wat ik ervan heb begrepen bedanken jullie mij omdat ik de buren gisternacht om stilte heb verzocht.’
‘En wat hebben we van de nacht kunnen genieten!' riep iemand in het publiek.
‘Maar dat is toch niks bijzonders?’ vroeg Jacob verbaasd. Niemand reageerde op zijn woorden, die ze als een opmaat leken te beschouwen voor een nieuwe zin. 'Ik vind het natuurlijk geweldig aardig dat jullie allen voor mij de deur uit zijn gekomen, en dat voor zoiets alledaags. Maar – ik bedoel het niet slecht – ik zie daar geen goede reden in.’
Niemand reageerde. Jacob wist niet goed wat hij verder nog kon zeggen. Hij keek zijn straat in, maar kon door een boom zijn huis niet zien. 'Dus ja…,’ hoorde hij zichzelf zeggen.

Hij keek even naar de fanfareleider om te zien of er nog iets van hem werd verwacht, maar die negeerde hem. Daarop verplaatste hij zich zo onopvallend mogelijk uit het midden van de mensen die hem omringden. Met kleine stappen liep hij tussen het publiek door, terug naar huis. Er werd hier en daar wat gemompeld, maar het feestgedruis leek voorbij. Met gebogen hoofd, bang voor teleurgestelde gezichten, schoof Jacob naar zijn deur.

De deur stond open, Eva wachtte op hem in de kamer. Jacob zei geen woord, hij had het beangstigende gevoel dat er overal in huis mensen konden opduiken. Staand naast de rand van het bed staarde hij de binnentuin in. Op dat moment nam hij zich voor om nooit meer iets van betekenis te verrichten.

Mail

Kasper Bockweg (1989) vertoeft in Amsterdam en houdt zich bezig met alles wat de verveling verdrijft.

Fernando Leon is een illustrator uit Arnhem. Zijn stijl is te omschrijven als speels, luchtig en kleurrijk. Hij houdt ervan om het menselijk gedrag te observeren en dit te vertalen in gekke scenario's voor illustraties.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Verandering kan klein beginnen 4

Verandering kan klein beginnen

Kunst maken over de klimaatcrisis is niet makkelijk. Hoe doe je dat, schrijven over een onderwerp waar velen de ogen voor sluiten? Else Boer vraagt Klimaatdichter Willemijn Kranendonk hoe je wakker in de wereld kan blijven staan zonder te verzakken in hoop of wanhoop.  Lees meer

Nieuws in beeld: In de klauwen van de blauwe leeuw

In de klauwen van de blauwe leeuw

Gedupeerden in de toeslagenaffaire moeten de 30.000 euro, die zij ter compensatie krijgen, grotendeels weer terugbetalen. Lees meer

Koop online bij je favoriete boekhandel 1

Koop online bij je favoriete boekhandel

Max Beijneveld ziet met lede ogen aan hoe de boekhandels uit het straatbeeld verdwijnen door de coronacrisis, ondanks het feit dat we het afgelopen jaar gezamenlijk meer boeken hebben gekocht. Steun juist nu je favoriete boekhandels door direct op hun site onze aankopen te doen. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (IV)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (IV)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

 1

Waarom ik geen danser kon worden

In het Hoofd//stuk doen schrijvers een poging om de weg naar het verhaal vast te leggen. Welke tips hadden zij willen krijgen toen ze begonnen? Welk advies zullen ze nooit en dan ook nooit meer opvolgen? Wat is hun advies? Lees het in het Hoofd//stuk. Annelies van Wijk trapt af met de vraag hoe je (g)een alwetende verteller wordt. Lees meer

Succes is geen keuze

Succes is geen keuze

Krijgen we in onze samenleving altijd wat ons toekomt? Bas van Weegberg ziet meritocratie als een optimistisch rookgordijn waarachter sociale ongelijkheid makkelijker in stand wordt gehouden. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (III)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (III)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

Ik wacht hier 2

Ik wacht hier

''Terwijl ik door de winkel liep, hield ik haar in de gaten. Ze had lang, donker haar, dat bijna tot haar middel viel. Ze droeg een spijkerbroek en een shirt met een naamplaatje. Ik pakte een kaart en legde hem weer terug. Iets dichterbij kon ik haar naam lezen: Alice.'' Lees meer

Vanaf het moment dat ze elkaar ontmoeten, zijn Erin en Alice onafscheidelijk. Dankzij Alice wordt alles beter. Niets lijkt een intense vriendschap in de weg te staan. Of toch niet? Lees het in een voorpublicatie van Ik wacht hier, het debuut van Else Boer. Lees meer

Het populisme van de VVD, gekraakt

Het populisme van de VVD, gekraakt

De #DanielKoerhuisChallenge begon als een ludieke hashtag, maar bleek gaandeweg om veel meer te gaan, schrijft Sander van der Kraan. Lees meer

Hard//talk: De goede kant van de geschiedenis is solidair, ook als het even niet uitkomt

Het beste van 2020

Tien hoogtepunten van een jaar discussies, ruzies en gepassioneerde betogen die de revue passeerden. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (II)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (II)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

AVS: 1

Kerstrituelen

Deze week geven onze redacteurs tips om de kerst mee door te komen. Lees meer

Dit. Is. Goddelijk. Alternatief kerstverhaal Annemieke Dannenberg Dymphie Huijsen

Dit. Is. Goddelijk.

Joost is op vakantie in Spanje met zijn zwangere vriendin. Maar is de baby van hem, of van Marina’s open relatiescharrel HG? Begint Joost ongelovig te worden, of moet hij zijn liefdesbaby maar gewoon omarmen?
Een tragikomisch kerstverhaal door Annemieke Dannenberg. Lees meer

Alain Bachellier

Te vaccineren of niet te vaccineren, dat is de kwestie

De keuze om je wel te vaccineren is vaak net zo irrationeel als de keuze om je niet te vaccineren. Uiteindelijk is niet kennis, maar vertrouwen de doorslaggevende factor. Jihane Chaara heeft vertrouwen. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (I)

Een dag op een gesloten psychiatrische afdeling ten tijde van de pandemie (I)

Doris ter Horst werkt als psychiater in opleiding. Door de coronacrisis wordt ze als behandelaar voor nog meer ethische dilemma's gesteld dan normaal. In haar vierluik geeft ze het woord aan haar (fictieve) patiënten. Een inkijkje in een dag op een gesloten afdeling tijdens een pandemie. Lees meer

Het Vertrek (7) - De Beweging

Het Vertrek (7) - De Beweging

Klankkunstenaar Marieke van de Ven wekt met audio bestaande en imaginaire plekken tot leven. Ze maakte een podcastserie over vertrekken: betekent vertrekken weggaan, of juist ruimtes om je in thuis te voelen? Vandaag de zevende en laatste aflevering. Lees meer

 Staat er een doctor voor de zaal?

Staat er een doctor voor de zaal?

Epsteins gastbijdrage was tekenend voor het seksisme en de neerbuigendheid waarmee vrouwelijke academici te maken krijgen. Lees meer

Gaat het Renzo Martens lukken de kapitaalstroom in de kunstwereld eerlijker te verdelen? 1

Gaat het Renzo Martens lukken de kapitaalstroom in de kunstwereld eerlijker te verdelen?

In de docu White Cube, die onlangs op het IDFA in première ging, zien we dat Renzo Martens zich naast documentairemaker en kunstenaar ook opstelt als hulpverlener en bedrijfsleider in de Democratische Republiek Congo. Hij wil iets terugdoen voor voormalige plantagearbeiders. Iris van der Werff vraagt zich af hoe houdbaar dat is. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan