Asset 14

Burgerlul

Dit stuk is werd eerder gepubliceerd in de winter van 2015.

I

Buurman Burgerlul’s zilvergrijze hybride kwam de keurige straat waar velen een ander dan hun wederhelft deden ingereden. Business was booming en Burgerlul had een mooie woning, slanke vrouw, twee terriërs, wat fototoestellen en geen reet te vertellen. In de milieubewuste autozaak zwaaide zijn vader nog altijd de scepter, hoewel de boel officieel was overgedaan aan Burgerlul. Thuis trok Buurvrouw Burgerbitch aan de touwtjes.

Burgerlul opende de voordeur en hurkte zodat zijn vrolijk kwispelende hondjes Chia en Goji hem konden begroeten. Goji hupste op Burgerlul’s bovenbeen en gaf diens gezicht een liefdevolle lik. 'Was Burgerbitch haar dinges altijd maar zo nat als ik thuiskwam,' grinnikte Burgerlul.

Burgerbitch was nog op haar startup. Ze was pissig. Gisteravond vertikte Burgerlul het om haar van yoga op te halen, terwijl hij heimelijk in het laatste café zonder Facebookpage vertoefde.

'Je kunt dat stukje van twintig minuutjes heus lopen lief #healthylife #uitstootvrij #toedeloe', liet een ladderzatte Burgerlul weten. Tot voor kort had hij nooit zo onhoffelijk tegen zijn liefste durven doen, maar sinds Burgerlul op Wikipedia over Guy Debord’s La Societé de Spectacle had gelezen, broeide er iets.

'Ik ben mijn van pseudo-progressieve monocultuur doordrenkte leven beu,' verklaarde Burgerlul dikwijls zonder echt te begrijpen wat hij zei. Hij wilde niet meer mee naar Schutkleur of Gifgas in BAKELIET, de tot uitgaansgelegenheid omgetoverde plasticfabriek aan de rand van het provinciestadje. Pannenkoekjes versierd met een tot voor kort uitgestorven gewaande variant van de Japanse wijnbes, waarvan hij geen hapje mocht nemen eer Burgerbitch ze op haar foodblog had gezet, kwamen Burgerlul de strot uit. De autodealer die hybrides eigenlijk spuuglelijk vond wilde nooit meer naar een nieuw bandje kijken. En in het bordeel van de stad, Nina’s Neukplekje, hadden alle dames een EKO-keurmerk en drie Beter-Levensterren.

Illustratie: Martijn Moedars

Op een van zijn kroegavonden hoorde Burgerlul van een bejaarde man over een woest en grensverleggend innovatief oord: Amsterdam. 'Daar prikken kritische studenten natuurlijk zo door de fantasieloosheid verhullende vormgevinkjes van provinciale koffietentjes of dat ‘(live)’ van die demagogische techno-dj’s heen. Je kunt je voegen bij de intelligentsia in de contramine, of de avant-garde, zulk spul. Ik heb er zelf gewoond jongen, maar ben te oud om terug te gaan.', had de grijsaard gesproken.

Burgerlul propte zijn canvas rugzak met kunstlederen accenten vol met de blikken knakworst die hij zojuist had aangeschaft, want vandaag liep hij weg. Hij pakte zijn iPhone uit zijn broekzak en smeet het ding stuk tegen de beeltenis van de favoriete singer-songwriter van Burgerbitch. Burgerlul liet een hardvochtig en akelig briefje achter voor zijn geliefde, die alleen maar een eerlijkere wereld wilde.

'Ik heb je lief maar trek dat gepopiejopie niet meer. Chia, Goji en ik gaan naar Amsterdam. De DS 5 (auto!) mag je hebben en dat Zoetemelkiaanse wrak geef ik je bij dezen terug. Stel je voor dat ik, onsportieveling en duidelijk geen wielrenner, op zo’n gedateerde racefiets ga rondrijden door Amsterdam. Ik zou flink voor lul staan en ze zouden me uitmaken voor provinciaal! Trouwens, salades zijn niet zo vooruitstrevend als jij dacht want ik las laatst dat ze al bestaan sinds de jaren zeventig, plus yoga is ouder dan het christendom. Gisternacht piste ik in die fles hennepolie. Dat spijt me heel erg. Verder hoop ik ook echt dat jij snel weer gelukkig wordt met jezelf. Je mag heel kwaad op me zijn.'

Burgerlul stapte opgelucht naar buiten en brak bruusk een tak van de appelboom die hij en Burgerbitch ooit samen hadden geplant. 'De komende tijd eten we knakworsten!', zei hij triomfantelijk tegen de in vervoering op en neer springende Chia en Goji. 'Zullen we eens zien hoever ik deze motherfucker weg kan flikkeren?' en Buurman Burgerlul gooide zo ver hij maar kon.

II

'Tien kilo vetvrije spiermassa. Jezus, ik ben ripped! Wel jammer dat mijn lul nu kleiner lijkt, maar Burgerbitch vindt vast dat ik een killer body heb!' riep Burgerlul vrolijk uit terwijl hij zichzelf in de spiegel bekeek. Zijn quadriceps puilde enigszins uit en het leek net alsof zich een klein bakje magere kwark in zijn bovenarm genesteld had. 'Je bent een machine, die laatste cutting phase heeft heel nice uitgepakt,' zei Charles terwijl hij Burgerlul op de schouders sloeg. De twee poedelnaakte boezemvrienden proostten met hun proteïneshakes en omhelsden elkaar in de kleedkamer van Fit Fighters. Hun laatste gezamenlijke training zat erop.

Een halfjaar terug eindigde Burgerlul’s exodus à pied na een uur of acht in de gedeukte BMW X5 van fitnessfanaticus en gevoelsmens Charles. De immense weduwnaar van middelbare leeftijd trof Burgerlul, Chia en Goji ‘s avonds laat in ontredderde toestand toen hij van de sportschool naar zijn rijtjeshuis reed. 'Dit is niet normaal vriend. Je reinste vluchtgedrag. Binnen een paar maanden maak ik een man van je, daarna zoek je het maar uit. Bel nu je baby en zeg sorry,' reageerde Charles nadat hij Burgerluls verhaal die avond had aangehoord.

En zo geschiedde het dat de voormalige autoverkoper met zijn terriërs introk bij de wijze stukadoor Charles, om een man te worden. Burgerlul kreeg de kamer van Charles’ negentienjarige zoon. De jongen, die voor hij zich tot de islam bekeerde naar de naam Frits geluisterd had, zat niet in het buitenland om te studeren en kwam waarschijnlijk nooit meer terug.

Charles leerde Burgerlul meer dan pull-ups, squats en bench presses. Hij leerde hem denken, voelen en praten. De eerste dag waren ze samen naar Amsterdam gegaan zodat Burgerlul kon vernemen dat iedereen er op oude racefietsen naar technofeestjes reed, dat het gewoon de algemeen geaccepteerde popcultuur was en dat het fossiel in de kroeg maar wat had geraaskald. 'Amsterdam en provincie: het is één pot nat Burgerlul. Maar waar maak je je eigenlijk druk om? Zorg gewoon dat je genoeg eiwitten binnenkrijgt en heb de mensen lief,' sprak Charles.

Leven met Charles bracht Burgerlul inzicht, leven met Burgerlul gaf Charles gezelschap. In de sportschool kreeg Burgerlul discipline en zelfvertrouwen. Hoewel zijn spieren wegens zijn bescheiden bouw nogal in het niet vielen bij die gigantische massa van Charles, waren ze volgens zijn mentor manifestaties van een innerlijke kracht. De sensitieve stukadoor sprak veel over liefde: 'Als je tijdens het vrijen gaat neuken, daar heb ik geen probleem mee. Maar als je zegt ik ga neuken, dan ben je geen gevoelsmens. En als je vreemdgaat breek ik je neus en kijk ik je nooit meer aan.'

Nu Burgerlul zich tot man ontpopt had, vond Charles dat de tijd rijp was om uit elkaar te gaan. Het afscheid viel de huisgenoten zwaar. Zwijgend stonden ze voor de sportschool in hun strakke tanktops met diepe decolletés een sigaret te roken. Langsfietsende schooljongens gilden met overslaande stemmetjes 'Homo’s!'.

Toen een zilvergrijze hybride geruisloos de parkeerplaats op kwam gereden, gaf Charles Burgerlul een hand. 'Je bent als een broer voor me en een puike stukadoor. Maar een man moet er zijn voor zijn dame, Burgerlul. Volgende week kom ik barbecuen, dus zorg dat je biefstuk en kip hebt.'

De deur van de DS 5 vloog open en Burgerbitch stapte uit. Ze holde gracieus op Burgerlul af en vloog hem om de nek. 'Lief wat ben je geil geworden, vanavond eten we friet van normale aardappels, wil jij rijden?' zei ze opgewekt en ze kuste hem teder.

--

Wiard van der Kooij (1992) is de lezer dankbaar. Zijn hectische bestaan vol kolkende werkgroepen, meisjes met issues en internationale rapbattles tegen huisgenoten doet amper ter zake.

 

Dit stuk werd eerder gepubliceerd op 10 februari 2015.

Mail

Wiard van der Kooij dankt je voor het lezen. // wiard@hardhoofd.com

Martijn Moedars , straight-up gangster tekenaar en werkt in het circus.. rolt rond in een oranje Volkswagen T3 camper met italo disco op de achtergrond. Hij eet tevens alles.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Nu wordt er niet meer in mijn wangen geknepen 5

Nu wordt er niet meer in mijn wangen geknepen

Hoe schrijf je over iets wat niet meer tastbaar is? Miray van der Bend schreef een collagegedicht over vakanties van vroeger in Turkije. Over de geur van het vliegveld, de granaatappels in de tuin van haar oma, de rimpels op haar gezicht. Lees meer

Gebroken Kaars van Sanne Balen over yoga, liefde en leed

Gebroken Kaars

De hoofdpersoon schrikt ondersteboven wakker. Hoe geef je jezelf een houding als je wereld op zijn kop staat? De titel van dit kortverhaal van Sanne van Balen over yoga, liefde en leed is tevens de aanbevolen leeshouding. Leg je kamer eens langs je benen omhoog, en begin. Lees meer

Blik of een Lappendeken 3

Blik of een lappendeken

Een fragment uit het afstudeerwerk van Dino de Haas, een sciencefictionstrip over de alledaagse horror van productiviteit, over queer relaties en queer geluk. Lees meer

tot de zon onder gaat / de kleine dingen

tot de zon onder gaat / de kleine dingen

In de gedichten van Nora van Arkel spoelen herinneringen aan en wordt er lego in de sloot gegooid. 'Alsof een eindeloze hoeveelheid tijd zich voor me uitstrekte / loom achterover ging liggen totdat het hele /landschap tijd was geworden'. Lees meer

(Geen onderwerp)

(geen onderwerp)

Vijf huisgenoten proberen via e-mails in contact te blijven over hun huis dat steeds viezer wordt. Lees meer

Iets op sterk water

Iets op sterk water

‘Ben je niet moe van deze stad?’ vraag ik.
‘Nee, ik hou van deze stad.’
‘Dat vroeg ik niet,’ zeg ik.
Iets op sterk water is de afstudeerbundel van Lieke Tijink, een verzameling verhalen over mensen die queer zijn, die elkaar tegenkomen, van elkaar houden, bij elkaar weggaan. Lees meer

Scherpe randen

Scherpe randen

'Ik startte met het wegnemen van de scherpe randen. Als er geen lijnen waren hoefde ik er ook niet langer binnen te kleuren.' Wordt het leven makkelijker als je er letterlijk niet meer op hoeft te focussen? Celine Vervaet legt ons deze vraag voor in dit herkenbare korte verhaal.  Lees meer

Elke dag is lang en prachtig

Elke dag is lang en prachtig

In haar bundel Elke dag is lang en prachtig verkent Femke Zwiep de grenzen van een dag en de grenzen van het gedicht. Lees over 634 andere levens in het verleden, over een zeemansgraf en het wachten tot de Dame Blanche op tafel staat. Lees meer

Slaapkamerraam, wereld 2

Slaapkamerraam, wereld

Buiten is het nacht. Maar wat gebeurt er als je je ogen sluit? Dan kan het buiten net zo goed een zomerse dag in New York zijn. Of een sneeuwlandschap uit je jeugd. De mogelijkheden zijn eindeloos. Lees meer

Ons Eiland en wat we vonden op de kust 3

Ons Eiland en wat we vonden op de kust

In Ons eiland en wat we vonden op de kust (het afstudeerwerk van Liene Schipper) wordt je meegenomen naar een wereld die bijna lijkt op de onze, maar waar olifanthotels kunnen praten, eenzame koeien luid loeien en brandstichting soms de oplossing lijkt. Een zoektocht naar hoe we elkaar kunnen proberen te begrijpen, en wat je nou eigenlijk moet doen als je denkt dat je elkaar eindelijk begrepen hebt.  Lees meer

Stormvogel & Gelegenheidshaiku

Stormvogel & Gelegenheidshaiku

''Het is een dag waarop je stevig in je schoenen moet staan.''
Lees een fragment uit het afstudeerwerk Stormvogel & Gelegenheidshaiku van Suzanne Reedijk: een tweeledige novelle over de zee, het leven dat soms vastloopt, en een reuzenkind dat in een veld verschijnt, en dat ook weer verdwijnt. Lees meer

Tendresse / Nederzettingen

Tendresse / Nederzettingen

Met zijn 'overrompelende, rijke poëzie' won dichter Erwin Hurenkamp dit jaar Editio's Debutantenschrijfwedstrijd. De jury roemde zijn poëzie, die vertrouwde thema's wonderlijk uitwerkt. Lees meer

Waar ik een slaapkamer heb gehad

Waar ik een slaapkamer heb gehad

Malika Soudani verzamelt de herinneringen die ze nog heeft aan alle plekken waar ze een slaapkamer heeft gehad, vanaf haar geboorte tot aan het moment waarop ze haar afstudeerbundel schrijft. Hier lees je een fragment uit 'Waar ik een slaapkamer heb gehad'. Over een zusje met kanker, twee culturen onder één dak, bruin zijn in een witte familie en een gebroken gezin.  Lees meer

Wat ik mezelf beloof

Wat ik mezelf beloof

Een poging om alles te vergeten, om je af te sluiten voor je herinneringen, is op voorhand gedoemd om te mislukken. Een kort verhaal over de (on)mogelijkheid om schoon schip te maken. Lees meer

Kat, boom

Kat, boom

Een meisje klimt in een boom tijdens verstoppertje en wordt door de andere kinderen vergeten. Lees meer

Soon After Midnight 1

Soon After Midnight

Wat zegt de taal die we al gelezen of gehoord hebben ons nog? David Meijers onderzoekt de verhalen achter citaten. Zijn tekst is te vinden in de publicatie van de schrijfworkshop van Stichting Perdu in Amsterdam. Lees meer

Vertrouwen op iets wat niet bestaat

Vertrouwen op iets wat niet bestaat

Else Boer is dol op praktisch advies over schrijven. Een scène schrijven, een verhaallijn uitwerken, overal is wel een stappenplan voor te vinden. Het belangrijkste is: volhouden en nooit maar dan ook nooit stoppen. Simpel toch? Makkelijker gezegd dan gedaan, zegt Else, die vertelt over hoe je soms wel en niet kan vertrouwen op je verhaal. Lees meer

Ruimtes

Een vertrouwd lichaam om in samen te zijn

Een jaar geleden moest Charlotte de Beus opnieuw leren praten, lezen en schrijven. In deze drie gedichten onderzoekt ze met poëtische scherpte haar herstel en het lichaam als “een onbetrouwbare woning voor dakloze gedachtes.” Lees meer

Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten

Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten

Een voorpublicatie uit de afstudeerbundel van Elianne van Elderen 'Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten'. Over opgroeien als buitenstaander in een dorp, een vluchtmisdrijf op een veulen, over drie vrienden en iemand die probeert om onvoorzichtig te worden. Lees meer

Hadden we dat altijd maar geweten

Hadden we dat altijd maar geweten

Emma Laura Schouten zit niet op de stoel van de schrijver, maar aan de andere kant van de tafel. Als manuscript-begeleider krijgt ze vaak de vraag of een tekst potentie heeft om Het Boek te worden. Maar heb je eigenlijk wel iets aan die vraag, en wat is het antwoord? Lees meer