Asset 14

Burgerlul

Dit stuk is werd eerder gepubliceerd in de winter van 2015.

I

Buurman Burgerlul’s zilvergrijze hybride kwam de keurige straat waar velen een ander dan hun wederhelft deden ingereden. Business was booming en Burgerlul had een mooie woning, slanke vrouw, twee terriërs, wat fototoestellen en geen reet te vertellen. In de milieubewuste autozaak zwaaide zijn vader nog altijd de scepter, hoewel de boel officieel was overgedaan aan Burgerlul. Thuis trok Buurvrouw Burgerbitch aan de touwtjes.

Burgerlul opende de voordeur en hurkte zodat zijn vrolijk kwispelende hondjes Chia en Goji hem konden begroeten. Goji hupste op Burgerlul’s bovenbeen en gaf diens gezicht een liefdevolle lik. 'Was Burgerbitch haar dinges altijd maar zo nat als ik thuiskwam,' grinnikte Burgerlul.

Burgerbitch was nog op haar startup. Ze was pissig. Gisteravond vertikte Burgerlul het om haar van yoga op te halen, terwijl hij heimelijk in het laatste café zonder Facebookpage vertoefde.

'Je kunt dat stukje van twintig minuutjes heus lopen lief #healthylife #uitstootvrij #toedeloe', liet een ladderzatte Burgerlul weten. Tot voor kort had hij nooit zo onhoffelijk tegen zijn liefste durven doen, maar sinds Burgerlul op Wikipedia over Guy Debord’s La Societé de Spectacle had gelezen, broeide er iets.

'Ik ben mijn van pseudo-progressieve monocultuur doordrenkte leven beu,' verklaarde Burgerlul dikwijls zonder echt te begrijpen wat hij zei. Hij wilde niet meer mee naar Schutkleur of Gifgas in BAKELIET, de tot uitgaansgelegenheid omgetoverde plasticfabriek aan de rand van het provinciestadje. Pannenkoekjes versierd met een tot voor kort uitgestorven gewaande variant van de Japanse wijnbes, waarvan hij geen hapje mocht nemen eer Burgerbitch ze op haar foodblog had gezet, kwamen Burgerlul de strot uit. De autodealer die hybrides eigenlijk spuuglelijk vond wilde nooit meer naar een nieuw bandje kijken. En in het bordeel van de stad, Nina’s Neukplekje, hadden alle dames een EKO-keurmerk en drie Beter-Levensterren.

Illustratie: Martijn Moedars

Op een van zijn kroegavonden hoorde Burgerlul van een bejaarde man over een woest en grensverleggend innovatief oord: Amsterdam. 'Daar prikken kritische studenten natuurlijk zo door de fantasieloosheid verhullende vormgevinkjes van provinciale koffietentjes of dat ‘(live)’ van die demagogische techno-dj’s heen. Je kunt je voegen bij de intelligentsia in de contramine, of de avant-garde, zulk spul. Ik heb er zelf gewoond jongen, maar ben te oud om terug te gaan.', had de grijsaard gesproken.

Burgerlul propte zijn canvas rugzak met kunstlederen accenten vol met de blikken knakworst die hij zojuist had aangeschaft, want vandaag liep hij weg. Hij pakte zijn iPhone uit zijn broekzak en smeet het ding stuk tegen de beeltenis van de favoriete singer-songwriter van Burgerbitch. Burgerlul liet een hardvochtig en akelig briefje achter voor zijn geliefde, die alleen maar een eerlijkere wereld wilde.

'Ik heb je lief maar trek dat gepopiejopie niet meer. Chia, Goji en ik gaan naar Amsterdam. De DS 5 (auto!) mag je hebben en dat Zoetemelkiaanse wrak geef ik je bij dezen terug. Stel je voor dat ik, onsportieveling en duidelijk geen wielrenner, op zo’n gedateerde racefiets ga rondrijden door Amsterdam. Ik zou flink voor lul staan en ze zouden me uitmaken voor provinciaal! Trouwens, salades zijn niet zo vooruitstrevend als jij dacht want ik las laatst dat ze al bestaan sinds de jaren zeventig, plus yoga is ouder dan het christendom. Gisternacht piste ik in die fles hennepolie. Dat spijt me heel erg. Verder hoop ik ook echt dat jij snel weer gelukkig wordt met jezelf. Je mag heel kwaad op me zijn.'

Burgerlul stapte opgelucht naar buiten en brak bruusk een tak van de appelboom die hij en Burgerbitch ooit samen hadden geplant. 'De komende tijd eten we knakworsten!', zei hij triomfantelijk tegen de in vervoering op en neer springende Chia en Goji. 'Zullen we eens zien hoever ik deze motherfucker weg kan flikkeren?' en Buurman Burgerlul gooide zo ver hij maar kon.

II

'Tien kilo vetvrije spiermassa. Jezus, ik ben ripped! Wel jammer dat mijn lul nu kleiner lijkt, maar Burgerbitch vindt vast dat ik een killer body heb!' riep Burgerlul vrolijk uit terwijl hij zichzelf in de spiegel bekeek. Zijn quadriceps puilde enigszins uit en het leek net alsof zich een klein bakje magere kwark in zijn bovenarm genesteld had. 'Je bent een machine, die laatste cutting phase heeft heel nice uitgepakt,' zei Charles terwijl hij Burgerlul op de schouders sloeg. De twee poedelnaakte boezemvrienden proostten met hun proteïneshakes en omhelsden elkaar in de kleedkamer van Fit Fighters. Hun laatste gezamenlijke training zat erop.

Een halfjaar terug eindigde Burgerlul’s exodus à pied na een uur of acht in de gedeukte BMW X5 van fitnessfanaticus en gevoelsmens Charles. De immense weduwnaar van middelbare leeftijd trof Burgerlul, Chia en Goji ‘s avonds laat in ontredderde toestand toen hij van de sportschool naar zijn rijtjeshuis reed. 'Dit is niet normaal vriend. Je reinste vluchtgedrag. Binnen een paar maanden maak ik een man van je, daarna zoek je het maar uit. Bel nu je baby en zeg sorry,' reageerde Charles nadat hij Burgerluls verhaal die avond had aangehoord.

En zo geschiedde het dat de voormalige autoverkoper met zijn terriërs introk bij de wijze stukadoor Charles, om een man te worden. Burgerlul kreeg de kamer van Charles’ negentienjarige zoon. De jongen, die voor hij zich tot de islam bekeerde naar de naam Frits geluisterd had, zat niet in het buitenland om te studeren en kwam waarschijnlijk nooit meer terug.

Charles leerde Burgerlul meer dan pull-ups, squats en bench presses. Hij leerde hem denken, voelen en praten. De eerste dag waren ze samen naar Amsterdam gegaan zodat Burgerlul kon vernemen dat iedereen er op oude racefietsen naar technofeestjes reed, dat het gewoon de algemeen geaccepteerde popcultuur was en dat het fossiel in de kroeg maar wat had geraaskald. 'Amsterdam en provincie: het is één pot nat Burgerlul. Maar waar maak je je eigenlijk druk om? Zorg gewoon dat je genoeg eiwitten binnenkrijgt en heb de mensen lief,' sprak Charles.

Leven met Charles bracht Burgerlul inzicht, leven met Burgerlul gaf Charles gezelschap. In de sportschool kreeg Burgerlul discipline en zelfvertrouwen. Hoewel zijn spieren wegens zijn bescheiden bouw nogal in het niet vielen bij die gigantische massa van Charles, waren ze volgens zijn mentor manifestaties van een innerlijke kracht. De sensitieve stukadoor sprak veel over liefde: 'Als je tijdens het vrijen gaat neuken, daar heb ik geen probleem mee. Maar als je zegt ik ga neuken, dan ben je geen gevoelsmens. En als je vreemdgaat breek ik je neus en kijk ik je nooit meer aan.'

Nu Burgerlul zich tot man ontpopt had, vond Charles dat de tijd rijp was om uit elkaar te gaan. Het afscheid viel de huisgenoten zwaar. Zwijgend stonden ze voor de sportschool in hun strakke tanktops met diepe decolletés een sigaret te roken. Langsfietsende schooljongens gilden met overslaande stemmetjes 'Homo’s!'.

Toen een zilvergrijze hybride geruisloos de parkeerplaats op kwam gereden, gaf Charles Burgerlul een hand. 'Je bent als een broer voor me en een puike stukadoor. Maar een man moet er zijn voor zijn dame, Burgerlul. Volgende week kom ik barbecuen, dus zorg dat je biefstuk en kip hebt.'

De deur van de DS 5 vloog open en Burgerbitch stapte uit. Ze holde gracieus op Burgerlul af en vloog hem om de nek. 'Lief wat ben je geil geworden, vanavond eten we friet van normale aardappels, wil jij rijden?' zei ze opgewekt en ze kuste hem teder.

--

Wiard van der Kooij (1992) is de lezer dankbaar. Zijn hectische bestaan vol kolkende werkgroepen, meisjes met issues en internationale rapbattles tegen huisgenoten doet amper ter zake.

 

Dit stuk werd eerder gepubliceerd op 10 februari 2015.

Mail

Wiard van der Kooij dankt je voor het lezen. // wiard@hardhoofd.com

Martijn Moedars , straight-up gangster tekenaar en werkt in het circus.. rolt rond in een oranje Volkswagen T3 camper met italo disco op de achtergrond. Hij eet tevens alles.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef literair
  • Foto van Gatool Katawazi
    Gatool KatawaziAdjunct-uitgever
het laatste
Iets dat me niet langer platlegt

Iets dat me niet langer platlegt

Emma Stomp dicht over de mooiste uren in haar lichaam, dans en een kalm soort verliefdheid. Lees meer

 1

Noren

'Ze dacht aan het pluisje in haar nachtkastje. Een opwelling was het geweest, een plotseling verlangen naar een tastbaar stukje hém; naar een aandenken dat ook later, na afloop, zou beklijven. Het was hoe dan ook eenmalig, sprak ze zichzelf toe.' Lees meer

Roulette 5

Roulette

Vier studievriendinnen met een voorliefde voor gokken tarten het lot door een oude dramaturgische wet op de proef te stellen. Lees meer

Kadaver

Kadaver

De koffer staat klaar in de gang. Kennissen hebben ondertussen hun eigen vrienden en de verteller van dit verhaal vraagt zich af of het konijn vandaag al gegeten heeft. Een verhaal van Claartje Chajes over vriendschap en verder gaan. Lees meer

Glory hole

Glory hole

In een openbaar toilet op de luchthaven van San Francisco zit een gat in de muur. Zachtjes zoemt een camera, een lens is zichtbaar, iemand haalt zachtjes zijn neus op. De geluiden onthullen iemand die geconcentreerd iets in beeld wil brengen. Lees meer

Automatische concepten 32

Het glas had jouw vorm

Thijs Joores bespreekt in zijn gedichten een donkere kant van trots: over het Imposter Syndrome en thuiskomen bij je ouders waar je kindertekeningen nog op het toilet hangen. Lees meer

De humblebrag

De humblebrag

Anne Staal gaat in gesprek met haar miereneter, want er moet haar iets van het hart. Lees meer

Stemmen die wegsterven in de wind

Stemmen die wegsterven in de wind

Een auteur heeft zich teruggetrokken in een grauwe hotelkamer en werkt aan een boek, om niet te hoeven praten en niks uit te hoeven leggen. Voor zolang het duurt. Want van wie is het boek uiteindelijk: van de schrijver of van de lezers? Lees meer

Trots zoals _ zich verhoudt tot _

Trots zoals _ zich verhoudt tot _

Yentl van Stokkum onderzoekt de trots die ze in haar dagelijks leven om zich heen ziet: in kleedkamers, in opgeruimde kamers en in primetime televisieprogramma's. Lees meer

Seoul 2

Seoul

Thijs Joores schreef deze ritmische gedichtencyclus tijdens de jaarwisseling in Seoul. Het begint kalm, maar eindigt in een wervelwind aan gedachten en reflecties. Lees meer

Petrov zit

Petrov zit

Een oude man probeert op te staan uit zijn stoel en zijn vrouw kijkt toe. Samen dwarrelen ze terug in de tijd, in een verhaal dat ook achterstevoren te lezen is. Maria draaide zich om en liep de kamer uit. Petrov staarde naar het bruine plastic, de hoorn, de zwart met witte cijfers. Zijn starre... Lees meer

Edward Hopper - Chop Suey

Verdrietvoyeur

Van een veilige afstand laat Babet ons meekijken naar een vrouw in een jas en laat ze ons gissen naar wie deze vrouw is of zou kunnen zijn. Lees meer

Schrijver zkt. band

Schrijver zkt. band

Klimaatdestructie en uitsterfgolven lenen zich normaal alleen voor gepieker en slapeloosheid, maar hier is het album 'Schip, 1912', een conceptalbum over de ondergang van de wereld. Lees meer

Voor Valentina Tereshkova

Voor Valentina Tereshkova

Merel van Slobbe schreef een gedicht over Valentina Tereshkova, walvissen en voor de laatste keer een kamer uitlopen. Lees meer

Engel

Engel

Door een bizar voorval raakt een man begaan met het lot van gevallen engelen. Vanaf dat moment merkt hij hun aanwezigheid overal op en smeedt een plan om ze te helpen. Lees meer

Vuur

Vuur

Eind deze maand verschijnt Max Hermens' chapbook Toch zonken ze niet. Lees hier alvast het korte verhaal ‘Vuur’, over een dochter, een werkloze vader en de krullende schilfers van een berkenbast. Lees meer

Waterlanders

Waterlanders

Annelies van Wijk beschrijft een tragische familiegeschiedenis in de vorm van een kort verhaal. Lees meer

Gedichten geïnspireerd op Long in the Tooth 3

Gedichten geïnspireerd op Long in the Tooth

Yentl van Stokkum schreef drie gedichten ter gelegenheid van de tentoonstelling Long in the Tooth van Josse Pyl. Joëlle de Ruiter maakte er illustraties bij. Lees meer

Tsunami

Tsunami

De vakantie in Frankrijk is anders dan andere zomers, want Katja's opa is overleden. Met haar zus en neef doodt ze de tijd aan de hete kust, tot het noodlot toeslaat. Lees meer

Een zomer op de Wallen (IIII): Voor de show

Voor de show

Leon van de Reep woont al jaren op de Wallen, maar zoekt zijn vertier daar zo ver mogelijk vandaan. En dat terwijl toeristen van over de hele wereld juist naar het Red Light District toe trekken! Deze zomer treedt hij in hun voetsporen en zoekt antwoord op de vraag: wat zoeken die mensen hier? In... Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij ons 10-jarig jubileum kunnen verplaatsen en de geboekte artiesten kunnen betalen. Je eerste gesigneerde en genummerde kunstwerk is van Raquel van Haver. Vóór 1 mei hebben we 600 nieuwe kunstverzamelaars nodig.

Meer info