Asset 14

Knieën

Knieën

‘Hij probeerde net zo breed te lopen als de rest, maar zijn benen bewogen anders.’ Een verhaal van Werner de Valk over een jongen zonder eilandersknieën, die de ondoordringbare mist opzoekt en er lachend in verdwijnt.

Alexander klimt naar het dek, kijkt uit over het wad en herkent de weersomstandigheden meteen. De wind is zwak en aflandig, het is het begin van de zomer. Precies uit dit weer zou zeevlam kunnen ontstaan, verderop op het strand van het eiland. De hete lucht vanuit het zuiden zal de nog koude golven opwarmen tot er een mist uit opstijgt die naar het strand kruipt. Geen mist zoals ze die op het vaste land kennen. Echte dichte mist, zwaar, en eerder grijs dan wit, zo ondoordringbaar dat je er je oriëntatie door verliest. Erin opgaan en dan lachend verdwijnen.

Hij kijkt naar het vaste land achter zich, en naar het eiland waar hij maar blijft wonen. Ze liggen zo dicht bij elkaar, toch is de afstand niet te overbruggen, wie op het eiland is geboren zal het vaste land nooit bereiken. De getijden trekken je terug, hoe slecht die plek ook voor je is. Het is laagwater, zeehonden liggen naast de vaargeul te zonnebaden op de zandbanken die droog zijn komen te liggen.
Twee jongetjes rennen langs; vakantiegangers die zin hebben in het strand. De ene schiet een voetbal precies tussen benen door van de andere. De reling voorkomt nog net dat de bal het hele eind naar beneden tuimelt en in wit schuim verdwijnt, Alexander erachteraan, te ongeduldig voor zeevlam.
Een moeras, mompelt hij, maar dat klopt niet, het is niet alsof hij wegzakt. Hij is een kinderspelletje dat verkeerd gaat, een blokkendoos waarin vormen geduwd moeten worden. De driehoeken in de driehoeken en de cirkels in de cirkels, maar de verkeerde vorm wordt in het verkeerde gat geduwd, het plastic geeft niet mee en het duwen gaat maar door, al past het niet, al is het helemaal fout.

Zelf voetbalde hij nooit toen hij klein was, dat was niets voor hem. Hij wilde eigenlijk op een andere sport, maar die waren er niet op het eiland. Niet voor jongens, tenminste.
Een keer moest hij wel. Er zou een voetbalzomerkamp komen, met coaches van het vaste land. Zijn ouders vonden dat hij het tenminste één keer moest proberen. Alle jongens van het hele eiland deden mee.
Achteraf douchte hij lang, met zijn rug naar de rest toe. Toen hij klaar was liep hij de kleedkamer in. Hij moest zijn ouders ’s avonds maar vertellen dat het gewoon niets voor hem was. Hij kon aanbieden om te gaan hardlopen. Dat was goed voor de conditie, op en neer in de duinen, en dat kon ook in je eentje.
‘Hij doet het gewoon expres.’ Dennis, de langste van de klas, had hem niet uit de douche zien komen. ‘Morgen mag hij niet meer meedoen. Anders winnen we nooit.’
Alexander was te druk bezig geweest met hoe hij liep om op de bal te letten. De jongens bewogen met eilandersknieën over het veld, knieën die nu al breed waren gegroeid, scharnieren van graafwagens. Iedereen beukte tegen elkaar aan, trapte met hun noppen tegen de tegenstanders.
Hij probeerde net zo breed te lopen als de rest, maar zijn benen bewogen anders en zo had hij steeds weer de bal gemist. Ze moesten die bal minstens vijf keer per potje naar Alexander schieten, dat had de coach gezegd. Dat was goed voor de teamspirit. Als ze de bal vaak genoeg naar Alexander speelden, zou de coach hun de volgende dag trucjes leren die geen enkele tegenpartij kende. Vier keer maakte het niet uit dat de bal tussen Alexanders smalle benen door schoot, maar de vijfde keer belandde hij in eigen doel, waardoor ze uiteindelijk hadden verloren.

Een moeras, mompelt hij, maar dat klopt niet, het is niet alsof hij wegzakt. Hij is een kinderspelletje dat verkeerd gaat, een blokkendoos waarin vormen geduwd moeten worden.

Ze zeiden dat hij homo was, maar dat klopt niet want ’s avonds bij de kassa van de supermarkt ziet hij zijn buurvrouw weer en meteen kantelt de horizon, gelooft hij niet meer in de verlossing van opstijgende mist op het strand. Ze viert haar vakantie in een bungalow vlakbij zijn huis. Ze hebben elkaar eergisteren voor het eerst ontmoet toen ze hem om de richting vroeg in het bos achter zijn huis. Hij wees haar het pad naar de vuurtoren en toen raakten ze aan de praat, niet heel lang, er wachtte iemand op haar. Alexander kan niet weg van het eiland en hij kan hier ook niet blijven, maar dat geeft niet, hij hoeft geen zeevlam te zoeken, zij is er. Vooralsnog durft hij haar niet aan te kijken, maar dat komt wel.
Ze blijft staan bij de uitgang van de supermarkt.
Hij gebaart haar voor te gaan. ‘Dames eerst.’
‘Ik ben geen dame.’ Ze verroert zich niet.
‘O, pardon.’
‘Vandaag mag je me best een vrouw noemen, maar dame gaat me te ver.’ Ze lacht, gaat hem voor. Hij zegt haar gedag, wandelt sneller dan normaal. Zijn boodschappentas slingert driftig.

Lantaarnpalen springen aan als hij eronderdoor loopt, het eiland wil energiezuinig leven zodat ze niet zal wegzakken in zee. Normaal gesproken doven ze bijna meteen weer achter hem, hij heeft zich succesvol losgeweekt. Dit keer doven ze niet. Ze zag er inderdaad niet uit als een dame, eerder jongensachtig, het korte haar, de stoere leren jas. Alexander mindert vaart zodat ze hem zal inhalen. Hij zal haar versieren, zo zacht en lief als een zeehondje dat plotseling zijn hoofdje boven het water uitsteekt en je met zijn grote zwarte ogen aankijkt. Zo wil ze dat, zacht, dat weet hij zeker, en iedere eilander zal met een mond vol tanden staan. Het geluid van de aanspringende lichten benadrukt de stilte achter hem. Alexander wacht even, draait zich om. Hij is alleen.

Zijn knieën zijn altijd iel gebleven, maar qua motoriek beweegt hij intussen net zo dreigend als alle andere mannen hier.

In zijn voortuin staat een Oostenrijkse den zoals er hier zo veel groeien; sterke, stevige bomen die goed tegen de strenge wind kunnen. Daarachter ligt het vakantiehuisje half verscholen, waar hij maar is gaan wonen om zo toch een beetje van de andere eilanders te ontsnappen.

Hij weet zeker dat ze achter hem liep. Ze moet een ander pad zijn ingeslagen toen hij zijn pas vertraagde. Zijn knieën zijn altijd iel gebleven, maar qua motoriek beweegt hij intussen net zo dreigend als alle andere mannen hier.
Ach ja. Als hij haar überhaupt had durven aankijken, zal ze zich halsoverkop uit de voeten maken. In plaats van een heldere blik zou ze het kinderspel zien, de blokken die niet passen. Er verandert niets, hij blijft gevangen.
Het trekt te hard aan hem, krabt hem. Het is een donkere arm die uit een diepe leegte gretig wenkt, kom maar, laat jezelf vallen, ook al is er geen vangnet en wacht er hier niemand op je, alleen leegte. Hij verlaat zijn vakantiehuisje en tuimelt naar het strand want het klopt, de weersomstandigheden zijn perfect. De mist stijgt op uit zwijgende golven om zich met hem te vermengen totdat hij helemaal weg is, totdat hij zich alleen nog maar op geluid kan oriënteren. Hij hoort de branding aan zijn linkerhand dus daar moet ze zijn. De mist is donker en dik, Alexander struikelt door het zand. De branding buldert nu aan alle kanten en boven en onder vervagen ook en dan voelt hij iets bij zijn linkervoet.

Eerst denkt hij dat het een aangespoelde kwal is, een witte schim op de grond. Alles is onzichtbaar, de mist zo dicht dat ook zijn schoenen nauwelijks te onderscheiden zijn. Het wordt stiller, golven vlakken uit, koud water trekt omhoog door zijn schoenen, staat hij al in de branding?
Dan wordt de mist rond zijn voeten iets lichter en ziet hij de leeggelopen voetbal, door de golven neergelegd zoals een hond een stok brengt.

Mail

Werner de Valk (hij/hem, 1988), deels opgegroeid op Ameland, is kunstenaar en schrijver. Hij bracht zijn jeugd door op Ameland, studeerde neurowetenschappen aan de Universiteit van Amsterdam en vervolgens Unstable Media aan de Gerrit Rietveld Academie. Zijn korte verhalen zijn verschenen in de longlist van de Grote Lowlands Schrijfwedstrijd, finales van Het Rode Oor, bij de Optimist en in Tijdschrift EI.

Charlotte Kornet (1997) is freelance illustrator en beeldmaker. Haar illustraties kenmerken zich door een eigenzinnige stijl. In haar illustraties maakt ze gebruik van verschillende materialen en technieken. Hierdoor ontstaat er een gevarieerd palet aan werk, waar toch altijd haar ‘hand’ in terug te vinden is. Inspiratiebronnen voor haar illustraties zijn poëzie, de natuur, reizen, koken, duurzaamheid en verhalen over mensen op emotioneel vlak. Voor haar is kunst en illustratie een vorm van troost en een manier om de wereld mooier te maken.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Kür op muziek

Kür op muziek

”Onlangs las ik over wezentjes die alleen bestaan in de droom van een slapende vrouw.” Nelson Morus schreef een kort verhaal over geforceerde gezelligheid, chatbotgesprekken over lievelingsgerechten, hectiek en de alledaagse sleur. Lees meer

Zo het begon 1

Zo het begon

Nele Peeters schreef een ontroerend verhaal, vol treffende zinnen en beelden. Het is dromerig verhaal, over eenzaamheid, hoop, zorgzaamheid en zwaarte. Lees meer

 1

Het model

De hoofdpersoon in dit verhaal van Feico Sobel poseert op een doordeweekse avond naakt voor een schilderklasje in Spijkenisse. De sessie ontaardt in een bizarre erotische nachtmerrie waarin onze verteller zich totaal verliest. Lees meer

Weke delen

Weke delen

Op de laatste dag van de zomervakantie bedenken vier vrienden een ultieme streek om ‘de Pedofiel’ in het dorp te leveren. Maar tussen Reinout en Jordan is iets anders aan de hand. Een coming of age- verhaal van Nelson Morus over vriendschap, angst, en schaamte. Lees meer

De kieuwbogen kleuren zalmroze

De kieuwbogen kleuren zalmroze

In de zomer van 2022 voltrok zich een milieuramp in de rivier de Oder. Honderdduizenden dode vissen dreven toen naar het oppervlak van de rivier. Emma Zuiderveen schreef een gedichtenreeks waarin ze de oorzaken en gevolgen van deze ramp op zowel individuele als collectieve schaal onderzoekt. Lees meer

De vrouw met de rode haren (ILY)

De vrouw met de rode haren (ILY)

Een verhaal van Ida Blom over de beklemming van verlies en herinnering en het zoeken naar het verleden in het heden. Lees meer

Roku City/heterotopie/spiegels

Roku City / heterotopie / spiegels

Mel Kikkert schreef een multimedia verhaal over Roku een streamingdienst die in de VS ontstaan is. In 2017 bracht Roku een screen saver uit, die je zag als je niets aan het kijken was op hun service. Lees meer

De sofaconstante

De sofaconstante

Uschi Cop schreef een claustrofobische verhalenbundel over zes levens die getekend zijn door een verlangen naar zingeving. De sofaconstante is een voorpublicatie van een van die verhalen uit haar bundel 'Zwaktebod'. Lees meer

Voesten

Voesten

"Misschien is dat man zijn hier: hetzelfde bewegen als de anderen." Voesten van Werner de Valk is een kort verhaal over een eiland met een duistere traditie en over het moeten bewijzen van mannelijkheid. Lees meer

Muze

Muze

Loren Snel schreef een roman over hoe samen te zijn met een ander en intussen trouw te blijven aan jezelf. Haar debuut verschijnt 25 oktober bij uitgeverij Prometheus. Hier lees je een voorpublicatie. Lees meer

Jari

Jari

Dave Boomkens schreef een verhaal over troosteloosheid, onmacht en opgroeien. Over hoe je in een treurig flatgebouw, tussen de nieuwsprogrammering en sportwedstrijden door, een vriend kunt vinden en verliezen. Lees meer

Geef de dag een naam

Geef de dag een naam

Op een hete zomerdag wordt Felipe zwetend wakker. Deze dag, die heet en broeierig is, brengt hem uit evenwicht, tot hij uiteindelijk doet wat hij gezworen had nooit te doen: hij begint te drinken. Een fragment uit de afstudeernovelle van Tiemen Hageman over het verleden proberen los te laten, het leven ruimte geven en adolescent worden. Lees meer

Tussen de randen van een aquarium

Tussen de randen van een aquarium

Wie ben je als je alles kunt zijn? In het fragmentarische afstudeerwerk van Ettie Edens veranderen mensen onder andere in een hoopje, een steen, een natuurkundedocent, water, iemand die limonade drinkt en een lantaarnpaal. Lees meer

Mycelium

Mycelium

Wat als schimmelsporen zich met iedere adem dieper in je longen graven? Met ‘Mycelium’ won Olga Ponjee de juryprijs van Het Rode Oor 2023, de erotische schrijfwedstrijd van Vlaams-Nederlands huis deBuren. Lees meer

Bösendorfer 1

Bösendorfer

Bij Snelders blinkt de piano van het poetsen en de handen van de vijftigjarige eigenaar zijn door ouderdom stram geworden. Wat gebeurt er als een twintiger op bezoek komt om de Bösendorfer te bezichtigen? Met ‘Bösendorfer’ won Nick De Weerdt Het Rode Oor 2023, de erotische schrijfwedstrijd van Vlaams-Nederlands huis deBuren. Lees meer

In mijn droom besta ik uit pixels

In mijn droom besta ik uit pixels

Terra van Dorst keek maandenlang naar livestreams van pleinen en stranden. Dit vertaalde ze naar gedichten over een straat waarin ze haar ouders vindt, een man die haar een sjaal wil verkopen waar je in kan wonen en de zee. Het resultaat is de bundel 'in mijn droom besta ik uit pixels' waarmee ze deze zomer afstudeerde bij de opleiding Creative Writing aan ArtEZ. Lees meer

Pulpa

Pulpa

Ileen Rook schreef een afstudeernovelle over autoriteit, de supermarkt en een teveel aan tanden. Wie is Aline, waar komen al die tanden vandaan en hoe kan ze grip krijgen op een realiteit die steeds verder van haar verwijderd raakt? Lees meer

:Voorpublicatie Magazine Aaah: Mijn vader de eendenmosseljager

🎧 Mijn vader de eendenmosseljager

‘Dat zijn de zenuwen, die horen erbij. Een goede percebeiro is altijd bang.’ Een voorpublicatie uit Aaah!, het nieuwe magazine van Hard//hoofd. Lees meer

Ik kan u nergens vinden

Ik kan u nergens vinden

In dit verhaal van Werner de Valk, praten twee huisgenoten onder het genot van een glas wijn over het bestaan van God. Nooit een goed idee als je je ergert aan elkaar. Lees meer

Biecht

Biecht

‘Ik ben buschauffeur en ik rijd altijd expres de halte een paar meter voorbij zodat alle wachtende mensen een drafje moeten inzetten om de bus toch te halen.’ Een verhaal van Hanne Craye dat je leidt langs zonden, intieme geheimen en de juridische voorwaarden van een biecht. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer