We liggen te zoenen op mijn bank. Plotseling stopt ze, gaat rechtop zitten en bijt op haar onderlip. Dan kijkt ze me aan: "He, hoe zie jij dit eigenlijk? Dit wat we nu doen, deze situatie?" Ik verkrimp geen spier, maar vanbinnen zucht ik luid en beginnen verschillende rampenteams chaotisch door elkaar te rennen. "Wat? Dit? Zoenen op de bank? Ben ik voor, natuurlijk!" probeer ik tegen beter weten in een grapje. Ze lacht niet, dus nu moet ik ook een serieus gezicht trekken. "Wat bedoel je precies?" dwing ik haar om alle seksuele spanning definitief uit mijn kamer te verbannen. Daar komt hij, de onbeantwoordbare vraag, de valstrik, de ogenschijnlijk onschuldige opzet die mij onvermijdelijk naar mijn ondergang zal leiden. Vragen als: "Wat vind JIJ nou van het Midden Oosten conflict?" hebben hetzelfde effect. Hier komt het, ik ben de lul. Ze pakt mijn hand vast en speelt er quasi-verlegen mee: "Nou... Wat WIL jij nou eigenlijk?" Godverdomme. Waarom overkomt mij dit altijd? Waarom val ik op vrouwen die na de eerste zoen meteen een persoonsanalyse plus toekomstvoorspelling willen? Ik zucht nu wel hardop en neem haar hand over in de mijne. Dan begin ik aan het antwoord dat gedoemd is te mislukken. "Moeten we daar nu al over nadenken? Ik vind dit nu leuk en ik zie wel waar het schip strandt. We kunnen toch gewoon plezier maken?" Ai. Stom. Het woord 'plezier' was geen slimme zet. Ze gaat wat verder van me weg zitten en zegt, nu feller: "Plezier? Ja sorry, daar heb ik geen behoefte aan. Hoe zie je dat voor je? Gewoon een maand lang seks en dvd's kijken?" JA! "Haha, nee. Maar ik weet gewoon niet of ik toe ben aan een relatie."
Ik weet heel goed dat ik toe ben aan een relatie, alleen niet met haar. Ik geloof niet in soul mates, maar ik geloof wel dat het vrij uitzonderlijk is als twee mensen het erover eens zijn dat de ander begeerlijk is. Met mijn specifieke smaak, talenkennis en eigen kwaliteiten zijn er misschien tienduizend vrouwen ter wereld met wie ik een relatie zou kunnen hebben. Geef mij een ontspannen gesprek in een rustige omgeving met een willekeurige vrouw en ik weet binnen een kwartier of ze tot die groep behoort. Maar daar ben ik toch niet de enige in? Zij ziet toch ook wel dat we totaal verschillende personen zijn? Ik houd ervan om in totaal ongenuanceerde betogen hele volksstammen af te branden, zij vindt dat 'iedereen moet doen wat hij wil'. Dat gaat problemen opleveren als we straks samenwonen in Diemen met onze labrador Benny, de designfruitschaal en ons kookeiland. Dat snapt zij toch ook wel? Waarom stelt ze dan die zelfmoordterrorist van een vraag? Zij was er toch bij toen we in dat cafe allebei niet meer wisten wat we moesten zeggen toen we de heilige drie-eenheid (werk/school, verleden en toekomst) hadden afgehandeld? Zij had toch ook wel door dat we soms om ons heen keken en naar de wc gingen of drinken haalden om aan de stilte te ontsnappen? Het was best gezellig, maar daar doe je het toch niet voor?
Kijk, ik wil ondanks alles nog steeds met haar naar bed. Wij mannen kunnen seks en verstand niet zo goed scheiden. Er is een aflevering uit Seinfeld waarin Jerry's penis en zijn hersens tegen elkaar schaken. Soms wint de een, soms de ander, maar er is constant sprake van strijd. Bij vrouwen is dat veel minder het geval. Een vrouw kan in een bubbelbad zitten met Brad Pitt en zich alsnog gaan afdrogen omdat ze de volgende dag zo vroeg op moet. Alleen het voltallige rugbyteam van Nieuw-Zeeland zou een man uit een bubbelbad met Angelina Jolie kunnen krijgen. Dat ik niet onder de indruk ben van de persoonlijkheid van dit meisje betekent niet dat ik me niet meer tot haar aangetrokken voel. Mijn penis is wat dat betreft een uitstekend schaker en daar heb ik geen problemen mee. Het is allemaal niet zo ingewikkeld. Volgens mij kun je op twee manieren met iemand klikken: mentaal of fysiek. Als je alleen op mentaal vlak met elkaar kunt opschieten, word je vrienden. Als je slechts fysiek tot elkaar aangetrokken bent, kun je een of meerdere keren met elkaar naar bed gaan. Als je het allebei hebt, dan begin je een relatie. Maar er wordt vaak met minder respect over een fysieke aantrekkingskracht gesproken dan over een mentale. Dat zal wel komen door onze Christelijke wortels, waarin het lichaam de bron is van de zonde. Vaak hoor je: "We zijn alleen maar met elkaar naar bed geweest." Maar ik vind een fysieke chemie net zo bijzonder als twee persoonlijkheden die overeenkomen. Ik wil dus graag seks met het meisje op de bank, misschien wel meerdere keren. Ik denk dat dat heel leuk zou worden. Meer kan ik haar niet bieden, maar waarom is dat toch zo vreselijk slecht? Het is tenminste eerlijk.
Iets dergelijks zeg ik tegen haar. Ik probeer nu eens zoet te glimlachen, zo van 'je kent me toch, komaan', dan weer sta ik op en dicteer mijn standpunt als een strenge leraar. Maar als ik uiteindelijk al mijn kruit verschoten heb en uitgeput terug op de bank plof, zegt ze: "Dat klinkt allemaal heel mooi, Rutger. En ergens klopt het ook wel. Maar sorry, het voelt gewoon niet goed." Ze geeft me een kus op mijn voorhoofd, pakt haar jas en vertrekt uit mijn leven. Hoofdschuddend blijf ik achter.
