Foto: Jan Postma

De zon scheen en we hadden kleine doeltjes. Ik scoorde. Niet veel later won Feyenoord de KNVB-beker. " />

Foto: Jan Postma

De zon scheen en we hadden kleine doeltjes. Ik scoorde. Niet veel later won Feyenoord de KNVB-beker. " />
Asset 14

Kiezen voor John Metgod

Sommige filosofen beweren dat de kern van de menselijke conditie eruit bestaat dat men gedwongen is tragische keuzes te maken. Willem Claassen maakte op jonge leeftijd zo'n keuze: die voor Feyenoord, en in het bijzonder voor John Metgod, een lelijke centrale verdediger, terwijl er genoeg alternatieven voorhanden waren - Ajax, PSV, NEC. Het bleek de weg van de meeste weerstand. In de trein naar Nijmegen overdenkt hij deze beslissing.

Op het balkon van de intercity-dubbeldekker stonden twee jongens van mijn leeftijd, misschien iets jonger. Ze droegen het witte shirt met de rode balk, hadden een blikje bier in de hand en zongen met hese stem.

Ajax Amsterdam olé, olé
Ajax Amsterdam olé, olé
Ajax Amsterdam
Ajax Amsterdam
Ajax Amsterdam olé, olé

Het was de avond dat Ajax werd gehuldigd na het behalen van weer een kampioenschap, begin mei. Ik liep ze voorbij met een flauw glimlachje, ging de trap af en koos de eerste de beste lege stoel. De jongens waren nog goed hoorbaar. Ik stoorde me er aan. Even twijfelde ik of ik niet een andere wagon zou opzoeken, maar ik bleef toch maar zitten. Aan de andere kant van het gangpad zat een jongen die zijn woede nauwelijks kon inhouden. Zijn gebalde vuisten steunden krampachtig op zijn knieën.
‘Nephooligans,’ siste hij.
‘Hou je nou maar stil,’ fluisterde zijn vriendin.

Voor mij begon het met John Metgod. Dat is het enige wat ik me er nog van herinner, de kalende John Metgod voor de camera van Studio Sport. De finale van de KNVB-beker was net afgelopen. Feyenoord had met 3-0 gewonnen van Roda JC. Metgod stond bij de zijlijn, op de achtergrond vierden zijn ploeggenoten feest. Waarschijnlijk was het Jack van Gelder die een microfoon onder zijn neus hield.

Foto: Jan Postma

De eerste tien jaar van mijn leven interesseerde ik me niet voor voetbal. Ik begreep niet wat er nou zo fantastisch was aan dat spelletje, in tegenstelling tot mijn oudere broer, die in de C1 van Beuningse Boys speelde, voetbalplaatjes spaarde en de competities van vijf landen bij hield. Maar ineens was daar de vonk, op een verjaardag. De zon scheen en we hadden een veldje met kleine doeltjes tot onze beschikking. Ik scoorde. Niet veel later won Feyenoord de KNVB-beker.

In de buurt van Nijmegen was iedereen in die tijd voor Ajax of PSV. Mijn broer: PSV. Mijn zus: Ajax. NEC speelde in de eerste divisie en was geen optie. Die bekerwedstrijd, ik herinner me er niks meer van, behalve een pratende John Metgod, misschien wel de onaantrekkelijkste profvoetballer die ooit de Nederlandse velden heeft betreden. Hij schetste een beeld van Feyenoord dat me aansprak, dat me op dat moment deed kiezen voor de club uit Rotterdam-Zuid. Een keuze die voor menig voetballiefhebber meer impact heeft dan het kiezen van een levenspartner. Van club wisselen, dat doe je niet. Nooit.

Underdog en volksclub

Dat verhaal van Metgod voor de camera over Feyenoord als underdog en als volksclub, ik heb het geweten. Natuurlijk, ik heb mooie momenten beleefd als Feyenoord-fan. Met József Kiprich, die er uitzag als een oude, kromme man maar op de een of andere manier steeds tussen de verdedigers door wist te glippen. Met John de Wolf, die eens tegen PSV gewond raakte aan zijn hoofd, bloedde als een rund, maar gewoon doorvoetbalde en de ploeg op sleeptouw nam. En met Taument, Cruz, Van Gastel, Larsson, Van Hooijdonk, Kalou, Van Persie. Dan was het juichen in de woonkamer. Maar vaker heb ik me verbeten. Dan hoopte ik, tegen beter weten in, op een overwinning en, naar mate de wedstrijd vorderde, op een gelijkspel. Eén keer heb ik op mijn slaapkamer alle posters van de muur getrokken. Verloren van Ajax, uiteraard. Mijn zus stond in de deuropening met de armen over elkaar te lachen, met haar Davids en haar Seedorf en haar Van der Vaart. Ik zei tegen mezelf dat het genoeg was, dat ik voor een andere club moest kiezen. Zoiets kun je bedenken, maar je gevoel gaat er niet in mee. Je bent en blijft voor Feyenoord.

Ik ben bepaald geen fanatieke supporter. Ik kijk samenvattingen en slinger zo nu en dan een vreugdekreet naar het beeldscherm. Slechts twee wedstrijden van Feyenoord heb ik live gezien. In het NEC-vak. Er zijn jaren geweest dat ik niet alle basisspelers bij naam kende en jaren dat ik alleen via Teletekst wist hoe Feyenoord het had gedaan. Ik zal daarom nooit naar een huldiging gaan. Ook zal ik nooit zingend in een trein staan. Ik ben simpelweg niet fanatiek genoeg om daar anderhalf uur voor te reizen.

De trein had Arnhem verlaten. Nog één station te gaan: Nijmegen. Ik hoorde hoe ze op het balkon de stadionklassieker ‘Clarence Seedorf is seropositief’ verbasterden tot ‘Frank de Boer is een goeie Ajacied’. Misschien is het omdat ik een grondige hekel heb aan Ajax, maar ik vond ze treurig, die jongens met hun blikjes bier. En hen niet alleen, de trein zat nog vol met zulke nephooligans. In Arnhem was er al een hele lading uitgestapt, luid zingend, een kermis aan vlaggen en sjaaltjes. In Nijmegen zou straks hetzelfde gebeuren. Ik minachtte die lui. Ze deden alsof ze zelf kampioen waren geworden. Maar het ging om een club die altijd en overal wint. Zeker in de jaren negentig, toen deze supporters nog jong waren, toen zij die ene belangrijke beslissing moesten nemen. Toen NEC nog te klein was en zij voor Ajax kozen. De weg van de minste weerstand. Ze hadden ook voor iets anders kunnen kiezen, een club waar niemand voor was. Ze hadden voor John Metgod kunnen kiezen. Een lelijke centrale verdediger, met het hart op de juiste plek.

Dit is een gastbijdrage van Willem Claassen. Hij debuteerde dit voorjaar met zijn roman Park bij De Bezige Bij. Zijn website: www.modderenlijm.nl.

Willem Claassen

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Lijden onder vrouwelijk leiderschap

Lijden onder vrouwelijk leiderschap

Moeten we een minister-president die Thatcher-fan is verwelkomen, alleen omdat ze een vrouw is? Lees meer

Of gewoon een boom

Of gewoon een boom

''We kunnen met schuim een nieuwe dampkring spuiten 
en van oceanen spiegels maken
alle fietshelmen, alle daken 
bedekken met restjes zilverpapier'' Lees meer

Ware kennis… Wat is dat eigenlijk en hoe vinden we die?

Ware kennis... Wat is dat precies en hoe vinden we die?

Ware kennis is kennis die door zo veel mogelijk mensen is ingegeven. Toch houden sommige leerprogramma’s van de studie filosofie nog geen of erg weinig rekening met de wijze waarop categorieën als gender, klasse en etniciteit invloed hebben op de politieke theorieën van een filosoof. En daar moet heel snel verandering in komen, aldus Stefanie Gordin. Lees meer

Vacature voor hemelbestormers: Hard//hoofd zoekt makers!

Hard//hoofd zoekt talent!

Wij zoeken vrije geesten, rusteloze zielen en ambitieuze daedalussen die ons tijdschrift structureel willen komen versterken als lid van de redactie. Lees meer

 Dankzij haar hoef je niet zonder eten naar bed

Dankzij haar hoef je niet zonder eten naar bed

'Ik neem de eerste hap, dan neem jij de tweede,' zegt Sara Sadok, voor ze een hap neemt van een karameldonut. Lees meer

Hard//talk: Hoe serieus kan de studentendemocratie zichzelf nog nemen?

Hoe serieus kan de studentendemocratie zichzelf nog nemen?

Door haar eigen universiteit voor het gerecht te slepen, hoopt UvA-student Tammie Schoots de vrije en emancipatoire kern van het onderwijs te beschermen. Lees meer

Pictionary voor beginners

Pictionary voor beginners

"Ik wil je zeggen dat dit het moment is
het moment om mijn mond als een schelp aan je oren te leggen
en de hele wereld die nu zee is daar te horen ruisen." Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Waarom ziektemetaforen niet vermeden hoeven worden

Waarom ziektemetaforen niet vermeden hoeven worden

Hoe kunnen we zorgen dat een ziekte ‘gewoon’ een ziekte is en het lijden niet wordt versterkt door de denkbeelden die we eropna houden? In een tijd waarin bijna 60% van de bevolking met een chronische ziekte leeft is het belangrijk stil te staan bij hoe een ziekte-idee van invloed kan zijn op de ervaring van het ziek zijn, stelt Tiare van Paridon. Lees meer

Tabak en rooksignalen

Tabak en rooksignalen

De verteller van dit verhaal leeft al meer dan twee jaar teruggetrokken in een blokhut in het bos, tot op een dag zijn voorraad tabak op is. Er zit niks anders op dan terug te keren naar de bewoonde wereld. Lees meer

 Geen regenboog op de refoschool

Geen regenboog op de refoschool

Jongeren op reformatorische scholen geven aan dat er in de praktijk best over verschillen in geaardheid kan worden gepraat, maar dat betekent niet dat ze zelf voor hun identiteit uit durven komen. Lees meer

'Beste Arie, wat als ik je zoon was?'

'Beste Arie, wat als ik je zoon was?'

De schrijver van deze brief ging tegelijkertijd en naar dezelfde school als de kinderen van minister Arie Slob, en leeft nog altijd met de wonden van de homofobie op die school. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 38

(Amateur)kunst en de vrouwelijke Freek

Deze week worden onze redacteurs blij van dierenweetjes, vorken met persoonlijkheid en een podcast als vervanging voor het museum. Lees meer

Zilt

Zilt

''wij zeggen dat het niet erg is van de barsten
die we met onze vingertoppen volgen
als autowegen naar het zuiden''
Ellis Meeusen is één van de 160 klimaatdichters die samen de bundel Zwemlessen voor later maakten. Zij hebben één gedeelde zorg: de toestand van de aarde. Geïllustreerd door Lisette van der Maten. Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer

Het Vertrek (4) - De stortbui

Het Vertrek (4) - De stortbui

Klankkunstenaar Marieke van de Ven wekt met audio bestaande en imaginaire plekken tot leven. Ze maakte een podcastserie over vertrekken: betekent vertrekken weggaan, of juist ruimtes om je in thuis te voelen? Vandaag de vierde aflevering. Lees meer

Teleurstellende feministen

Teleurstellende feministen

Vivian Mac Gillavry voert gesprekken met vrienden over de discrepantie in het feminisme tussen theorie en keuzes in het persoonlijke leven. 'De definitie van feminisme is zo breed dat het lijkt alsof álles wat met keuzevrijheid en gelijkwaardigheid te maken heeft, onder de noemer geplaatst kan worden.' Lees meer

Tip: Tinder toch maar

Tinder toch maar

Nog geen jaar geleden schreef Emma Stomp de dating app af als een grabbelton zonder prijs. Maar na een succesvolle Tinder-date, slikt ze haar woorden weer in. Waar anders maak je in crisistijd kans op romantiek? Lees meer

Alles Vijf Sterren: Soundtrack voor donkere tijden 1

Soundtrack voor donkere tijden

Deze week geven onze redacteurs muzikaal advies om de rest van het jaar mee door te komen. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan