Fotografeer geen junkies. En als het dan toch per ongeluk gebeurt, tag ze dan niet op Facebook." /> Fotografeer geen junkies. En als het dan toch per ongeluk gebeurt, tag ze dan niet op Facebook." />
nieuwsbrief
Asset 14

Junkies

Er zijn junkies in ons pand. Ik heb ze niet met eigen ogen gezien, maar de uitgespreide stukjes aluminiumfolie met het zwarte goedje in het midden vormen het onmiskenbare bewijs. Toen ik het rituele hoopje in een hokje van het trappenhuis voor het eerst opmerkte, hurkte ik en staarde er gefascineerd naar. Ik heb in mijn leven eigenlijk nog nooit iemand drugs zien gebruiken, hoewel het toch regelmatig in mijn omgeving gebeurd moet zijn. Ik hoorde dan achteraf dat “echt iedereen aan de coke was” of dat “de hele groep ‘em hard tripte op fucking lekkere XTC”. Het was alsof iedereen snel een lijntje nam op het moment dat ik naar de WC ging en het geheel weer snel onder een bierviltje schoof bij mijn terugkomst. “Hé man, waar was je? Aaaah holy fuck! Wat sta je daar nou? Ga zitten man! Neem plááts!”

Mail

Eigenlijk verstoppen alle illegale uitwassen zich voor mij. Toen ik nog in een buitenwijk woonde, las ik wekelijks in de krant over moorden, verkrachtingen en drugsdeals die bij mij om de hoek plaatsvonden. Maar als ik met mijn plastic tas naar de buurtsuper liep, verborgen alle gangsters vlug hun stiletto’s en boksbeugels achter hun rug, veegden gehaast het bloed van de stoep en zwaaiden glimlachend samen met hun tandeloze slachtoffers naar de nietsvermoedende buurman. De criminaliteit was als de toverwereld van Harry Potter, het Madrid van Sinterklaas en god mag weten waar de tandenfee woont: een onzichtbare plek waarvan ik zeker wist dat het bestond, maar waarvan ik alleen maar geruchten en vage sporen opving. Ik wist het wachtwoord niet en niemand stuurde me een uitnodiging.

Deze junkies zijn slordiger. Ik had er eentje zien morrelen aan onze voordeur, waarna ze zo vlug mogelijk met gebogen rug wegstrompelde bij het horen van mijn voetstappen, als een verlegen zombie. “Er woont een dealer hier,” fluisterde een buurvrouw met een mix van angst en sensatiedrift. Ik zou anders nooit met haar gesproken hebben en vond haar heel vriendelijk en bovendien aantrekkelijk voor haar leeftijd, die zich alleen subtiel kenbaar maakte door middel van de kleine rimpels rond haar grote bruine ogen. Ook anderen onderbreken hun gebruikelijke autistische staar bij de postvakjes om hun zorgen met me te delen. Zo brengen de junkies ons als buurtbewoners dichter bij elkaar. Als ze geld hadden voor een PR-strategie zouden ze die slogan op een poster kunnen zetten om hun imago te verbeteren, maar ze hebben waarschijnlijk andere prioriteiten.

Moeten deze werelden wel versmelten? Een vriend van een vriend van mij had ooit in Lissabon foto’s gemaakt van spuitende junkies in een steegje. Deze werden zo boos dat ze hem vastgrepen en hun vuile naalden in hem staken. De jongen moest drie maanden lang talloze medicijnen slikken om de waarschijnlijke ontluiking van het HIV-virus tegen te gaan. Fotografeer geen junkies. En als het dan toch per ongeluk gebeurt, tag ze dan niet op Facebook.

Misschien moet ik vrienden met een junkie worden. Zijn aanvankelijke vijandigheid voor een normale burger zal smelten en hij zal me zijn wereld laten zien, die veel onverwachts mooie kanten zal blijken te kennen, maar ik zal hem er toch bovenop helpen zodat hij eindigt met een leuk gezinnetje en een prima baan. Of nog beter, ik zal een romance beginnen met een vale, maar nog mooie junkin, een liefde die de wereld zal inspireren om nooit meer op drugsgebruikers neer te kijken. Wat zullen ze opkijken op het familiefeest, vooral mijn oom die nooit naar de grote stad gaat omdat hij zeker weet dat zijn auto dan gestolen wordt. “Ze heeft even een shot nodig,” zal ik liefdevol tegen mijn oma opmerken als mijn graatmagere lief naar de WC vertrekt. Mijn oma zal waarschijnlijk nog welwillend glimlachen ook, de schat.

Ik heb wel een vermoeden wie de dealer is. Een paar weken eerder nam ik een pakketje in ontvangst dat bestemd was voor twee verdiepingen lager – ik moet een van de weinigen geweest zijn die op dinsdag om half drie thuis was. ’s Avonds klopte ik aan. "Wie is daar?" sprak een mannenstem. "De buurman," zei ik na enig aarzelen. De deur ging open en daar stond hij, naakt op een grote pyjamabroek met regenboogstrepen na. Zijn korte blonde haar stak alle kanten op en zijn rossige baardje was twee tot drie dagen op weg, maar zijn blik was scherp en vriendelijk. Achter hem zag ik zijn huis, hetzelfde als het mijne, maar donkerder en viezer, met rare kamerschermen kriskras door de ruimte verspreid en okere Indonesische doeken aan de muur. “Dit is voor jou,” zei ik uiteindelijk maar, onhandig met het pakketje zwaaiend. Hij keek verheugd, alsof hij al maanden op deze post wachtte. Was het een geldteller? Een weegschaal? De afgehakte hand van een concurrent? Had ik dat toen maar gevraagd, maar hij sloeg de deur al dicht.

Hij woont op nummer 61. Ik zou weer kunnen aankloppen om te vragen of zijn klanten hun troep kunnen meenemen, omdat ik niets tegen hun aanwezigheid en gewoontes heb, als ik er maar niets van merk. Ik wil simpelweg dat de werelden weer gescheiden worden. Ik zou niet van hem verwachten dat hij het zelf zou opruimen, omdat hij daarmee uiteraard zijn schuld zou toegeven, als de persoon die subtiel begint te wapperen nadat hij een scheet heeft gelaten. Dit is ook de reden dat de andere bewoners de drugsresten met rust laten, alsof ze willen zeggen: “Het zijn niet mijn junkies.” Maar de schoonmakers komen maar een keer per maand en misschien hebben ze een junkieverleden waar ze niet mee geconfronteerd willen worden en zal de aanblik van het zwartgebrande restje heroïne hun met moeite uitgebannen verslaving terugbrengen, waarna ze hun schoonmaakspullen verkopen aan ranzige corpsballen die net hun leven willen beteren, om even later in een steegje die heerlijk troostende walmen tot zich te nemen.

Dat zal de dealer begrijpen en hij zal voortaan zijn deals niet alleen eindigen met “en je kent mij niet”, maar ook met “hou het trappenhuis schoon, eikels. Denk aan de buren.” De buurvrouw met de grote bruine ogen zou niet weten dat ik verantwoordelijk ben voor de plotseling brandschone gemeenschappelijke ruimten, voor de terugkeer van de magische wezens naar hun eigen wereld, maar ze zou het voelen en ze zou me, zichzelf verbazend met haar eigen stoutmoedigheid, bij haar thuis uitnodigen voor een koffie en harde, licht wanhopige seks.

Stephan M. Horvath

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Tip: Ga saneren

Ga saneren

Esmé van den Boom werkt sinds kort in een bibliotheek en dat werk draait tot haar grote schrik meer om boeken wegdoen dan boeken koesteren. Lees meer

 Mag ik nog even vangen?

Mag ik nog even vangen?

Honderden Amerikanen ontvingen eerder deze week opeens een nachtelijk berichtje van een vriend, kennis, collega... Maar die wisten op hun beurt nergens van. Oude berichten van jaren eerder werden 'gerecycled'. Het nieuws in beeld door Nastia Cistakova. Lees meer

Alles vijf sterren: Over straat in een andere wereld

Over straat in een andere wereld

Deze week worden we blij van een ontroerende, grappige bewerking van Oorlog en Vrede, een hilarische podcast over porno, en een app die hardlopen combineert met zombies. Lees meer

Column: Een brief op de schoorsteenmantel

Een brief op de schoorsteenmantel

In de jaren '70 hadden veel dertigers iets uit te vechten met hun moeder. Zo ook Trudy, die de hare speciaal daarvoor uitnodigde voor een weekend op het strand. Lees meer

Waterlanders

Waterlanders

Annelies van Wijk beschrijft een tragische familiegeschiedenis in de vorm van een kort verhaal. Lees meer

Poortwachters van de Homogemeenschap

Poortwachters van de homogemeenschap

Sebastiaan van der Lubbe ontmaskert het dunne laagje vernis dat we in Nederland ‘tolerantie’ noemen. Hij strijdt tegen de regenboogvlag als goedkoop fashion statement en vóór de regenboogvlag als pleitbezorger van inclusiviteit. Lees meer

 Wie stoot koning Netflix van de bank?

Wie stoot koning Netflix van de bank?

Voor koning Netflix staat er veel op het spel. Het is dringen geblazen voor de troonopvolgers. Het nieuws in beeld door Jente Hoogeveen. Lees meer

Filmtrialoog: Light Of My Life 1

Light Of My Life

Onze redacteuren werden meegesleept in de vlucht van Casey Affleck en zijn filmdochter in 'Light of my Life'. Lees meer

Hard//talk: Een spelletje memory voor de Alzheimervereniging

Een spelletje memory voor de Alzheimervereniging

Met enige verbazing ziet Vivian Mac Gillavry hoe goede doelen geld ophalen met acties die patiënten zelf vaak niet meer kunnen uitvoeren. Lees meer

Stort jezelf in een crisis zónder er sterker uit te komen 1

Stort jezelf in een crisis zónder er sterker uit te komen

Intenties om (nog) gelukkiger/gezonder/succesvoller te leven? Filosofe Lieke Knijnenburg onthult hoe de kapitalistische samenleving deze intenties in ons programmeert, en hoe we ertegen in opstand kunnen komen. Een bevrijdend essay over tijdverspilling, zelfverwoesting en liefde. Lees meer

Tip: Neem geen kat 1

Neem geen kat

Eva van den Boogaard heeft een kat. Een hele mooie, die het goed doet op Instagram. Maar toch had ze hem liever niet gehad. Een tip om niet onwillekeurig te gaan houden van een dier. Lees meer

 Een bezegeld lot in een verzegelde trailer

Een bezegeld lot in een verzegelde trailer

Zodra de trailer verzegeld werd, waren de 39 Chinese migranten die zich erin hadden verstopt kansloos. Het nieuws in beeld door Rob Worst. Lees meer

Alles vijf sterren 2

Zo komen we de herfst wel door

Deze week worden we blij van een ouderwetse spelletjesavond (bij jou thuis), het elegie van Kate Tempest en een fotoarchief. Lees meer

Column: Joh wat origineel

Joh wat origineel

Iduna Paalman had een zinnelijke droom over iemand die niet haar vriend is. Wat moet ze daarvan maken? Lees meer

Is het demonstratierecht in Nederland een farce?

Is het demonstratie­recht in Nederland een farce?

Na roerige protestweken met boze boeren en blokkades door Extinction Rebellion maakt Jarmo Berkhout de balans op. Hoe staat het er eigenlijk voor met het demonstratierecht in Nederland? Lees meer

Tip: Maak zinloze lijstjes

Maak zinloze lijstjes

Het schrijven gaat Jozien Wijkhuis niet altijd even makkelijk af, terwijl ze eigenlijk niets liever doet. Een podcast van Tim Clare bood soelaas. Een tip om het schrijven te demystificeren. Lees meer

Beeldbrekers (VI): 'Wat betekent het om mens te zijn in een wereld van objecten?'

'Wat betekent het om mens te zijn in een wereld van objecten?'

Op de Dutch Design Week staat dit jaar de maakbaarheid van toekomst centraal. Tom Loois, een van de curatoren van de tentoonstelling ‘The Object Is Absent’, over hun tentoonstelling zonder objecten. Lees meer

Gedichten geïnspireerd op Long in the Tooth 3

Gedichten geïnspireerd op Long in the Tooth

Yentl van Stokkum schreef drie gedichten ter gelegenheid van de tentoonstelling Long in the Tooth van Josse Pyl. Joëlle de Ruiter maakte er illustraties bij. Lees meer

Een vuile plas regenwater

Een vuile plas regenwater

Alexander van der Weide bespreekt op intuïtieve wijze de klassieke film Stalker van Tarkovski. ‘Probeer nooit je idee over te brengen aan het publiek — het is een ondankbare en zinloze taak. Laat ze het leven zien en ze zullen in zichzelf de middelen vinden om het te beoordelen en te waarderen.’ Lees meer

Mevrouw Rouw in Zomergasten 2

Mevrouw Rouw in Zomergasten

Hard//hoofd grijpt terug op de Zomergasten-verslagen van deze zomer met een onconventionele gast die toepasselijk is voor de grauwe dagen. Lees meer

Steun ons en word kunstverzamelaar
Hardhoofd vecht voor de vrijheid van jonge makers om te kunnen maken wat ze willen. Word nu kunstverzamelaar en ontvang de interessantste Hard//hoofd kunstwerken.

Steun ons vanaf €5