Zouden wij, laptop- en internetverslaafden, niet stilaan stiekem terugverlangen naar het good old televisietijdperk?" /> Zouden wij, laptop- en internetverslaafden, niet stilaan stiekem terugverlangen naar het good old televisietijdperk?" />
Asset 14

Junk

Vier-keer-Mees

Foto's: Privécollectie Ava Mees List

Ik ben zo iemand zonder televisie geworden. Ik kan niet meepraten over So You Think You Can Dance en ik weet niet wie er bij Matthijs aan tafel zat gisteravond. Het zit zo. Iedereen jubelde zo over het leven zonder, dat ik dacht: goh ja, goeie, als ik nou dat ding laat afsluiten dan kom ik ook nog eens aan wat nuttigs toe. Voor die tijd kwam het namelijk nogal eens voor dat ik tot in de kleine uurtjes van de nacht AT5 herhalingen zat te kijken, of ontwikkelde ik wat ongezonde verslavingen aan onzinnige programma’s op SBS6.
Maar nu het zover is moet ik zeggen dat ik niet lekker vroeg in bed stap met de nieuwste Kafka. Ik spendeer gewoon de resterende tijd op deze klotecomputer. Alsof het een verlengstuk van mijn lijf is geworden sleep ik hem door het hele huis mee, van de tafel naar de bank naar de slaapkamer en zelfs, ik geef het gewoon toe, naar het toilet. Zodat ik al plassend nog mijn Facebook kan checken, of door kan gaan met gedownloade Mad Men afleveringen kijken. En als ik niet op het internet dezelfde vijf sites aan het bekijken ben dan wordt er wel muziek vanaf dit ding geluisterd, of moet er op gewerkt worden.

De Facebookverslaving is een wijdverspreid fenomeen waar men zich over het algemeen lichtelijk voor schaamt. Vrijwel iedereen voelt zich licht voyeuristisch, maar toch is de drang om andermans foto’s, updates en relatiestatus te bekijken sterker dan wij. En dat dan zo ongeveer dertig keer op een dag. Wat zeg ik, dertig keer per uur. Ik denk dat ik tijdens het schrijven van dit stuk toch wel flink wat keren het tikken heb onderbroken om te kijken of er al iemand zijn virtuele duim had opgestoken over mijn nieuwe foto. De tijden zijn veranderd. Wanneer ik nu een goede foto van mezelf tegenkom, is mijn eerste gedachte niet: “Inlijsten, ophangen!” maar: “Yes, een goeie profielfoto!” Hoe is het mogelijk. En als ik niet in spanning wacht tot iemand anders een geniale foto van me tagt dan maak ik wel een foto met Photobooth. Met als gevolg dat ik dus 400 foto’s van mezelf heb waarop ik zwoel in de camera kijk.

Maar niet alles aan Facebook is gluurderige onzinnigheid. Sowieso kan men zichzelf profileren zoals hij of zij wilt. Alles wat men online zet wil men kenbaar maken, en zo ben je dus niet echt aan het spioneren. Bovendien is het echt een goede manier om spelenderwijs in contact te blijven met een groot aantal mensen. Zo weet ik wat mijn vrienden over de hele wereld uitspoken, en wanneer ik een veredelde kennis tegen kom kan ik saaie gesprekken van ‘wat doe jij nu’ vermijden en direct vragen hoe de zelfgebakken appeltaart nu eigenlijk smaakte of waarom diegene weer als ‘single’ door het leven gaat. Het is alsof je een online triviabestand hebt staan, met instant feiten over deze en gene.

Deze week had ik hooggeëerd bezoek uit Canada, mijn goeie makker Kyle. Ik had hem al een tijd niet gezien en we waren dolblij met ons weerzien. We konden eindelijk bijkletsen, samen de stad onveilig maken en wat al niet meer. Gisteravond zaten we samen in de woonkamer. Ik achter mijn computer, hij achter de zijne. “Wat ben je aan het doen,” vroeg ik hem. Hij was aan het chatten. Ik ook. Ik stond stil bij de belachelijke situatie. Daar zaten we dan, stilzwijgend in elkaars aanwezigheid met anderen te communiceren door middel van slordig geschreven zinnen zonder hoofdletters of interpunctie. En het is niet de eerste keer dat het me overkomt. Vaak genoeg zit ik onder het mom van werk achter een laptop in een café (zoals nu, trouwens) een half gesprek te voeren met mijn gezelschap. Vreselijk ongezellig, als je er over nadenkt. Want je zit niet lekker knus met zijn allen achter de computer, tenzij er weer een flauw YouTube filmpje is dat iedereen móet zien.
Nee, dan liever een televisie. Dat was pas ouderwets vermaak, waar je gewoon vierkante ogen van kreeg en kon zeiken over de kapotte afstandsbediening. Ik ga toch maar weer eens met UPC bellen.

Mail

Ava Mees List

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Marthe van Bronkhorst leidt haar lezer rond tussen de verloren schoenen en vergeten herinneringen in het Juttersmuseum. We stuiten op drie vergeten gedichten. Lees meer

Column: More is more

More is more

Eva reflecteert op haar ambivalente relatie met matigheid. Lees meer

Neem je ouders mee naar het museum

Neem je ouders mee naar het museum

De idealen van ouders en hun kinderen komen niet altijd overeen. Schrijver Michael ter Maat legt zich daar niet bij neer en neemt zijn vader mee naar het Krölller Müller. Een tip om het niet bij 'ok, boomer' te laten.  Lees meer

Column: Over geld

Over geld

Eva vergelijkt de manier waarop ze toen en nu tegen geld aankijkt en hoe het verschil in inkomen binnen haar vriendengroep de verhoudingen heeft veranderd. Lees meer

Stukje

Stukje

Marthe van Bronkhorst gelooft het niet: Al die schrijfadviezen van grote namen die beweren hun muze gevonden te hebben. Een oude Griekse visie op inspiratie was dat je zelf niet de inspiratie op moest zoeken, maar dat de muze jóú moest vinden. Ach, wat je maar vooruit brengt. En anders ga je gewoon net zolang boodschappen doen totdat je een ''stukje'' gevonden hebt? Lees meer

Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer