Asset 14

Jocelyns wasserette (III)

Vaste Hard//hoofdcolumnist Iduna Paalman trakteert de lezers deze zomer op een broeierig verhaal in drie delen, vol intriges en polderglamour: een ware campingsoap. Met illustraties van Tsjisse Talesma.

Deze week deel 3 (slot). Deel 1 en 2 kun je hier en hier teruglezen.

Ansgar is al bijna een half uur weg – Jocelyn zoeken, de oorzaak van de gil achterhalen – en hij neemt zijn telefoon niet op. In de wasserette is hij niet, ik ben er gaan kijken, de trommels draaien en zoemen in een trage colonne, alsof ze ergens naartoe op weg zijn. De benauwde, zepige geur van zo’n hok, eerst trekt het je aan en daarna jaagt het je direct weer weg.
In de hoek liggen tijdschriften op een tafeltje. De LINDA. ken ik, daar staat een rubriek in, Verlaten vrouw. De vrouwen in die rubriek denken dat ze hun geliefdes nodig hebben om gelukkig te zijn, en dan gaan die geliefdes vreemd en dán komen die vrouwen er pas achter dat ze hun geliefdes helemaal niet nodig hebben. Ik pak het slimmer aan: ik weet allang dat ik Ansgar niet nodig heb, en toch zijn we samen. Dat is pas ware liefde.

Als ik terugloop over het bospaadje komt Anne Vreugdenhil me huppelend tegemoet met een wc-rol in haar hand. Ik vraag of ze Ansgar gezien heeft.
‘Heb je hem geconfronteerd?!’ Ze vraagt al een paar dagen, sinds we Ansgar en Jocelyn tussen de aggregaten betrapten, niets anders.
‘Nee, ik zoek hem.’
‘Is hij weggelopen?!’
‘Nee, hij zoekt Jocelyn.’
‘Zijn ze samen weggelopen?!’
‘Nee Anne. Jocelyn is niet bij de wasserette verschenen vanochtend. Toen was er die gil uit het bos. En toen is Ansgar haar gaan zoeken.’
‘Gil?!’
Ik zucht en leg alles nog eens uit.
‘Da’s raar, ik heb helemaal geen gil gehoord. Terwijl ik hele goeie oren heb’, zegt Anne. Ik wil alweer doorlopen als ze dichter bij me komt staan. ‘Ik ga met je mee zoeken. We moeten dat bos in.’ Dat hoeft niet, wil ik zeggen, maar Anne heeft mijn arm al vast. ‘We gaan hem confronteren’, zegt ze, ‘we gaan ze beiden confronteren. Vieze honden dat ze er zijn.’

Aan de achterkant van ons veld slingert na een hekje het bospad verder. We horen vogels en het ruisen van een snelweg. Anne kijkt spiedend om zich heen. Ik denk aan die eerste keer met Ansgar. Het deed pijn, hij was onhandig, of ik was dat zelf, en het vervelendste: ik ontdekte zijn kale plek, precies toen, het was nog maar een klein rond stukje. ‘Zullen we even pauzeren?’ vroeg Ansgar halverwege.
‘Misschien lukt het met een andere vrouw beter’, zei ik tegen hem. ‘Ik ben hier geloof ik niet helemaal voor gemaakt. Zoek hiervoor maar een andere vrouw.’

We betreden het bos, en na een paar minuten lopen ziet Anne Jocelyn als eerste. ‘Daar!’ sist ze. Jocelyn staat onder een boom waaruit van boven een straal witte vloeistof komt. Ze staat onder de straal alsof ze onder de douche staat, met haar handen masseert ze haar hoofdhuid. We kijken omhoog, daar zit Ansgar, op een tak. Hij heeft drie flessen vast, volgens mij zit er wasverzachter in, één fles houdt hij schuin. Het kolkt naar buiten. Op de grond liggen lege flessen.
‘Meer?’ vraagt hij naar beneden.
‘Oh yes dear, meer!’ zegt Jocelyn. Ze laat de wasverzachter over haar gezicht stromen, haar ogen heeft ze dicht. Het ziet er prachtig uit.

‘Betrapt!’ schreeuwt Anne. Jocelyn draait zich om, Ansgar valt bijna uit de boom. ‘Betrapt betrapt! Gatver wat zijn jullie aan het doen?!’
‘Anne’, fluister ik.
Een moment is het stil. Dan gooit Ansgar de flessen wasmiddel naar beneden en klimt erachteraan. ‘Hee liefje’, zegt hij als hij weer op de grond staat.
‘Jullie storen ons’, zegt Jocelyn. Ze veegt haar hoofd schoon met haar handen.
‘Wij storen jullie? Wie begon er met gillen vanochtend?!’ zegt Anne.
‘Gillen? Ik heb niet gegild dear. Ik heb mijn wasritueel gedaan. En Ansgar was zo lief me even te komen helpen.’
‘Ik heb het graag gedaan’, zegt Ansgar.
‘En hij heeft het graag gedaan’, zegt Jocelyn.
Ansgar wendt zich tot Anne. ‘Jocelyn is een vrouw uit Idaho, dat ligt in Amerika. Daar bedoelen ze dit soort dingen anders.’
‘In Amerika heet dit gewoon cheating!’ gilt Anne. Ze laat de wc-rol op de grond vallen, haalt haar telefoon tevoorschijn en zoekt het filmpje van het washok. Ik kijk naar beneden, waar de wasverzachter tussen de bladeren door in de aarde trekt. En dan naar boven, naar de tak waarop Ansgar zat.

Mail

Iduna Paalman (1991) is al bijna vier jaar columnist voor Hard//hoofd. Haar poëziedebuut ‘De grom uit de hond halen’ verscheen in het najaar van 2019 bij Querido. Ze won er de Poëziedebuutprijs 2020 mee. Ze publiceerde onder meer in De Gids, De Revisor, De Groene Amsterdammer en NRC Handelsblad.

Tsjisse Talsma gaat het liefst met zijn schetsboek de wereld rond.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

:‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven 2

‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven

Booking.com pretendeert op te komen voor mensenrechten en verdient tegelijkertijd geld aan verhuur in illegale nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever. Juul Kruse beschrijft hoe het is om tegen dit bedrijf te demonstreren. Lees meer

:Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Daria Rizvic zag de film Perfect Days op precies het juiste moment in haar leven. Een persoonlijk verhaal over de kracht van regelmaat. Lees meer

Enge man

De echte ‘sfeerboosdoener’ was de ME

Hoe kan een universiteit die in bijna elk curriculum aandacht besteedt aan dekolonisatie en de kritische blik van haar studenten, zich hier in de praktijk, wanneer het over hun eigen rol gaat, aan onttrekken? Lees meer

Relatietherapie voor een  meningsverschil over AI en kunst 1

Relatietherapie voor een meningsverschil over AI en kunst

Drie kunstenaars komen samen om te praten over de relatie tussen AI en kunst. Twee verschillen flink van mening, de derde bemiddelt. Lees meer

 1

Museumwanden heringericht: Hoe moeten vrouwelijke kunstenaars nu gecureerd worden?

Waarom hangt er nog steeds zo weinig werk van vrouwelijke makers in Nederlandse musea? Isabella Legebeke onderzoekt dit aanhoudende gebrek in een hoopvol essay. Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

In het tweede deel van dit essay onderzoekt Ida de complexe verhouding tussen de ‘nuchtere’ Nederlandse cultuur en fantasy. Druist fantasie eigenlijk wel zo tegen onze natuur in als we denken? Hoe is dat eigenlijk mogelijk, als we tegelijkertijd zo van fantasy houden? Lees meer

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Gaza kan halverwege mei de meest extreme vorm van hongersnood verwachten. Volgens de VN bestaat deze door de mens gecreëerde catastrofe nu al in delen van Gaza. David Meijers ontleedt hoe Nederlandse politici en media actief het Israëlisch beleid vertekenen en wegkijken van de genocide. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

AI: Nooit meer eenzaamheid?

AI: Nooit meer eenzaamheid?

Ferenz Jacobs bespreekt het futuristische kunstproject van Alicia Framis. Deze zomer trouwt Francis met een hologram gebaseerd op haar eerdere relaties. AI en liefde: een gelukkig huwelijk? Lees meer

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Afgelopen woensdag opende het Nederlandse paviljoen op de Biënnale van Venetië. Onze chef kunst Jorne Vriens zag hoe kunstenaar Renzo Martens in huilen uitbarstte toen hij sprak over zijn samenwerking met zijn Congolese medekunstenaars. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 1

Het is een ondiepe sloot voor een fantasy-schrijver: deel 1

Bijna een kwart van de Nederlandse volwassenen leest het liefst fantasy of sciencefiction. Toch verschijnt er bijna geen Nederlandstalige fantasy. In dit eerste deel van een tweeluik onderzoekt Ida Hondelink waarom fantasy als volwassen literair genre zo ondergeschikt is in Nederland. Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

De buschauffeur

De buschauffeur

'Kijk door me heen als door de voorruit'. In deze gedichtenreeks van Angelika Geronymaki probeert een buschauffeur krampachtig de kortstondigheid - in tijd, plaats, interactie - te behouden die eigen is aan zijn baan. Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom blijven we schrijven als kunstmatige intelligentie dat straks beter kan dan wij? In dit essay bespreekt Shimanto Reza de verbinding die teksten bieden. Ze gaan in dialoog met elkaar, met onszelf, met anderen. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer