Asset 14

Jachtseizoen

Jachtseizoen

Aanstaande zaterdag presenteert De Nieuwe Oost | Wintertuin het chapbook van Marjolein Takman. Een chapbook is wat een ep voor een muzikant is: een eerste proeve van het kunnen van de schrijver. Marjolein Takman schreef de novelle Jachtseizoen waarin de verhalen van een invaldocente en een schoolmeisje, beide op zoek naar een rigoureuze uitweg, samenkomen. Hard//hoofd publiceert alvast een voorproefje.

Marianne hoort de leerlingen voor ze de deur ziet. Hun stemmen zijn hoog. Er is haar vaak verteld dat een klas in het eerste uur het fijnst is om te hebben, want dan zijn ze nog geconcentreerd en rustig. Als ze het lokaal binnenkomt, staan alle leerlingen rond één tafel in het midden van het lokaal. Marianne kan niet zien wat er aan de tafel gebeurt.
‘Willen jullie gaan zitten?’ zegt ze luid. Meteen bedenkt ze dat ze eerst ‘goedemorgen’ had moeten zeggen. Benader je leerlingen beleefd, dan doen ze dat ook bij jou. De leerlingen sloffen naar een tafel en zakken in een stoel. Het gebeurt allemaal zo traag dat Marianne het idee heeft dat ze naar een slow-motionopname zit te kijken. Het is vroeg, houdt ze zichzelf voor. Het puberbrein komt pas op gang na tien uur ’s ochtends. Daar moet ze begrip voor tonen.
‘Wie ben jij?’ vraagt een meisje. Ze schuift haar tas richting de vensterbank.
‘Jullie mogen Marianne zeggen. Ik geef jullie de komende drie maanden Duits,’ zegt Marianne.
‘Waar is meneer Renner?’
‘Die is er even niet.’
‘Waarom niet?’
‘Familieomstandigheden.’ Dat is een term die de meeste mogelijkheden wel overlapt, denkt Marianne. Ze draait zich om naar het bord.
‘Is er iemand dood? Zijn moeder? Zijn vrouw?’
‘Hij heeft toch geen vrouw, slome. Hij is homo.’
‘Echt niet. Hij heeft een vrouw. Dat heeft hij een keer verteld.’
‘Hij is een flikker, ik zeg het je.’
Verschillende leerlingen beginnen door elkaar te roepen. Marianne kan niet verstaan wat er precies gezegd wordt. Aan de tafels die het dichtst bij het bureau rechtsvoor in het lokaal staan, zitten twee meisjes. De een kijkt naar buiten, terwijl de ander haar haar invlecht. Marianne legt haar tas op het bureau en haalt haar map met lesvoorbereidingen eruit.
‘Ik heb echt zin in een ijsje,’ zegt het meisje van wie de haren worden ingevlochten.

Marianne loopt naar het bureau en trekt aan een lade. De lade gaat niet open. De lades eronder openen ook niet. In het open vak van het bureau ligt alleen een pakje kauwgom en een versleten exemplaar van Das Parfum. Marianne pakt het boek even op. Het is een goedkope editie, waarschijnlijk speciaal voor scholieren. Thuis heeft ze een gebonden versie met een voorwoord van een vooraanstaand Duits literatuurwetenschapper. Ze kreeg het toen ze slaagde voor haar eindexamen. In de kaft stond een boodschap van haar ouders: ‘Voor de beste aanstaande docente.’ Ze had zich nog niet eens ingeschreven voor de studie. Op de achtergrond klinkt het geluid van schuivende stoelen. Iemand trekt een blikje frisdrank open. Marianne kijkt nog eens naar de rand onder het bord, waar het krijt normaal gesproken ligt. Ze haalt haar wijsvinger over de rand om kleine stukjes krijt te ontdekken. Haar hele hand wordt wit van het krijtstof, maar ze vindt niks waar ze mee kan schrijven. Iets in Marianne schreeuwt dat dit een crisissituatie is.
‘Er moet toch ergens krijt zijn,’ mompelt ze.

Daarna werd ik steeds vaker verdrietig van doodnormale dingen.

Achterin de klas heeft een groepje zich weer verzameld rond één tafel. Ze speurt alles af, zelfs de vloer. Moet ze het aan de leerlingen vragen? Het meisje wiens haar wordt ingevlochten kijkt haar al een tijdje vragend aan.
‘Luister,’ roept Marianne, ‘ik ben even krijt halen. Als ik terug ben, wil ik dat iedereen zit.’
Ze loopt weg zonder de reactie van de leerlingen af te wachten. De gang is nog net zo leeg, alleen is er tegenover de deur van het lokaal een prullenbak omgevallen. Naast de bak ligt het afval dat eruit is gerold. Marianne twijfelt even of ze het op moet ruimen, maar besluit dat het spoedig vervolgen van haar les net iets meer prioriteit heeft.

***

De laatste meters van de brandgang waren bezaaid met papier en lege dozen. Ik sloeg rechtsaf. Dit was een straat die doodloopt voor auto’s. De huizen stonden in een halve cirkel. Ik zag vaders en moeders die probeerden hun kinderen en al hun spullen in een
auto te dirigeren.
Toen ik naar die mensen stond te kijken, moest ik denken aan de keer dat ik friet ging halen met moeder. Ik was ongeveer tien jaar. In de snackbar zaten een paar oude mensen aan een tafel tegen elkaar te zwijgen. Wij stonden op ons eten te wachten en één oude vrouw begon ineens tegen me te praten. Ze vroeg hoe het met me ging, of ik naar school ging, wat ik van school vond. Het waren allemaal vragen waar ik een antwoord op wist, maar ik vond het zo raar dat ik niks terugzei. Moeder negeerde de hele situatie. Buiten zei ze dat die vrouw vast wilde praten. Daarna werd ik steeds vaker verdrietig van doodnormale dingen. Als ik kinderen zag spelen, kon ik er alleen maar aan denken dat ze ook zouden eindigen als zwijgende mensen in een snackbar. Er landde een frisbee voor mijn voeten. Ik onderdrukte de neiging om hem verder weg te smijten, stapte eroverheen en liep tussen de huizen door richting het park.

Ik moest een drukke straat oversteken om in het park te komen. Terwijl ik wachtte tot er geen auto’s meer waren, kwam er een vrouw met een kinderwagen naast me staan. Er lag een kindje in de wagen. Ik had geen idee of het een jongetje of een meisje was, maar het lachte naar me. Ineens realiseerde ik me weer wat ik ging doen, en dat ik het plan eigenlijk een beetje vergeten was tijdens het lopen. Ik focuste me op de overkant van de straat. Er kwam een auto aan, maar toch stak ik over. De auto stopte, en terecht. Ik was kwaad en niks kon me in de weg staan.

Zaterdag 21 april en dinsdag 24 april wordt Jachtseizoen samen met twee andere chapbooks gepresenteerd in respectievelijk Nijmegen en Amsterdam. Reserveer hier, er zijn nog een paar plekken. De novelle is ook online te bestellen, dat kan hier.

Mail

Marjolein Takman Marjolein Takman (1991) schrijft proza en non-fictie. Ze houdt van het vertellen van verhalen, en doet dat regelmatig op diverse podia. In april 2018 verschijnt haar chapbook Jachtseizoen bij De Nieuwe Oost | Wintertuin.

Marina Tadic

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
AI: Nooit meer eenzaamheid?

AI: Nooit meer eenzaamheid?

Ferenz Jacobs bespreekt het futuristische kunstproject van Alicia Framis. Deze zomer trouwt Francis met een hologram gebaseerd op haar eerdere relaties. AI en liefde: een gelukkig huwelijk? Lees meer

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Afgelopen woensdag opende het Nederlandse paviljoen op de Biënnale van Venetië. Onze chef kunst Jorne Vriens zag hoe kunstenaar Renzo Martens in huilen uitbarstte toen hij sprak over zijn samenwerking met zijn Congolese medekunstenaars. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 1

Het is een ondiepe sloot voor een fantasy-schrijver: deel 1

Bijna een kwart van de Nederlandse volwassenen leest het liefst fantasy of sciencefiction. Toch verschijnt er bijna geen Nederlandstalige fantasy. In dit eerste deel van een tweeluik onderzoekt Ida Hondelink waarom fantasy als volwassen literair genre zo ondergeschikt is in Nederland. Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

De buschauffeur

De buschauffeur

'Kijk door me heen als door de voorruit'. In deze gedichtenreeks van Angelika Geronymaki probeert een buschauffeur krampachtig de kortstondigheid - in tijd, plaats, interactie - te behouden die eigen is aan zijn baan. Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom blijven we schrijven als kunstmatige intelligentie dat straks beter kan dan wij? In dit essay bespreekt Shimanto Reza de verbinding die teksten bieden. Ze gaan in dialoog met elkaar, met onszelf, met anderen. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Vacature Lid Raad van Toezicht

Vacature Lid Raad van Toezicht

Hard//hoofd wil per 1 juni de driekoppige Raad van Toezicht uitbreiden met twee nieuwe leden waaronder een voorzitter. Mocht je willen reageren dan ontvangen wij graag voor 1 mei een reactie. Lees meer

:Oproep: Wie illustreert de erotische verhalen van het Rode Oor?

Oproep: Wie illustreert de erotische verhalen van het Rode Oor?

De Stoute Stift is de gloednieuwe illustratiewedstrijd van deBuren, Stripgids, Hard//hoofd en Stichting Nieuwe Helden. Meedoen? De deadline is 1 mei 2024 (10:00). Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Witte tranen

Witte tranen

Vaak kan geconfronteerd worden met een racistische misstap veel losmaken in witte vrouwen. Waar komt dat door? Fleur den Boer onderzocht het perfectionisme van witte vrouwen en hoe zogeheten 'witte tranen' racisme in de hand werken. Lees meer

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Wat hebben stieren en vrouwen gemeen? In dit essay ziet Barbara Haenen tijdens het bezoeken van een stierengevecht gelijkenissen met haar eigen ervaringen. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

Bijsturen 1

Bijsturen

In dit essay legt Belle de Rode de vinger op de zere plek. Ze beschrijft hoe zij de rol van bijsturende kapitein op zich moet nemen omwille van haar zieke vader, terwijl ze juist afscheid had willen nemen van de kritische kapitein die in haar huisde. Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Gelukkig zien jonge mensen het verband tussen toen en nu

Durf te leren van het verleden

Op Dag 150 van de wrede vergeldingsactie van Israël is een eind van de ‘slachting’ van Palestijnen nog niet in zicht. Schrijver Marte Hoogenboom vestigt haar hoop op activisten en journalisten die het verband tussen ‘toen’ en ‘nu’ durven zien. Lees meer

Fatma Shanan: de lichtelijke melancholie van het zomerse alleen zijn 1

Fatma Shanan | De lichtelijke melancholie van het zomerse alleen zijn

Een oase van rust midden in Berlijn. De kleine geschilderde landschappen en zelfportretten in de natuur van Fatma Shanan (1986, Israël) komen goed tot hun recht in de expositieruimte van Dittriech en Schlechtriem. De tentoonstelling ‘The Inn River’ bestaat uit een bescheiden aantal van negen schilderijen. Aucke Paulusma laat zien dat een aandachtige observatie loont, maar dat de schilderijen laten niet per se een vrolijke indruk achterlaten. Lees meer

Reden tot paniek

Reden tot paniek

In dit droomachtige en persoonlijke essay blikt Wouter Degreve terug op zijn jeugd, en hij onderzoekt de effecten daarvan op het heden. Want 'de kracht van de plek waar je bent opgegroeid mag je nooit onderschatten.' Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer