Asset 14

Jachtseizoen

Jachtseizoen

Aanstaande zaterdag presenteert De Nieuwe Oost | Wintertuin het chapbook van Marjolein Takman. Een chapbook is wat een ep voor een muzikant is: een eerste proeve van het kunnen van de schrijver. Marjolein Takman schreef de novelle Jachtseizoen waarin de verhalen van een invaldocente en een schoolmeisje, beide op zoek naar een rigoureuze uitweg, samenkomen. Hard//hoofd publiceert alvast een voorproefje.

Marianne hoort de leerlingen voor ze de deur ziet. Hun stemmen zijn hoog. Er is haar vaak verteld dat een klas in het eerste uur het fijnst is om te hebben, want dan zijn ze nog geconcentreerd en rustig. Als ze het lokaal binnenkomt, staan alle leerlingen rond één tafel in het midden van het lokaal. Marianne kan niet zien wat er aan de tafel gebeurt.
‘Willen jullie gaan zitten?’ zegt ze luid. Meteen bedenkt ze dat ze eerst ‘goedemorgen’ had moeten zeggen. Benader je leerlingen beleefd, dan doen ze dat ook bij jou. De leerlingen sloffen naar een tafel en zakken in een stoel. Het gebeurt allemaal zo traag dat Marianne het idee heeft dat ze naar een slow-motionopname zit te kijken. Het is vroeg, houdt ze zichzelf voor. Het puberbrein komt pas op gang na tien uur ’s ochtends. Daar moet ze begrip voor tonen.
‘Wie ben jij?’ vraagt een meisje. Ze schuift haar tas richting de vensterbank.
‘Jullie mogen Marianne zeggen. Ik geef jullie de komende drie maanden Duits,’ zegt Marianne.
‘Waar is meneer Renner?’
‘Die is er even niet.’
‘Waarom niet?’
‘Familieomstandigheden.’ Dat is een term die de meeste mogelijkheden wel overlapt, denkt Marianne. Ze draait zich om naar het bord.
‘Is er iemand dood? Zijn moeder? Zijn vrouw?’
‘Hij heeft toch geen vrouw, slome. Hij is homo.’
‘Echt niet. Hij heeft een vrouw. Dat heeft hij een keer verteld.’
‘Hij is een flikker, ik zeg het je.’
Verschillende leerlingen beginnen door elkaar te roepen. Marianne kan niet verstaan wat er precies gezegd wordt. Aan de tafels die het dichtst bij het bureau rechtsvoor in het lokaal staan, zitten twee meisjes. De een kijkt naar buiten, terwijl de ander haar haar invlecht. Marianne legt haar tas op het bureau en haalt haar map met lesvoorbereidingen eruit.
‘Ik heb echt zin in een ijsje,’ zegt het meisje van wie de haren worden ingevlochten.

Marianne loopt naar het bureau en trekt aan een lade. De lade gaat niet open. De lades eronder openen ook niet. In het open vak van het bureau ligt alleen een pakje kauwgom en een versleten exemplaar van Das Parfum. Marianne pakt het boek even op. Het is een goedkope editie, waarschijnlijk speciaal voor scholieren. Thuis heeft ze een gebonden versie met een voorwoord van een vooraanstaand Duits literatuurwetenschapper. Ze kreeg het toen ze slaagde voor haar eindexamen. In de kaft stond een boodschap van haar ouders: ‘Voor de beste aanstaande docente.’ Ze had zich nog niet eens ingeschreven voor de studie. Op de achtergrond klinkt het geluid van schuivende stoelen. Iemand trekt een blikje frisdrank open. Marianne kijkt nog eens naar de rand onder het bord, waar het krijt normaal gesproken ligt. Ze haalt haar wijsvinger over de rand om kleine stukjes krijt te ontdekken. Haar hele hand wordt wit van het krijtstof, maar ze vindt niks waar ze mee kan schrijven. Iets in Marianne schreeuwt dat dit een crisissituatie is.
‘Er moet toch ergens krijt zijn,’ mompelt ze.

Daarna werd ik steeds vaker verdrietig van doodnormale dingen.

Achterin de klas heeft een groepje zich weer verzameld rond één tafel. Ze speurt alles af, zelfs de vloer. Moet ze het aan de leerlingen vragen? Het meisje wiens haar wordt ingevlochten kijkt haar al een tijdje vragend aan.
‘Luister,’ roept Marianne, ‘ik ben even krijt halen. Als ik terug ben, wil ik dat iedereen zit.’
Ze loopt weg zonder de reactie van de leerlingen af te wachten. De gang is nog net zo leeg, alleen is er tegenover de deur van het lokaal een prullenbak omgevallen. Naast de bak ligt het afval dat eruit is gerold. Marianne twijfelt even of ze het op moet ruimen, maar besluit dat het spoedig vervolgen van haar les net iets meer prioriteit heeft.

***

De laatste meters van de brandgang waren bezaaid met papier en lege dozen. Ik sloeg rechtsaf. Dit was een straat die doodloopt voor auto’s. De huizen stonden in een halve cirkel. Ik zag vaders en moeders die probeerden hun kinderen en al hun spullen in een
auto te dirigeren.
Toen ik naar die mensen stond te kijken, moest ik denken aan de keer dat ik friet ging halen met moeder. Ik was ongeveer tien jaar. In de snackbar zaten een paar oude mensen aan een tafel tegen elkaar te zwijgen. Wij stonden op ons eten te wachten en één oude vrouw begon ineens tegen me te praten. Ze vroeg hoe het met me ging, of ik naar school ging, wat ik van school vond. Het waren allemaal vragen waar ik een antwoord op wist, maar ik vond het zo raar dat ik niks terugzei. Moeder negeerde de hele situatie. Buiten zei ze dat die vrouw vast wilde praten. Daarna werd ik steeds vaker verdrietig van doodnormale dingen. Als ik kinderen zag spelen, kon ik er alleen maar aan denken dat ze ook zouden eindigen als zwijgende mensen in een snackbar. Er landde een frisbee voor mijn voeten. Ik onderdrukte de neiging om hem verder weg te smijten, stapte eroverheen en liep tussen de huizen door richting het park.

Ik moest een drukke straat oversteken om in het park te komen. Terwijl ik wachtte tot er geen auto’s meer waren, kwam er een vrouw met een kinderwagen naast me staan. Er lag een kindje in de wagen. Ik had geen idee of het een jongetje of een meisje was, maar het lachte naar me. Ineens realiseerde ik me weer wat ik ging doen, en dat ik het plan eigenlijk een beetje vergeten was tijdens het lopen. Ik focuste me op de overkant van de straat. Er kwam een auto aan, maar toch stak ik over. De auto stopte, en terecht. Ik was kwaad en niks kon me in de weg staan.

Zaterdag 21 april en dinsdag 24 april wordt Jachtseizoen samen met twee andere chapbooks gepresenteerd in respectievelijk Nijmegen en Amsterdam. Reserveer hier, er zijn nog een paar plekken. De novelle is ook online te bestellen, dat kan hier.

Mail

Marjolein Takman Marjolein Takman (1991) schrijft proza en non-fictie. Ze houdt van het vertellen van verhalen, en doet dat regelmatig op diverse podia. In april 2018 verschijnt haar chapbook Jachtseizoen bij De Nieuwe Oost | Wintertuin.

Marina Tadic

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Gatool Katawazi
    Gatool KatawaziRedacteur
Lees meer
het laatste
Een huis vol water

Een huis vol water

'Hoe leg je aan iemand die de wereld al kent uit dat hij zo kwaad niet is?' Een kort verhaal over verdriet en troost. Lees meer

 Flierefluiters op tournee

Flierefluiters op tournee

Waarschijnlijk pikten de vogeltjes het lied op tijdens het overwinteren in nabijheid van hun soortgenoten uit het westen. Maar waarom nou juist déze hit het goed doet? Dat blijft voorlopig waarschijnlijk een raadsel. Lees meer

Meissie

Meissie

Dit seizoen warmt Hard//hoofd zich aan de zomer in een samenwerking met de Seizoenszine: een reeks zines waarin wordt samengewerkt door schrijvers, illustratoren en fotografen om het seizoen te omvatten. Deze week is de beurt aan Mel Kikkert. Lees meer

Onder de vraagprijs

Onder de vraagprijs

Vragen als ‘Wat doe jij nu?’ en ‘Waar woon je tegenwoordig?’ bezorgen Eva van den Boogaards vriend M. een rood hoofd en het gevoel te willen verdwijnen. Zij snapt hem maar al te goed. Lees meer

Slentermijmeringen uit Rotterdam

Slentermijmeringen uit Rotterdam

In de zomerserie ‘Slentermijmeringen’ reist Annelies van Wijk naar vier Europese steden. Dolend langs Manneke Pis, reuzencitroenen en pijnlijke herinneringen, treedt ze in een sprankelende dialoog met de plekken, hun taal en hun bewoners, maar vooral ook met zichzelf. Vandaag: Rotterdam. Lees meer

Ecce homo. Een warme Zomergasten met Nazmiye Oral

Ecce homo. Een warme Zomergasten met Nazmiye Oral

Als we gisteravond íets van Nazmiye Oral leerden, dan is het wel hoe belangrijk het is om de ruimte die we hebben gewonnen aan anderen door te geven. Lees meer

 Een kosmische estafette

Een kosmische estafette

Maar liefst vier verschillende robots zullen de buisjes als een estafette op tientallen miljoenen kilometers van de aarde aan elkaar doorgeven. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 32

Als alles anders loopt

Deze week worden onze redacteurs blij van poëzie op hun time line, een film met Cate Blanchett en een verassingsalbum. Lees meer

Scheerlijn - Haring

Scheerlijn - Haring

Dit seizoen warmt Hard//hoofd zich aan de zomer in een samenwerking met de Seizoenszine: een reeks zines waarin wordt samengewerkt door schrijvers, illustratoren en fotografen om het seizoen te omvatten. Deze week is de beurt aan Liene Schipper. Lees meer

Column: Vervuilde idylle

Vervuilde idylle

Iduna Paalman belt vanuit de camping in Frankrijk met haar oma. Net daarvoor las ze nog in de dichtbundel van de Duitse Monika Rinck. Lees meer

Micha's Muur

Micha's Muur

Gijs van Maanen bezocht Micha Wertheims voorstelling 'Voor alle duidelijkheid' en constateerde dat die stond als een huis. Maar juist een scheurtje in een van de muren had de verbeelding van het publiek kunnen prikkelen, betoogt hij. Lees meer

Slentermijmeringen uit Londen

Slentermijmeringen uit Londen

In de zomerserie ‘Slentermijmeringen’ reist Annelies van Wijk naar vier Europese steden. Dolend langs Manneke Pis, reuzencitroenen en pijnlijke herinneringen, treedt ze in een sprankelende dialoog met de plekken, hun taal en hun bewoners, maar vooral ook met zichzelf. Vandaag: Londen. Lees meer

Strafpleiter Inez Weski gaat vrijuit in Zomergasten

Strafpleiter Inez Weski gaat vrijuit in Zomergasten

Inez Weski bleek een intelligente, doordachte gast die uitspraken doet over de condition humaine, maar ook wantrouwig is tegenover de mensheid. Lees meer

Tip: zoek je partner in zelfontplooiingscrime

Zoek je partner in zelfontplooiingscrime

Wat te doen als je gelooft dat ieder mens bestaansrecht heeft, behalve jij? Op grijze dagen verliest ook Annelies van Wijk zichzelf weleens uit het oog. Een tip om je ondermijnende gedachtes 180 graden te draaien. Lees meer

Een Betonskelet leggen (fragment)

Vertigo

Dit seizoen warmt Hard//hoofd zich aan de zomer in een samenwerking met de Seizoenszine: een reeks zines waarin wordt samengewerkt door schrijvers, illustratoren en fotografen om het seizoen te omvatten. Deze week is de beurt aan Ceren Uzuner. Lees meer

Column: Het is tijd

Strijdlied voor een nieuwe tijd

In haar eerste column op Hard//hoofd toont Marthe van Bronkhorst zich meteen onverschrokken: ze heft een strijdlied aan voor de nieuwe wereld. Lees meer

 I Am OK

I Am OK

Gevoelens van somberheid, eenzaamheid, rusteloosheid en verdriet voelt en herkent iedereen, maar sommigen van ons voelen ze dagelijks. Hoe ga je daar als maker mee om? Hoe visualiseer je iets wat vaak niet zichtbaar is aan de buitenkant? Lees meer

8 + 5 + 36 + 9

8 + 5 + 36 + 9

Het leven van de hoofdpersoon van dit korte verhaal speelt zich af in een kleine bubbel van drie personen: haar beste vriendin, het vriendje van haar beste vriendin en zijzelf. Een bubbel die vroeg of laat onvermijdelijk uiteen zal spatten. Lees meer

Bij Typhoon was geen vleugje ironie te bekennen

Bij Typhoon was geen vleugje ironie te bekennen

Typhoon bleek een meer dan vriendelijke eerste Zomergast; vrolijk en inspirerend genoeg om Janine Abbring een lesje ‘wokeness voor beginners’ te geven. Maar vliegt de tijd voorbij terwijl je kijkt? Dat niet. Lees meer

Tip: Beleef een walgelijke extase 1

Beleef een walgelijke extase

Na het lezen van Clarice Lispectors meesterwerk, moet Rijk Kistemaker zich inhouden om niet allerlei wilde flora en fauna te gaan lastigvallen. Een tip over de verzoening met sidderende geleedpotigen en ander niet-menselijk gespuis.  Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan