Vandaag is onze website volledig gewijd aan de persoon Jelle Brandt Corstius, met de eendagstentoonstelling Closer to Jelle. Op deze manier wil de redactie zowel haar liefde betuigen voor het uiterlijk, het innerlijk en de daden van Jelle Brandt Corstius, alsook knipogend verwijzen naar de tentoonstelling Closer to You van Jasper Krabbé, waarbij hij 200 schilderijen aan zijn geliefde en muze wijdde. Rechts vindt u een overzicht van onze op Jelle geïnspireerde werken. Anna interviewde M, de grootste JBC-fan ter wereld.
Wij zijn fan van JBC en natuurlijk zijn we niet alleen. Ik sprak Jelles allergrootste fan: de Amerikaanse M, zestien jaar oud. Fan sinds 2010, toen ze met haar ouders en haar broertje op vakantie was in Nederland.
Closer to Jelle. Posterprint / 57cm x 42cm. Anna van Leeuwen, 2012.
M* drong erop aan dat we om elf uur 's ochtends Nederlandse tijd zouden skypen. Het is zaterdagochtend in Amsterdam. In Payson (Utah) is het drie uur 's nachts. Ze probeert te wennen, legde ze uit. "I am trying to get used to your time." Enige nadeel: we kunnen niet met de webcam skypen, dat mag ze 's nachts niet van haar ouders. Als we elkaar spreken (haar skypenaam eindigt op Brandt Corstius) klinkt ze moe.
Gaat het wel?
"Het is goed zo. Juist goed zo," zegt ze traag. En dan in gebroken Nederlands: "Iek oefen."
Wil je liever Nederlands praten?
"Sorry, what's that?"
We vervolgen in het Engels. Ik vraag of ze is uit geweest vannacht.
Ze lacht: "Ik zou wel willen, maar dat mag ik niet."
Ben je niet eenzaam door in een andere tijdzone te leven?
"Ik maak juist heel veel Europese vrienden!"
Via internet?
"Ja. Als de Amerikanen naar bed gaan nemen jullie het internet over, en ik doe mee."
Leid je nu als het ware twee levens?
Ze zwijgt. Ik hoor haar zuchten. "Sorry, dit is erg moeilijk voor me. Vóór ik Jelle ontmoette had ik geen enkel leven, begrijp je?"
Niet echt.
"Ik was met mijn ouders in Nederland, de Keukenhof, de molens, hartstikke mooi, maar ik voelde me een zombie. Zo lang als ik me herinner voelde ik me een zombie. Op onze hotelkamer stond een tv. We maakten de Nederlandse taal belachelijk, mijn broertje en ik, mijn ouders sliepen al. Het spijt me, maar we vonden het grappig klinken, het Nederlands. Toen kwam hij in beeld, Jelle, met achter hem een groot scherm met prachtige bloemen, tegenover hem een jonge vrouw. Daarna een fragment van badende aapjes in warm water, heb je dat gezien?"
Ja, ik heb het gezien.
"Ik was betoverd, alsof ik ontwaakte, eindelijk ontwaakte. Ik heb de hele aflevering gekeken en ook de film daarna, Happiness. Het was makkelijk om op te blijven, omdat ik een jetlag had, begrijp je?" M lacht traag, vermoeid. Ik begrijp het niet, maar ik wil haar niet onderbreken.
En toen?
"Toen ben ik natuurlijk wat onderzoek gaan doen. Eerst stiekem op m'n vaders iPad, maar al snel merkten ze iets aan me."
Ben je verliefd?
"Ik weet niet, wat denk jij? Hier zit ik, te praten met jou, midden in de nacht, ik drink wodka en, nou ja, ik ben veranderd, heb alles veranderd."
Alles?
"Welke foto heb je eigenlijk van me?"
Die dat je op je bed zit.
"Wat heb ik aan?"
Een T-shirt met Jelle en Aaf erop.
"Ah, dat was een verjaarscadeau, die foto is nog van vorig jaar. Mijn kamer ziet er nu anders uit, volwassener hoor."
Minder posters?
"Nee dat niet. Weet je, vooral ik zie er anders uit. Ik heb nu ook Jelles kapsel."
Jelles kapsel?
"Ja echt waar, het staat me best goed. Niet zo goed als het hem staat, natuurlijk."
Ik zwijg. Ik zit te skypen met een kale tiener die midden in de nacht stiekem wodka drinkt. Ik twijfel of het zin heeft het gesprek te vervolgen. Of ik er nog zin in heb.
"Ben je daar nog?"
Ja.
"Anna?"
Ja, wat is er?
"Ken jij Jelle?"
Nee. Ik ken hem zoals jij, van tv.
"Je kent hem niet zoals ik! Wist je dat hij in Pennsylvania heeft gestudeerd?"
Nee.
"Wist je dat hij vroeger mee heeft gedaan met het jeugdcompetitie turnen? Op nationaal niveau en Europees."
Turnen?
"Ja. Hij was er goed in. Soms denk ik dat hij veel gelukkiger zou zijn geweest als turner. Of als dirigent, dat deed hij ook een tijdje."
Ik weet niet zeker of ik haar goed versta.
"En hij spaart goudvissen, wist je dat?"
Nee.
Ik probeer af te ronden, maar M schotelt me nog een reeks feitjes voor. Ik hoor hoe ze af en toe een slok wodka neemt.
Ze vertelt dat ze Jelle heeft ontmoet in Amsterdam, dat hij haar ook best goed kent en dat ze hem geregeld pluchen goudvissen opstuurt: "Echte goudvissen versturen mag niet."
Ik moet zo weg.
"Doe je hem de groeten?"
Jelle?
"Ja, wie anders?"
M, ik kén hem niet.
"En dat zou ik moeten geloven? Hoe stom denk je dat ik ben? Hoe stom denk je dat ik ben?"
Ik ga nu ophangen.
"Ga maar lekker naar Jelle toe! Go fuck him!"
Er gaat een deur open in M's slaapkamer. Ik hoor eerst een vrouwenstem. Ze stelt vragen ("Gaat alles goed? Had je een nachtmerrie?"), dan een mannenstem, een boze mannenstem. Hij zegt iets over wodka. Dan wordt de verbinding verbroken.
Een paar dagen later krijg ik een mailtje van M's moeder.
Of ik alsjeblieft geen contact meer wil zoeken. En of ik dat ook aan Jelle wil vragen.
Of Jelle alsjeblieft geen contact meer wil zoeken. En geen posters en foto's meer zou willen sturen, geen T-shirts en geen kussens, alsjeblieft.
*) op verzoek van M's ouders publiceren we niet haar volledige naam.
