Asset 14

Ik heb honger als een paard

Een verhaal over een man, op zoek naar een meisje.

Ik heb honger als een paard. Zeggen ze hier. In Amerika is het: I could eat a horse. Dat is wat een oceaan doet met de mensen. Hij scheidt ze van elkaar en schopt gezegdes in de war.

Een hongerig paard is een paard dat hard heeft moeten werken. Het heeft moeten ploegen, een kar met oud ijzer over de grachten moeten trekken, sporen in de sneeuw. De man op de bok met de opgezette kraag en de pegels in zijn snor drinkt, roept, zingt.

Vriend met haver, peen en poepschep. Vader voedt. Vader voedt. Een dag hard werken. Een dag hard werken. Voor de bek en de buik. Voor vuur en water. Water en vuur.

"Drie hoeraatjes." De man op de bok stampt met zijn voeten, zwaait met een kruikje.

Hoe ouder het peerd, hoe beter de biefstuk. Het wordt gezegd. Sir, excuse me, where is your dignity? Uw waardigheid? Het paard is een edel dier. Aan het paard kom je niet. Je kijkt hem niet in de bek. Nobel beest. Je haalt hem niet neer in de strijd. Dat zijn regels. Het paard is heilig. Je vreet hem niet op en je verbrandt hem niet om energie op te wekken. Het paard dient, wanneer het is uitgeblust, de laatste dagen van zijn leven in een weelderig weiland te slijten. Mocht het laatste uur geslagen hebben, en het beest met de flank in het gras ter ziele gaan, dan moet het geprepareerd worden. Een veldmuisje, een kat, een rat, een sperwer, een das opzetten is leuk. Een paard opzetten is fantastisch. Fier staat het in de huiskamer voor de wand met schilderijen. Een uitgelezen locatie voor de familiefoto. Vader op de rug van het beest. Moeder op wijlen pony Desire. De kindekes er omheen. Dat is waardigheid. Een beest eren. Het is nobel en verontschuldigt ons gedrag tegenover de andere dieren die wij iets minder aardig behandelen. Plofkippen, kistkalveren.
I could eat a horse. Sir, yes sir!

Een Nederlandse Amerikaan, die zie je al van verre staan.Daar in het land met een droom zijn ze erg van paarden gaan houden. Zijn buik lijkt wel een luchtballon.Een man met een droom, een paard en een slachthuis. Ik wou dat ik er in prikken kon.

Het Plafond

Hoor hem denken. Zie hem liggen. In dat bed. Half twee 's middags. Een rammelende maag. Tranende ogen van het tergend langzaam wakker worden. Hij blijft mij maar aanstaren. Soms glimlacht hij. Soms fronst hij zijn voorhoofd.

Het plafond schraapt zijn keel, krabt zich in zijn gekalkte nek. "Richard. Ik vind het toch wel vervelend dat je zo lang in bed ligt. Niet om het een of ander. Je bent een aardige kerel. Maar. Ja. Hoe zal ik het zeggen. Je stinkt. Hoe langer je blijft liggen, hoe meer je begint te stinken. De slijm in je mond ligt stil. Je weet wat er met stilstaand water gebeurt? Nee? Ruik maar aan het afvoerputje in de badkamer. Schroef het zwanenhalsje onder het aanrecht maar los. Dat bedoel ik. Sta op, ga je wassen, poets je tanden en zoek een vrouw of zoiets, een maatje, een liefje. Iemand met wie je je leven kan delen."

Richard slaat de dekens van zich af. Het ruikt in dit huis naar chocola en gebakken aardappels. De badkamer ruikt naar oude vaatdoekjes. Richard draait de kraan open. De hete straal van de douche stroomt over zijn hoofd, zijn rug en als hij zich omdraait zijn borst en buik. Hij wast zich de haren met blauwe shampoo uit een blauwe supermarkt, de oksels met groene badzeep van de markt en met het sop dat daar vanaf komt zijn bilnaad, zijn bovenbenen en achter het randje van zijn geslacht. Hij is geen onaantrekkelijke vent. Hij heeft een vriendelijk en bloedgevoelig gezicht, dat wil zeggen; hij bloost snel. Niet van schaamte maar van opwinding. En hij weet dat er hordes meisjes met tere, witte, bloedgevoelige huidjes bestaan die zich aangetrokken voelen tot de rode vlekken in zijn nek, op zijn kaken en zijn borst. Hij weet dat die meisjes bestaan en vandaag, althans, van wat er over is van de dag, zal hij zijn best doen om zo een meisje te vinden. Hij zal het gesprek met de slager ongemakkelijk laten verlopen, in zijn nadeel, en in zijn nek, achter zijn oren verschijnen de vlekken. Het meisje dat naast hem aan de toonbank ziet het. Ze gluurt. Er ploft iets open in haar maag. Miljoenen mieren krioelen in haar onderbuik, bewegen als een lome klont honing. Hij heeft het opgemerkt. Hij wil zijn vinger in de honing steken en proeven.

Illustratie: Merlijn van Bijsterveld

Voor de slagerij staat een bankje dat uitzicht geeft op de gevel. Slagerij Bruisma. Een oud heertje wordt geholpen. Twee stukken kipfilet gaan in een papier. Het oude heertje betaalt, steekt het pakje in zijn tas en komt naar buiten. Het belletje boven de deur rinkelt. Een moeder met kind gaat naar binnen. Ze tikt op het vitrineraam. De slager wijst met zijn mes biefstukken aan. Ze knikt. De slager zegt iets. Ze moet lachen. De slager moet ook lachen. Zijn bolle buik schudt ervan. De biefstukken worden in een papiertje gedaan. Het kind krijgt een plakje worst. De slager zegt weer iets en de vrouw lacht weer. Het kind niet. Het omklemt het been van de moeder met een arm en eet van de worst, verlegen.

Er lopen hier veel mensen. Veel vrouwen, veel mannen. Niemand is bijzonder. Allemaal oud. Ze kruipen en duwen en trekken. Rollators, boodschappen, grijze jassen, grijze schoenen, wandelstokken, rolstoelen, kleine vieze hondjes in gebreide dekjes, sigaren, hoesten, spuwen. "Wat? Wa-at? Wat zegt-ie?" "Zijn balkon wordt door de duiven ondergescheten." "Je moet ze niet voeren Joop." "Wat? Wa-at? Wat zegt-ie?" Achter de ruggen van de keuvelende bejaarden duikt een meisje op. Ze is bijzonder. Ze heeft eenzelfde bloedgevoelige huid als hij. Ze is mooi. Ze draagt een gebreide muts en gebreide sokken. Ze loopt langzaam. Ze is met haar telefoon bezig. Even staat ze stil. Lacht om iets wat ze in haar scherm ziet, steekt de telefoon in haar tas en loopt verder, sneller nu en ze passeert de slagerij. Oef! Ga naar binnen mens. Ik zal vlees voor je kopen. We eten waar je van houdt. Biefstukjes met kruidenboter. Ga die winkel binnen. Ze loopt nu langs de wasserette en ze wordt steeds kleiner. Ze is bezig te verdwijnen.

Richard staat op, volgt haar. Ook van de achterkant ziet ze er mooi uit. Volle billen in een strakke spijkerbroek. Een korte bruine leren jas. Een donkerblonde jas. Ze houdt van donker bier. Ze likt schuim van haar bovenlip. Haar ogen glinsteren. Ze krabt kaarsvet van het tafelblad, speelt met de kaars. Volg die vrouw. Ze loopt langs de rokerij, staat weer stil, haalt haar telefoon uit haar tas, kijkt, steekt hem terug en wandelt verder. Bij de snackbar gaat ze naar binnen. Nee. Niet doen. Laat mij voor je koken. Ik kook alles wat je wil en daarna douche ik je. Ik was je. Ik gebruik lavendelzeep, groen badschuim van de markt, blauwe shampoo uit een blauwe supermarkt. Je mag in mijn satijnen avondkleed.

Hij bekijkt haar door het raam. Ze koopt een pakje kauwgom, zoekt haar portemonnee in haar tas. Als ze weer naar buiten komt drukt ze twee kauwgompjes uit de strip, klemt ze tussen haar voortanden en likt ze naar binnen. Ze kauwt snel, onrustig, blaast een bel. Drie gevels verder is een kroeg. Ze gaat er binnen. Richard wacht tot ze aan een tafeltje is gaan zitten en iets heeft besteld. Dan gaat hij er ook naar binnen. Hij kijkt niet naar haar maar loopt in een rechte lijn naar de bar, trekt zijn jas uit en spreidt hem uit over de barkruk en gaat er op zitten.
"Wat zal het zijn?"
"Koffie graag."
De barman slaat de koffiehouder leeg, vult hem en draait hem in de machine. Kopje eronder, knopje om. De koffie die al klaar staat brengt hij naar het meisje. Als hij terug is achter de bar gaat het knopje weer om. Precies goed afgemeten ligt de koffie in het kopje.
Ze drinkt haar koffie. Hij drinkt zijn koffie. Ze kijkt telkens op het scherm van haar telefoon. Hij bekijkt de flessen achter de bar en de oude man aan het eind van de bar. Gele nagels. Grijze haren op zijn vingers. Een winkelhaakje in de mouw van zijn jas. Een wollen trui met een kruisjesmotief. Roodwit. Vaal in het gele lamplicht. Het meisje staat op en loopt naar buiten. Haar jas hangt nog over de stoelleuning. Buiten, voor het raam, voert ze een gesprek over de telefoon. Ze zwaait met haar armen, maakt kleine sprongen, verstart. De lijn is verbroken. Ze komt weer binnen, haalt haar portemonnee uit haar tas, betaalt. Richard lepelt druppeltjes koffie uit het kopje, likt aan de rand en trekt zijn jas aan op het moment dat ze de kroeg verlaat. Hij betaalt. Volgt. Ze gaat naar links.

Ongeveer twintig meter loopt ze voor hem uit, steekt de straat over naar de brug. Hij versnelt zijn pas om bij haar te komen. Als hij de straat over is, ziet hij haar niet meer. Ze is niet over de brug gewandeld. Ze staat niet bij het kruispunt. Ze is ook niet aan de andere zijde van de brug. Hij steekt het water twee keer over, helt over de reling, tuurt in het kanaal. Eenden. Twee ganzen. Een duif op een meerpaal. Hij steekt nog een keer de brug over en besluit vervolgens onder de brug te kijken. Het gaat stijl naar beneden. Op kont en hakken glijdt hij naar beneden, vindt grip en weet zich te herpakken. Als hij opkijkt ziet hij haar aan de overkant. Ze heeft haar jas uitgetrokken, haar broek en onderbroek -ze heeft echt mooie billen- en is bezig haar blouse los te knopen. Nu ze een schouder ontbloot schieten onder de blouse zo'n vijf gekleurde veren vandaan. Ze staan fier in de lucht. Ook vanuit de andere schouder schieten de veren op.
"Zo zijn we weer thuis?" Roept het plafond als hij de voordeur hoort opengaan.
"Ja hoor, we zijn er weer."
"Wat? Is het gelukt?"
"Nou, ... ja."
Langzaam gaat de slaapkamerdeur open. Het plafond spert zijn ogen en houdt zijn adem in. Eerst verschijnt Richard. Hij poseert zich naast de deur, maakt een uitnodigend gebaar. Dan verschijnt ze. Pootje voor pootje. De lange nek. Ze gaat naast Richard staan en waaiert haar schitterende vleugels uit, klappert er drie keer mee en vouwt ze weer in.

--

Dit is een gastbijdrage van Martijn den Ouden. Martijn is dichter en beeldend kunstenaar. Zijn tweede dichtbundel De beloofde dinsdag, verschijnt in het najaar van 2013 bij Querido.

Mail

Merlijn van Bijsterveld is illustrator. Zijn illustraties zijn vaak humoristisch van aard waarbij hij een andere draai aan de context geeft.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Nieuws in beeld: Geen heil in het 'onheilshuis'

Geen heil in het 'onheilshuis'

Het ogenschijnlijk onschuldige adres Qingcheng Park 14-3-202 in Bejing werd na een zesvoudige moord een 'xiongzhai': een huis dat ongeluk brengt en schier onverkoopbaar is. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Horror, honden en verlangen 1

Horror, honden en verlangen

Deze week worden onze redacteurs blij van een film die de Gouden Palm waard is, een uitkomst voor hondenbezitters met een volle agenda en een debuutroman. Lees meer

10 procent is genoeg om een klimaatramp te voorkomen

10 procent is al genoeg om een klimaatramp te voorkomen

Volgens het laatste IPCC-rapport zijn we al cruciale kantelpunten in de opwarming van de aarde gepasseerd. Toch vindt Max Beijneveld hoop in de sociale wetenschap, die aantoont dat we voor duurzame verandering ook bereikbare kantelpunten bestaan. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Nieuws in beeld: Remkes haalt de rem eraf

Remkes haalt de rem eraf

De nieuwe informateur Johan Remkes heeft duidelijk minder geduld dan zijn voorgangers. En terecht, vindt Rueben Millenaar. Lees meer

Alles Vijf Sterren: 51

Wees jezelf, ook achter glittercoulissen

Deze week worden onze redacteurs blij van authenticiteit, een nieuw boek van een favoriete schrijver en glitter. Lees meer

Deksels! Voor wie is huren nog betaalbaar?

Deksels! Voor wie is huren nog betaalbaar?

Net als in Amsterdam rijzen de huren in Berlijn de pan uit. Regelingen om die stijging tegen te houden - zoals de zogenaamde Mietendeckel ('huurdeksel') - worden teruggedraaid, met grote protesten als resultaat. Nina Läuger sloot zich bij een van de protesten aan. Lees meer

Nu wordt er niet meer in mijn wangen geknepen 5

Nu wordt er niet meer in mijn wangen geknepen

Hoe schrijf je over iets wat niet meer tastbaar is? Miray van der Bend schreef een collagegedicht over vakanties van vroeger in Turkije. Over de geur van het vliegveld, de granaatappels in de tuin van haar oma, de rimpels op haar gezicht. Lees meer

Pijn en glorie

Pijn en glorie

Jonathan van der Horst onderzoekt mannelijkheid aan de hand van kunstwerken die hem ontroerden. Vandaag deel 3, over Pedro Almodóvars film Dolor y Gloria. Lees meer

Gebroken Kaars van Sanne Balen over yoga, liefde en leed

Gebroken Kaars

De hoofdpersoon schrikt ondersteboven wakker. Hoe geef je jezelf een houding als je wereld op zijn kop staat? De titel van dit kortverhaal van Sanne van Balen over yoga, liefde en leed is tevens de aanbevolen leeshouding. Leg je kamer eens langs je benen omhoog, en begin. Lees meer

Hard//hoofd zoekt eindredacteuren! 1

Hard//hoofd zoekt eindredacteuren!

Hard//hoofd is op zoek naar scherpzinnige eindredacteuren (fictie/non-fictie) die ons tijdschrift structureel willen komen versterken. Lees meer

Nieuws in beeld: Alleen samen houden we de crisis gaande?

Alleen samen houden we de crisis gaande?

Vaker dan elk ander Europees volk geven Nederlanders hun medemens ervan de schuld dat de coronacrisis nog steeds voortduurt. Lees meer

Blik of een Lappendeken 3

Blik of een lappendeken

Een fragment uit het afstudeerwerk van Dino de Haas, een sciencefictionstrip over de alledaagse horror van productiviteit, over queer relaties en queer geluk. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Baldwin en het vuur dat de illusie verbrandt

Baldwin en het vuur dat de illusie verbrandt

Naast de indrukwekkende documentaire 'I Am Not Your Negro' zijn ook de boeken en essays van James Baldwin de moeite waard, meent Roel Meijvis. Baldwin leert ons wat het betekent om mens te zijn, juist door geen antwoord te geven op die vraag. Lees meer

tot de zon onder gaat / de kleine dingen

tot de zon onder gaat / de kleine dingen

In de gedichten van Nora van Arkel spoelen herinneringen aan en wordt er lego in de sloot gegooid. 'Alsof een eindeloze hoeveelheid tijd zich voor me uitstrekte / loom achterover ging liggen totdat het hele /landschap tijd was geworden'. Lees meer

(Geen onderwerp)

(geen onderwerp)

Vijf huisgenoten proberen via e-mails in contact te blijven over hun huis dat steeds viezer wordt. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer