Asset 14

'Ik dacht dat je met je vriend ging'

'Ik dacht dat je met je vriend ging'

Het is de laatste werkdag voor de voorjaarsvakantie: in het onderwijs is dat een moment waarop collega’s op hun tandvlees lopen en zich vastklampen aan de week vrijheid die aan hun voeten ligt. Na een borrel zitten collega J. en ik eindelijk in de trein: we moeten een stukje dezelfde kant op. Ik vloekte binnensmonds toen ik hem tegen het lijf liep in de coupé. ’s Ochtends kan ik nog de ‘ik ga in de stiltecoupé zitten want ik moet nog wat werk doen’-kaart spelen, maar nu, om 19.00 uur na twee bier, ga ik daar niet mee wegkomen.
We zitten tegenover elkaar als ik vraag naar zijn vakantieplannen: hij gaat een paar dagen naar Luxemburg met zijn partner. We kletsen wat over huisjes en streken en benzineprijzen (‘Luxemburg schijnt dus echt heel mooi te zijn!’), als hij me vraagt: ‘En waar gaan jullie naartoe?’

Het zal misschien de vermoeidheid geweest zijn, het obligate praatje uit beleefdheid, de donkerblauwe contouren van huizen en bomen langs het spoor die me iets lijken te vertellen, maar ik weet even niet wat te zeggen. Ik kan doen alsof ik niet gehoord heb dat zijn zin in de tweede persoon meervoud formuleerde, en ik denk aan het beeld dat hij van me heeft. Een collega, een gelijke, die natuurlijk een huis heeft met een huishouden en een auto en discussies met haar partner over wie wanneer kookt, en een kat en een boekenkast en administratie en een keukenmachine, iemand met mottenballen in haar kast en spaargeld voor als de wasmachine kapotgaat.

Ik haper een beetje en antwoord: ‘Nou, eh, ja, ík ga ergens naartoe ja.’ Ik zie zijn frons.

Ik babbel snel over zijn aanname heen om mezelf en hem op ons gemak te stellen

Ik vind het oprecht niet erg dat ik geen partner heb, behalve op sommige momenten, namelijk als ik ziek ben, als ik in mijn eentje thuiskom van vakantie of als ik weer eten over heb omdat alle vegaburgers per twee verpakt zitten en dat gewoon te veel is om op te eten voor een vrouw alleen. Tegelijkertijd vind ik het soms vermoeiend dat ik anderen een verhaal moet vertellen over mijn leven, een verhaal dat anders is dan de nog altijd verrassend aanwezige verwachting dat je op je dertigste een huis en een partner en een auto hebt en een eerste kind op komst, of dat op z’n minst nastreeft. Een verhaal dat dominant geworden is, en enigszins met de tijd mee is gegroeid want dat je als vrouw aan het werk bent is in dat scenario sociaal redelijk geaccepteerd, maar daar is dan ook (bijna) alles mee gezegd.

‘Oh sorry, ik dacht dat je dat zei, dat je met je vriend ging, sorry,’ pruttelt mijn collega die een sympathieke maar onhandig heteronormatieve poging doet iets recht te zetten, en ik babbel snel over zijn aanname heen om mezelf en hem op ons gemak te stellen. Ik vertel hem dat ik naar Frankrijk ga en daar aan mijn boek ga werken, dat ik omringd zal zijn door twee vrienden die ook die kant op komen en die ik fantastisch vind. Ondanks dat ik hem niet vertel dat ik drie keer moet slikken als ik thuiskom en mijn diepvries vol ligt met vegaburgers, weet ik dat hij de volgende keer aan een relatief onbekende collega zal vragen waar die naartoe gaat op vakantie in de tweede persoon enkelvoud.

Mail

Eva van den Boogaard is literatuurwetenschapper, docent en onderwijsinnovator bij St. Joost School of Art & Design en eindredacteur bij Hard//hoofd. Haar verborgen talent is slapen en haar minder verborgen talent twijfelen. Ze rent graag langs de Vecht, zingt met karaoke het liefst George Michael en droomt van een Heilige Birmaan als huisdier.

Eline Veldhuisen (1999) is illustrator. Inspiratie voor haar werk haalt ze uit haar directe omgeving, variërend van haar eigen gedachtes tot de verhalen van andere mensen. Met zo min mogelijk middelen brengt ze deze verhalen op een heldere manier in beeld.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Column: Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Twee jaar geleden vroeg Eva nog aan een collega waarom ze niet dronk. Inmiddels laat ook zij de alcohol links liggen en is ze zelf degene die wordt bevraagd. Lees meer

(Ont)hechting

(Ont)hechting

Als Aisha op proef intrekt bij haar geliefde en haar eigen gekoesterde plek achterlaat, is het net het alsof ze een onvaste vorm aanneemt. Lees meer

Hypnose

Op een dag breng ik alle wereldleiders onder hypnose

Een betere wereld begint bij een andere gedachte en daarom besluit Marthe van Bronkhorst hypnotiseur te worden. Lees meer

Column 1

Je opnemen in mijn testament

Een lugubere ontdekking tijdens een boswandeling doet Eva nadenken over wat we achterlaten voor onze nabestaanden als we overlijden. Lees meer

Automatische concepten 71

We hebben een probleem met de derde helft

Een voetbalwedstrijd stopt officieel misschien op het veld, maar Marthe van Bronkhorst merkt in de trein dat het slinkse spel doorgaat. Lees meer

Zeker weten dat hij een super goede vader wordt

Zeker weten dat hij een supergoede vader wordt

Eva wil blij zijn voor haar vriend, die na een halfjaar weer van zich liet horen, maar merkt dat het haar moeite kost. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer