In gesprekken over Israël-Palestina bevindt Max Beijneveld zich afwisselend aan beide kanten. Voor hem is het bekritiseren van Israël juist een teken van hoop en vriendschap: hij uit kritiek omdat hij gelooft dat Israël kan verbeteren.
De afgelopen Israëlische regeringen onder Netanyahu, de machtigste en hierdoor de partij met de meeste verantwoordelijkheid, hebben de kolonisatie van de Westelijke Jordaanoever stelselmatig gefaciliteerd. Daarnaast smoorden ze elke vorm van welvaart in Gaza in de kiem, waardoor de toekomst van de Palestijnen uitzichtloos blijft. Verbonden door hun afkeer voor de persoon Netanyahu diende een coalitie van links tot rechts zich aan, zelfs gesteund door de Arabische Israëlische Ra’am partij. Een nieuw begin dus nieuwe kansen zou je denken. Vooralsnog lijkt dat helaas niet het geval, want deze regenboog coalitie vierde het aftreden van Netanyahu door de extreemrechtse mars door Oost-Jeruzalem toe te staan. De oorlog mag dan nu tijdelijk over zijn, de bezettingspolitiek blijft.
Als Nederlander met een joodse achtergrond heb ik mij afhankelijk van de groep waarin ik me bevond als pro-Israël of pro-Palestina voorgedaan. Ik manoeuvreerde tussen enerzijds de onvoorwaardelijke steun voor Israëls recht tot zelfverdediging en anderzijds de terechte kritiek op het destructieve beleid van de Israëlische regering richting de Palestijnen. Ik koos altijd voor het standpunt dat het minst aan bod kwam.
Een vriend gun je jouw kritiek, omdat je om hem geeft en voor rede vatbaar acht.
Het bekende riedeltje in pro-Israël kringen is dat Israëls acties ongelijkwaardig onder een vergrootglas zouden liggen. Ik antwoord hierop vaak dat ik mij pas echt zorgen zou maken als we juist géén kritiek meer zouden horen. Een vriend gun je jouw kritiek, omdat je om hem geeft en voor rede vatbaar acht. Je gelooft in verandering. Je gunt hem het beste. Een verre kennis is die energie niet waard. In kritiek schuilt hoop. Langzaamaan lijkt Israël precies die vriend te worden, die ik ontgroeid en verloren ben.
Een ander veel gehoord argument in deze pro-Israël groep is dat kritiek op Israël antisemitisme in de hand werkt. Maar kritiek op het beleid van de Israëlische regering hoeft niet antisemitisch te zijn.
In kritiek schuilt hoop.
Sterker nog, de beoogde steun voor Israël kan antisemitisme zelfs in de hand werken wanneer men bijvoorbeeld op leiders als Baudet stemt, die veinst het beste met Israël voor te hebben. Maar Baudet en zijn evenknieën zien deze steun vooral als middel om hun afkeer van vluchtelingen te legitimeren en tegelijkertijd zich in appgroepen of op een partijdiner van hun antisemitische kant te laten zien.
Ik spoor juist de mensen die Israël een warm hart toedragen aan zich kritisch te blijven uitspreken over het beleid van Israëlische regering richting de Palestijnen – ook nu het land niet meer iedere dag in het nieuws verschijnt – zodat we hierdoor een bijdrage kunnen leveren aan het bestrijden van de bezetting. En Israël weer de vriend kan worden waar ik het goede van verwacht.
Beeld via Flickr
