Asset 14

Iets willen willen

Iets willen willen

De buik van mijn zus is zo rond dat die de onderkant van het autostuur raakt. We zijn wat gaan lunchen, speelden een bordspelletje, zoals we dat een paar keer per jaar met zijn tweeën doen. Eerder deden we dat vaker. Toen zij moeder werd, de pandemie begon en ik naar een andere stad verhuisde, werden onze afspraken moeilijker te plannen.

We rijden op een stoplicht af, mijn zus zet haar knipperlicht aan naar links en sorteert voor. ‘Hoeveel kinderen wil jij eigenlijk?’ Ze stelt me de vraag niet helemaal uit het niets: tijdens de lunch hadden we het over de doorkomende melktanden van haar dochter, mijn nichtjes indrukwekkende woordenschat op het gebied van dinosaurussen, over het nieuwe familielid dat in haar buik groeit.

Het stoplicht springt op oranje, daarna op rood. We staan stil als eerste auto achter de stopstreep. De afgelopen week las ik fanatiek de essaybundel Selfish, Shallow and Self-absorbed (2015), vol bespiegelingen van schrijvers die voor een leven zonder kinderen kozen. Het boek was me aangeraden door een vriendin, die weet dat ik me al langer afvraag of het ouderschap voor mij is weggelegd. Laat staan het moederschap, want hoewel we dat natuurlijk het liefst anders zouden zien, komen die twee begrippen nog steeds niet op hetzelfde neer.

Ik ben mijn hele leven al geïndoctrineerd door het andere, dominante verhaal: als vrouw wil je moeder worden

Een van de schrijvers geeft alle theorieën over de biologische klok er flink van langs. Een andere maakt zich dusdanig zorgen over diens mentale gezondheid dat zorgdragen voor een kind geen optie lijkt. Sommigen hebben een jeugd gehad die zo demotiverend was dat ze niet zouden weten wat er mooi of fijn aan een gezinsleven zou kunnen zijn. Terwijl ik het lees onderstreep ik wat ik herken, en op een zeker moment merk ik op dat ik misschien wel meer onderstreep dan ik zou willen. Wil ik straks geen kinderen? Komt dat dan doordat ik dit boek lees? Raak ik geïndoctrineerd door al deze verhalen?

Terwijl ik het me afvraag realiseer ik me dat ik mijn hele leven al geïndoctrineerd ben door het andere, dominante verhaal: als vrouw wil je moeder worden. En als je de dertig passeert, wordt dat verlangen alleen maar groter.

‘Vind ik een moeilijke vraag,’ zeg ik.

Het stoplicht springt weer op groen, de auto trekt op en we worden zachtjes achterover in onze stoelen gedrukt, iets meer ruimte tussen het stuur en de buik, iets meer lucht voor de baby, stel ik me voor.

‘Maar vind je het ook niet leuk om daarover na te denken?’

Ik kijk naar buiten. Om antwoord te kunnen geven op die vragen, zou ik wel kinderen willen willen, al was het maar om een duidelijk verhaal te hebben. Maar tussen iets willen willen en een oprechte wens ligt een weidse grijze vlakte, een brij waarin ik niks kan onderscheiden en die me de stuipen op het lijf jaagt.

We nemen de bocht naar links, en voor ik een waarachtig antwoord weet te formuleren op haar vragen, legt mijn zus plots haar rechterhand op haar buik.

‘Wil je hem voelen? Hier!’

Ik wurm snel mijn arm onder de gordel uit. Zodra ik mijn hand op haar buik leg is het getrappel weg.

‘Jammer, net te laat,’ zegt ze. We draaien de snelweg op, voegen in, een lange strook asfalt strekt zich voor ons uit.

Mail

Eva van den Boogaard is literatuurwetenschapper, docent en onderwijsinnovator bij St. Joost School of Art & Design en eindredacteur bij Hard//hoofd. Haar verborgen talent is slapen en haar minder verborgen talent twijfelen. Ze rent graag langs de Vecht, zingt met karaoke het liefst George Michael en droomt van een Heilige Birmaan als huisdier.

Bjorn Gort is een illustrator uit Oosterhout die altijd op zoek is naar nieuwe perspectieven. Hij speelt met de vormen van de werkelijkheid en gebruikt zijn lijnenspel om zijn blik op de realiteit weer te geven.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Column: Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Twee jaar geleden vroeg Eva nog aan een collega waarom ze niet dronk. Inmiddels laat ook zij de alcohol links liggen en is ze zelf degene die wordt bevraagd. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer