Sport is ontroerender dan E.T. Ontroerender dan een documentaire over Unicef zelfs." /> Sport is ontroerender dan E.T. Ontroerender dan een documentaire over Unicef zelfs." />
Asset 14

Huilen met sport

Sport was lang iets dat Joyce' zondag verpestte. Voetbal hier, wielrennen daar. Om nog maar te zwijgen van het veldcrossen. Tijdens de openingsceremonie van de Spelen in Londen gebeurde er een klein wonder. Tranen met tuiten weende ze, om de delegatie van Syrië.

Een van de dingen die ik zo vreselijk vind aan zondag, behalve dat alle winkels gesloten zijn, dat al je vrienden naar hun schoonouders moeten en dat je preventief baalt omdat je de dag erna weer moet gaan werken, is dat er op die dag enkel sport is op radio en tv.

Ik ben nog een van die dinosauriërs die geen digitale tv heeft, alleen een antenne waarmee je de openbare omroep kunt ontvangen. Tv kijk ik niet zo vaak, maar ik kan geen dag beginnen zonder eerst naar de radio te luisteren. Pas dan voel ik me weer verbonden met de wereld, nadat ik uit de duistere krochten van mijn dromen ben gekropen. Bovendien is er maar één zender die niet op mijn zenuwen werkt en dat is Radio 1. Behalve op zondag dan, dan is het sportdag op de openbare omroep. Wielrennen in de zomer, voetbal in de winter en tussendoor nog updates van allerlei obscure sporten als veldcross. Het is vooral het monotone gejeremieer van de sportcommentator dat mij de kast op jaagt. De bal gaat deze of gene kant op en het gaat eindeloos door, dat opdringerige geratel dat een climax belooft die toch niet komt.

Sport op radio of tv, ik ben er geen fan van. Wat er tijdens de openingsceremonie van de Olympische Spelen gebeurde, mag dan ook een openbaring heten. Het is een katerige zaterdagavond, en hangend op de bank gaap ik naar de 205 deelnemende landen die zich komen voorstellen: een vlaggendrager voorop, gevolgd door de glunderende delegatie sporters. Honderden trommelaars zorgen voor een majestueuze sfeer. Afghanistan loopt binnen, dan Algerije, Angola. Daar zijn Bangladesh, België!, Belize. De kleine landjes lopen verwonderd het gigantische stadion binnen. Ik krijg een krop in mijn keel. Guam, Iran, Irak, Kiribati. Kiriwat? De piepkleine delegatie uit het piepkleine land dat praktisch net zo groot is als dit stadion, bestaat.

Soedan: zes deelnemers, een lach van oor tot oor (een van hen zou de dag erop meteen asiel aanvragen). Syrië: met tien zijn ze, geen soldaten, geen vrijheidsstrijders, maar atleten marcheren trots voorwaarts, een beetje beduusd ook. Oorverdovend applaus stijgt op. Nu krijg ik tranen in mijn ogen.

Het hek is van de dam. Nog meer dan honderd delegaties passeren de revue en bij ieder nieuw land komen er nieuwe tranen. Als ook nog eens blijkt dat voor het eerst in de olympische geschiedenis ieder land een vrouw heeft afgevaardigd, krijg ik het helemaal te kwaad. IOC-voorzitter Jaques Rogge deelt het op zijn minzame manier mede. Het is zijn laatste jaar. Ik snik nu hard en snot druipt uit mijn neus.

Het is zaterdagavond en ik lig thuis op de bank. Ik krijg sms'jes om mee op café te gaan, maar ik kan niet begrijpen dat niet iedereen hand in hand, hoofd op elkaars schouder mee opgaat in de olympische gedachte. Wereldharmonie speelt zich live af in mijn huiskamer en het is sport dat ons verbindt. Ik lig thuis op de bank maar ik voel me niet eenzaam, miljarden mensen kijken immers met mij mee.

De afgelopen week is voor mij al een emotionele rollercoaster geweest. Ik kijk met dichtgeknepen keel naar het judo (judo!), wielrennen, zeilen, ik volg atletiek en het karabijnschieten. De Belgen doen het goed, en als ze het niet goed doen, verliezen ze prachtig. Is dit het gevoel dat Hollanders voelen als ze opgaan in hun oranjegekte? Ik weet het niet, en mijn trots en meeleven en het gevoel deel uit te maken van iets groots, heeft trouwens niets met België te maken. Het is het afzien dat mij raakt. Het uren, dagen, jaren trainen. Het solitaire streven naar dat ene doel. Dat wordt mij plots duidelijk. En dat is wat mij raakt.

Het mooie aan de Olympische Spelen is daarenboven dat ieder land, hoe arm ook, een kans krijgt. Dat gebeurt door wildcards die het IOC uitdeelt om ook ontwikkelingslanden te laten deelnemen, ook al hebben ze geen faciliteiten om ooit op olympisch niveau te raken. Op die manier is iedereen een beetje winnaar, zoals bij de miniplaybackshow met Hennie Huisman vroeger. Zo heb je bijvoorbeeld de traagste zwemmer ooit: een jongen uit Equatoriaal Guinea die aan de Spelen in 2000 in Sydney deelnam en die nog nooit eerder een 50-meterzwembad had gezien. Toch vestigde hij een record omdat de andere deelnemers gediskwalificeerd waren. Hoe de man zich door het bad ploetert, onder luid applaus van het publiek, is zowat het mooiste dat ik ooit gezien heb. Zeker als je weet dat hij in het jaar dat volgde mocht meetrainen met de Amerikaanse delegatie en zijn techniek ongelofelijk verbeterde.

Dit jaar deed een roeier uit Niger er dubbel zo lang over als zijn concurrenten. Waarschijnlijk had hij nog nooit met het materiaal geroeid dat hij nu tot zijn beschikking had. Hij ziet verschrikkelijk af. Als hij zich uiteindelijk over de meet sleept, zie je schaamte in zijn ogen. Aandoenlijk.

Sport is ontroerend. Ontroerender dan E.T., ontroerender dan een documentaire over Unicef. Als ik even uit de baan van de emorollercoaster dreig te raken, kijk ik sportfilmpjes en geef ik me schaamteloos over aan commerciële emotie. Ik kijk de bovenstaande, officiële trailer van de Spelen van de BBC: Walt Disney met Britse grootheidswaan. Ik staar naar tearjerkende reclamefilmpjes. Maar de enige echte garantie voor tranen bieden de prachtige afleveringen van Goudkoorts met tennister Justine Henin en mountainbiker Filip Meirhaeghe. Je kunt ze herbekijken op Canvas.

--
Dit is een bijdrage van Joyce de Badts (1981), ze studeerde taal- en letterkunde in Gent en woont nu in Antwerpen. Ze werkt als eindredacteur voor het dagblad De Morgen.

Mail

Joyce de Badts is Hard//hoofd-redactielid.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

:‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven 2

‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven

Booking.com pretendeert op te komen voor mensenrechten en verdient tegelijkertijd geld aan verhuur in illegale nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever. Juul Kruse beschrijft hoe het is om tegen dit bedrijf te demonstreren. Lees meer

:Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Daria Rizvic zag de film Perfect Days op precies het juiste moment in haar leven. Een persoonlijk verhaal over de kracht van regelmaat. Lees meer

Enge man

De echte ‘sfeerboosdoener’ was de ME

Hoe kan een universiteit die in bijna elk curriculum aandacht besteedt aan dekolonisatie en de kritische blik van haar studenten, zich hier in de praktijk, wanneer het over hun eigen rol gaat, aan onttrekken? Lees meer

Relatietherapie voor een  meningsverschil over AI en kunst 1

Relatietherapie voor een meningsverschil over AI en kunst

Drie kunstenaars komen samen om te praten over de relatie tussen AI en kunst. Twee verschillen flink van mening, de derde bemiddelt. Lees meer

 1

Museumwanden heringericht: Hoe moeten vrouwelijke kunstenaars nu gecureerd worden?

Waarom hangt er nog steeds zo weinig werk van vrouwelijke makers in Nederlandse musea? Isabella Legebeke onderzoekt dit aanhoudende gebrek in een hoopvol essay. Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

In het tweede deel van dit essay onderzoekt Ida de complexe verhouding tussen de ‘nuchtere’ Nederlandse cultuur en fantasy. Druist fantasie eigenlijk wel zo tegen onze natuur in als we denken? Hoe is dat eigenlijk mogelijk, als we tegelijkertijd zo van fantasy houden? Lees meer

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Gaza kan halverwege mei de meest extreme vorm van hongersnood verwachten. Volgens de VN bestaat deze door de mens gecreëerde catastrofe nu al in delen van Gaza. David Meijers ontleedt hoe Nederlandse politici en media actief het Israëlisch beleid vertekenen en wegkijken van de genocide. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

AI: Nooit meer eenzaamheid?

AI: Nooit meer eenzaamheid?

Ferenz Jacobs bespreekt het futuristische kunstproject van Alicia Framis. Deze zomer trouwt Francis met een hologram gebaseerd op haar eerdere relaties. AI en liefde: een gelukkig huwelijk? Lees meer

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Afgelopen woensdag opende het Nederlandse paviljoen op de Biënnale van Venetië. Onze chef kunst Jorne Vriens zag hoe kunstenaar Renzo Martens in huilen uitbarstte toen hij sprak over zijn samenwerking met zijn Congolese medekunstenaars. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 1

Het is een ondiepe sloot voor een fantasy-schrijver: deel 1

Bijna een kwart van de Nederlandse volwassenen leest het liefst fantasy of sciencefiction. Toch verschijnt er bijna geen Nederlandstalige fantasy. In dit eerste deel van een tweeluik onderzoekt Ida Hondelink waarom fantasy als volwassen literair genre zo ondergeschikt is in Nederland. Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

De buschauffeur

De buschauffeur

'Kijk door me heen als door de voorruit'. In deze gedichtenreeks van Angelika Geronymaki probeert een buschauffeur krampachtig de kortstondigheid - in tijd, plaats, interactie - te behouden die eigen is aan zijn baan. Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom blijven we schrijven als kunstmatige intelligentie dat straks beter kan dan wij? In dit essay bespreekt Shimanto Reza de verbinding die teksten bieden. Ze gaan in dialoog met elkaar, met onszelf, met anderen. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer