Asset 14

Hitteplan

Hitteplan

Elske van Lonkhuyzen is getrouwd in een korte broek, wil begraven worden in een korte broek en vermoedt dat ze is geboren in een korte broek (al zegt haar moeder van niet). In deze zomerrubriek trekt ze elke week een korte broek uit haar kast en vertelt er een verhaal bij.

‘Er zijn wat klachten geweest,’ zei de office manager terwijl ze een sigaret opstak. We stonden op het binnenplaatsje naast de papiercontainers en ik keek jaloers naar het eerste rookwolkje dat ze uitblies.
‘Ja, het is ontzettend heet op de tweede verdieping,’ zei ik.
‘Nee, over jou.’
Zonder het te willen, kreeg ik een warm gezicht.
‘Het is een aantal mensen opgevallen dat je deze week een paar keer – en vandaag trouwens ook – op kantoor bent verschenen in een korte broek.’
Ze keek naar mijn benen. Die voelden plots heel bloot.
‘Ja.’
‘Dat vinden ze niet representatief.’
‘Oh.’
‘Kijk, mij persoonlijk maakt het niet uit,’ zei de office manager, ‘maar je weet hoe programmeurs zijn, echt blauwe types.’
‘Wat?’
‘Heel precies, alles op de letter. En terecht hebben ze opgemerkt dat jij op dinsdag en donderdag een korte broek droeg, terwijl het negenentwintig, hooguit dertig graden was.’

‘Ja, een bijlage van het algemene beleid. Dat zit in het infomapje dat je gekregen hebt toen je hier begon. Je hebt het allemaal kunnen lezen.’

‘Ja, oef.’ Ik wuifde wat met mijn hand om aan te geven hoe warm het was geweest.
‘Terwijl in ons beleid staat dat een korte broek pas vanaf de grenstemperatuur is toegestaan.’
‘Is er echt een kortebroekenbeleid?’ vroeg ik.
‘Nee, maar wel een algemeen beleid met daarin een hitteplan.’
‘Een hitteplan?’ Ik had van zoiets nog nooit gehoord.
‘Ja, een bijlage van het algemene beleid. Dat zit in het infomapje dat je gekregen hebt toen je hier begon. Je hebt het allemaal kunnen lezen.’
‘En dat heb ik natuurlijk ook grondig gedaan,’ loog ik. Ik kreeg het nog iets warmer. ‘Maar zoiets zakt snel weg. Ik ben destijds ook een beetje blijven hangen bij de glijtijden.’
‘Wat?’
‘Dat woord.’
De office manager keek me glazig aan.
‘Misschien is het omdat ik schrijver ben, dat ik bij zo’n woord blijf hangen.’
‘Enfin,’ zei ze afrondend. ‘Je hebt de informatie tot je beschikking.’ Er zaten kleine zweetdruppeltjes bij haar haargrens. Gekke plek om te zweten.
‘Ook over die grenstemperatuur?’
‘Oók over de grenstemperatuur.’
‘Maar voor nu… weet jij zo uit je hoofd wat die is?’
‘Dat zou ik zelf ook moeten opzoeken.’
‘Oké.’

Er viel een stilte. Bij een kantoorpand verderop ging ratelend een zonnescherm naar beneden. Een feloranje rechthoekje tegen een achtergrond van grijs steen.

‘Ik dacht drieëndertig,’ zei ze plotseling.
‘Drieëndertig.’
‘Ja, dat dacht ik. En dat geldt trouwens alleen als je die dag geen klantcontact hebt.’
‘Bah,’ zei ik.
‘Pardon?’
‘Klantcontact.’
‘Wat is daarmee?’
‘Beetje dezelfde categorie als glijtijden.’
De office manager draaide zich kordaat om en drukte haar sigaret uit in het overvolle asbakje op de brandtrap. ‘Hoe het ook zij, je bent nu op de hoogte.’
‘En wat wordt precies verstaan onder kort?’
Ze zuchtte.
‘Alles boven de kuit.’
‘Dus een driekwartbroek zou wel kunnen.’
‘Als het een geklede driekwartbroek is, kan dat, het is ook een kwestie van gezond verstand.’
‘Het valt mij nu ineens op’, zei ik, met een groeiend plezier, ‘dat jij een korte rok draagt.’

Ik deed een stapje naar achter en bekeek demonstratief de benen die onder de zwarte, ietwat gekreukte rok uitstaken. Aan haar voeten droeg de office manager bruine leren sandaaltjes met een bescheiden sleehakje. Haar benen waren stevig, met een waas van donkere stoppels en hier en daar de blauwe tint van een ader. Rubensbenen zou mijn oom John zeggen. Ze hadden duidelijk nog weinig zon gezien dit jaar. Dat was een beetje het probleem met blote benen. Om ermee gezien te kunnen worden, moest je eerst een tijdje niet gezien worden. Mijn benen waren wat dat betreft in betere toestand en goedgevormd bovendien. Als je het dan hebt over representatief, dacht ik, maar ik zei niets.

‘Precies ja, een rok.’
De stem van de office manager schoot even de hoogte in. Ze stapte ruw naar voren en drukte me tegen de deurpost toen ze zich naar binnen werkte. Op de lichtblauwe blouse tekende zich een donker plekje af, precies tussen de schouderbladen.

De airco zoemde en het was er aangenaam koel. Het leek alsof ze dat ook wel kon gebruiken want haar hals was vlekkerig rood en haar lippenstift was, zag ik nu, een klein beetje uitgelopen.

‘Dus even voor de goede orde,’ zei ik terwijl ik achter haar aan de gang doorsnelde. ‘Gewoon even samenvattend hoe ik het tot nu toe begrijp: een lange rok kan en een lange broek kan. En een driekwart broek kan en een korte rok kan maar een korte broek kan niet?’
‘Alleen onder de drieëndertig graden en/of bij klantcontact,’ snauwde de office manager. Ze smeet de deur van haar kantoor open. Ik liep mee naar binnen. De airco zoemde en het was er aangenaam koel. Het leek alsof ze dat ook wel kon gebruiken want haar hals was vlekkerig rood en haar lippenstift was, zag ik nu, een klein beetje uitgelopen.
‘En een broekrok?’ vroeg ik.
‘Nee!’
‘Ik krijg de indruk dat we dit gesprek beter later kunnen voortzetten,’ zei ik kalm. ‘Bedankt voor alle informatie. Ik zal het hitteplan er rustig op naslaan.’
De office manager ontspande.

Op weg naar mijn eigen kamer stopte ik op de eerste verdieping en loerde naar de programmeurs die in hun kantoortuin met onergonomisch gekromde ruggen achter hun computers zaten. Ik vroeg me af wie er precies had geklaagd. Waarschijnlijk iemand met lelijke benen die zelf ooit berispt was. Iemand met kleine harige worstenbeentjes. Of iemand met bleke, knokige benen: iets tussen de stam van een berkenboom en een knotwilg in. Of iemand met grote, ongelijkmatig gekleurde moedervlekken of dikke putten of brandwonden, die daar verbitterd over was. Iemand als Paul of Wilfred of Ellemieke zag ik daar wel voor aan. Ik vroeg me af wie ik allemaal zover zou kunnen krijgen om mee te doen aan een rokjesdag. Het leek me mooi: al die mannen in hun iets te krappe polo’s en ruitjesoverhemden met daaronder fleurig fladderende rokjes. Het sleehakje zou optioneel zijn.

Op de tweede verdieping was het niet om te houden zo heet. Zodra ik ging zitten rolden er al dunne straaltje zweet van mijn knieholtes naar mijn enkels. Ik googelde ‘hitteplan’ en scrolde door de zoekresultaten. Er stonden vooral veel tips voor ‘de ouderen en zwakken’: voldoende drinken, verkoeling zoeken, niet te veel inspanning leveren. Ook waren er enkele krantenartikelen over mensen die door de hitte waren bezweken. Gewoon hier, in Nederland. Ik copy-pastte de links van al die artikelen en mailde ze met een grimmig genoegen een voor een naar de office manager met steeds dezelfde onderwerpregel:
Er gaan weleens mensen dood door de warmte 1.
Er gaan weleens mensen dood door de warmte 2.
Er gaan weleens mensen dood door de warmte 3.

Toen ik bij ‘Er gaan wel weleens mensen dood door de warmte 12’ was, klonk er een luide knal. De kroonluchter aan het hoge plafond slingerde vervaarlijk heen en weer en er vielen stukjes kalk van de muren. Op mijn gemakje liep ik de trap af. Op de eerste verdieping was de nodige consternatie. Veel van de programmeurs waren al naar de begane grond gegaan, waar ze samendromden voor het kantoor van de office manager. Ik wurmde me langs de bezwete lichamen en stapte de kamer in. Die zag er – op wat over de vloer verspreide papieren na – nog net zo uit als een kwartier geleden. Enkel de office manager zelf ontbrak. Onder haar bureau stonden de sandaaltjes nog, keurig naast elkaar. En in het kuiltje in haar stoelzitting lagen verfrommeld de zwarte rok en het lichtblauwe bloesje, glimmend in het tl-licht, als een plasje water.

Mail

Elske van Lonkhuyzen (1984) schrijft geestige, ontroerende verhalen die het absurde met het alledaagse combineren. Haar werk verscheen onder andere in de volkskrant en ze heeft een zwak voor oude mensen. www.wodkanademosterd.com

Bram Dirven oordeelt, maakt en bepaalt over illustraties en is hiermee de illustratordictator bij Hard//hoofd.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Fantoompijn Evangeline Habarurema

Fantoompijn

Alle dingen gaan voorbij, de mooiste, maar ook de pijnlijkste dingen. Een troostvolle tip voor iedereen die verliest en rouwt, en het officiële Hard//hoofd-debuut van schrijver en illustrator Evangeline Agape. Lees meer

Als het doek valt

Als het doek valt

De gevoelens van heimwee waardoor Eva als kind geteisterd werd, ervaart ze als volwassen vrouw van tijd tot tijd nog steeds. Lees meer

 Samen alleen op de wereld

Samen alleen op de wereld

Speciaal voor de Heimweek delen tien fotografen beelden die hen doen terugverlangen naar een plek of een moment in hun leven. Het resultaat is een uniek inkijkje in de diversiteit van heimwee en nostalgie; misschien wel de allerindividueelste emoties. Lees meer

Slentermijmeringen uit Oxford

Slentermijmeringen uit Oxford

In de zomerserie ‘Slentermijmeringen’ reist Annelies van Wijk naar vier Europese steden. Dolend langs Manneken Pis, reuzencitroenen en pijnlijke herinneringen, treedt ze in een sprankelende dialoog met de plekken, hun taal en hun bewoners, maar vooral ook met zichzelf. Vandaag: Oxford. Lees meer

Komt een gangster bij de dokter

Komt een gangster bij de dokter

Nu ze zelf psycholoog is, kijkt Marthe van Bronkhorst heel anders naar een van haar favoriete series. Lees meer

Column: Een Bert of een Ernie

Een Bert of een Ernie

Eva van den Boogaard is met vrienden op vakantie in de Ardèche. Liggend bij het zwembad stelt één van haar vrienden een vraag die in alle eenvoud doet nadenken over de groepsverhoudingen. Lees meer

Column: Volhouden stoppen volhouden 3

Volhouden stoppen volhouden

Iduna Paalman bezoekt haar zieke hond, en hoort haar 's nachts onrustig ademen. 'Ze jankt een beetje, dat doen honden als ze dromen. Of heeft ze pijn?' Lees meer

Complete overgave

Complete overgave

Marthe van Bronkhorst liet zich meevoeren door de Waddenzee - om zichzelf te herontdekken. De rustgevende bezigheid maakt haar al snel doodsbenauwd. Lees meer

Slentermijmeringen uit Brussel

Slentermijmeringen uit Brussel

In de zomerserie ‘Slentermijmeringen’ reist Annelies van Wijk naar vier Europese steden. Dolend langs Manneke Pis, reuzencitroenen en pijnlijke herinneringen, treedt ze in een sprankelende dialoog met de plekken, hun taal en hun bewoners, maar vooral ook met zichzelf. Vandaag: Brussel. Lees meer

Onder de vraagprijs

Onder de vraagprijs

Vragen als ‘Wat doe jij nu?’ en ‘Waar woon je tegenwoordig?’ bezorgen Eva van den Boogaards vriend M. een rood hoofd en het gevoel te willen verdwijnen. Zij snapt hem maar al te goed. Lees meer

Slentermijmeringen uit Rotterdam

Slentermijmeringen uit Rotterdam

In de zomerserie ‘Slentermijmeringen’ reist Annelies van Wijk naar vier Europese steden. Dolend langs Manneke Pis, reuzencitroenen en pijnlijke herinneringen, treedt ze in een sprankelende dialoog met de plekken, hun taal en hun bewoners, maar vooral ook met zichzelf. Vandaag: Rotterdam. Lees meer

Column: Vervuilde idylle

Vervuilde idylle

Iduna Paalman belt vanuit de camping in Frankrijk met haar oma. Net daarvoor las ze nog in de dichtbundel van de Duitse Monika Rinck. Lees meer

Slentermijmeringen uit Londen

Slentermijmeringen uit Londen

In de zomerserie ‘Slentermijmeringen’ reist Annelies van Wijk naar vier Europese steden. Dolend langs Manneke Pis, reuzencitroenen en pijnlijke herinneringen, treedt ze in een sprankelende dialoog met de plekken, hun taal en hun bewoners, maar vooral ook met zichzelf. Vandaag: Londen. Lees meer

Tip: zoek je partner in zelfontplooiingscrime

Zoek je partner in zelfontplooiingscrime

Wat te doen als je gelooft dat ieder mens bestaansrecht heeft, behalve jij? Op grijze dagen verliest ook Annelies van Wijk zichzelf weleens uit het oog. Een tip om je ondermijnende gedachtes 180 graden te draaien. Lees meer

Column: Het is tijd

Strijdlied voor een nieuwe tijd

In haar eerste column op Hard//hoofd toont Marthe van Bronkhorst zich meteen onverschrokken: ze heft een strijdlied aan voor de nieuwe wereld. Lees meer

 I Am OK

I Am OK

Gevoelens van somberheid, eenzaamheid, rusteloosheid en verdriet voelt en herkent iedereen, maar sommigen van ons voelen ze dagelijks. Hoe ga je daar als maker mee om? Hoe visualiseer je iets wat vaak niet zichtbaar is aan de buitenkant? Lees meer

Tip: Beleef een walgelijke extase 1

Beleef een walgelijke extase

Na het lezen van Clarice Lispectors meesterwerk, moet Rijk Kistemaker zich inhouden om niet allerlei wilde flora en fauna te gaan lastigvallen. Een tip over de verzoening met sidderende geleedpotigen en ander niet-menselijk gespuis.  Lees meer

Column: De jaren '20: brullen tot we gehoord zijn

De jaren '20: brullen tot we gehoord zijn

Nu Eva van den Boogaard lange, dunne sigaretten rookt en in een monument uit 1922 woont, vraagt ze zich af of ze misschien een soort heimwee heeft naar die jaren 20 van de vorige eeuw. Lees meer

Tip: Boodschappendagen als bietenakkers

Boodschappendagen als bietenakkers

Loren Snel werkte als vrijwilliger op een Duitse eco-boerderij, en sindsdien koestert ze de weldaad van routinematige klusjes. Een deugdzame tip voor ook de minder deugdzame dodo’s onder ons, want door vrijwillig een ander te helpen, help je net zo goed jezelf. Lees meer

Tip: Blijf even kijken

Welkom in mijn raamkozijn

Terwijl de anderhalvemetersamenleving op gang komt, kruipt Iris Blaak nog even achter haar spreekwoordelijke geraniums. Ze ontdekt: het lijntje tussen voyeurisme en nieuwsgierige interesse is flinterdun. Een tip om in het voorbijgaan niet te snel weg te kijken. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan