Asset 14

Hitteplan

Hitteplan

Elske van Lonkhuyzen is getrouwd in een korte broek, wil begraven worden in een korte broek en vermoedt dat ze is geboren in een korte broek (al zegt haar moeder van niet). In deze zomerrubriek trekt ze elke week een korte broek uit haar kast en vertelt er een verhaal bij.

‘Er zijn wat klachten geweest,’ zei de office manager terwijl ze een sigaret opstak. We stonden op het binnenplaatsje naast de papiercontainers en ik keek jaloers naar het eerste rookwolkje dat ze uitblies.
‘Ja, het is ontzettend heet op de tweede verdieping,’ zei ik.
‘Nee, over jou.’
Zonder het te willen, kreeg ik een warm gezicht.
‘Het is een aantal mensen opgevallen dat je deze week een paar keer – en vandaag trouwens ook – op kantoor bent verschenen in een korte broek.’
Ze keek naar mijn benen. Die voelden plots heel bloot.
‘Ja.’
‘Dat vinden ze niet representatief.’
‘Oh.’
‘Kijk, mij persoonlijk maakt het niet uit,’ zei de office manager, ‘maar je weet hoe programmeurs zijn, echt blauwe types.’
‘Wat?’
‘Heel precies, alles op de letter. En terecht hebben ze opgemerkt dat jij op dinsdag en donderdag een korte broek droeg, terwijl het negenentwintig, hooguit dertig graden was.’

‘Ja, een bijlage van het algemene beleid. Dat zit in het infomapje dat je gekregen hebt toen je hier begon. Je hebt het allemaal kunnen lezen.’

‘Ja, oef.’ Ik wuifde wat met mijn hand om aan te geven hoe warm het was geweest.
‘Terwijl in ons beleid staat dat een korte broek pas vanaf de grenstemperatuur is toegestaan.’
‘Is er echt een kortebroekenbeleid?’ vroeg ik.
‘Nee, maar wel een algemeen beleid met daarin een hitteplan.’
‘Een hitteplan?’ Ik had van zoiets nog nooit gehoord.
‘Ja, een bijlage van het algemene beleid. Dat zit in het infomapje dat je gekregen hebt toen je hier begon. Je hebt het allemaal kunnen lezen.’
‘En dat heb ik natuurlijk ook grondig gedaan,’ loog ik. Ik kreeg het nog iets warmer. ‘Maar zoiets zakt snel weg. Ik ben destijds ook een beetje blijven hangen bij de glijtijden.’
‘Wat?’
‘Dat woord.’
De office manager keek me glazig aan.
‘Misschien is het omdat ik schrijver ben, dat ik bij zo’n woord blijf hangen.’
‘Enfin,’ zei ze afrondend. ‘Je hebt de informatie tot je beschikking.’ Er zaten kleine zweetdruppeltjes bij haar haargrens. Gekke plek om te zweten.
‘Ook over die grenstemperatuur?’
‘Oók over de grenstemperatuur.’
‘Maar voor nu… weet jij zo uit je hoofd wat die is?’
‘Dat zou ik zelf ook moeten opzoeken.’
‘Oké.’

Er viel een stilte. Bij een kantoorpand verderop ging ratelend een zonnescherm naar beneden. Een feloranje rechthoekje tegen een achtergrond van grijs steen.

‘Ik dacht drieëndertig,’ zei ze plotseling.
‘Drieëndertig.’
‘Ja, dat dacht ik. En dat geldt trouwens alleen als je die dag geen klantcontact hebt.’
‘Bah,’ zei ik.
‘Pardon?’
‘Klantcontact.’
‘Wat is daarmee?’
‘Beetje dezelfde categorie als glijtijden.’
De office manager draaide zich kordaat om en drukte haar sigaret uit in het overvolle asbakje op de brandtrap. ‘Hoe het ook zij, je bent nu op de hoogte.’
‘En wat wordt precies verstaan onder kort?’
Ze zuchtte.
‘Alles boven de kuit.’
‘Dus een driekwartbroek zou wel kunnen.’
‘Als het een geklede driekwartbroek is, kan dat, het is ook een kwestie van gezond verstand.’
‘Het valt mij nu ineens op’, zei ik, met een groeiend plezier, ‘dat jij een korte rok draagt.’

Ik deed een stapje naar achter en bekeek demonstratief de benen die onder de zwarte, ietwat gekreukte rok uitstaken. Aan haar voeten droeg de office manager bruine leren sandaaltjes met een bescheiden sleehakje. Haar benen waren stevig, met een waas van donkere stoppels en hier en daar de blauwe tint van een ader. Rubensbenen zou mijn oom John zeggen. Ze hadden duidelijk nog weinig zon gezien dit jaar. Dat was een beetje het probleem met blote benen. Om ermee gezien te kunnen worden, moest je eerst een tijdje niet gezien worden. Mijn benen waren wat dat betreft in betere toestand en goedgevormd bovendien. Als je het dan hebt over representatief, dacht ik, maar ik zei niets.

‘Precies ja, een rok.’
De stem van de office manager schoot even de hoogte in. Ze stapte ruw naar voren en drukte me tegen de deurpost toen ze zich naar binnen werkte. Op de lichtblauwe blouse tekende zich een donker plekje af, precies tussen de schouderbladen.

De airco zoemde en het was er aangenaam koel. Het leek alsof ze dat ook wel kon gebruiken want haar hals was vlekkerig rood en haar lippenstift was, zag ik nu, een klein beetje uitgelopen.

‘Dus even voor de goede orde,’ zei ik terwijl ik achter haar aan de gang doorsnelde. ‘Gewoon even samenvattend hoe ik het tot nu toe begrijp: een lange rok kan en een lange broek kan. En een driekwart broek kan en een korte rok kan maar een korte broek kan niet?’
‘Alleen onder de drieëndertig graden en/of bij klantcontact,’ snauwde de office manager. Ze smeet de deur van haar kantoor open. Ik liep mee naar binnen. De airco zoemde en het was er aangenaam koel. Het leek alsof ze dat ook wel kon gebruiken want haar hals was vlekkerig rood en haar lippenstift was, zag ik nu, een klein beetje uitgelopen.
‘En een broekrok?’ vroeg ik.
‘Nee!’
‘Ik krijg de indruk dat we dit gesprek beter later kunnen voortzetten,’ zei ik kalm. ‘Bedankt voor alle informatie. Ik zal het hitteplan er rustig op naslaan.’
De office manager ontspande.

Op weg naar mijn eigen kamer stopte ik op de eerste verdieping en loerde naar de programmeurs die in hun kantoortuin met onergonomisch gekromde ruggen achter hun computers zaten. Ik vroeg me af wie er precies had geklaagd. Waarschijnlijk iemand met lelijke benen die zelf ooit berispt was. Iemand met kleine harige worstenbeentjes. Of iemand met bleke, knokige benen: iets tussen de stam van een berkenboom en een knotwilg in. Of iemand met grote, ongelijkmatig gekleurde moedervlekken of dikke putten of brandwonden, die daar verbitterd over was. Iemand als Paul of Wilfred of Ellemieke zag ik daar wel voor aan. Ik vroeg me af wie ik allemaal zover zou kunnen krijgen om mee te doen aan een rokjesdag. Het leek me mooi: al die mannen in hun iets te krappe polo’s en ruitjesoverhemden met daaronder fleurig fladderende rokjes. Het sleehakje zou optioneel zijn.

Op de tweede verdieping was het niet om te houden zo heet. Zodra ik ging zitten rolden er al dunne straaltje zweet van mijn knieholtes naar mijn enkels. Ik googelde ‘hitteplan’ en scrolde door de zoekresultaten. Er stonden vooral veel tips voor ‘de ouderen en zwakken’: voldoende drinken, verkoeling zoeken, niet te veel inspanning leveren. Ook waren er enkele krantenartikelen over mensen die door de hitte waren bezweken. Gewoon hier, in Nederland. Ik copy-pastte de links van al die artikelen en mailde ze met een grimmig genoegen een voor een naar de office manager met steeds dezelfde onderwerpregel:
Er gaan weleens mensen dood door de warmte 1.
Er gaan weleens mensen dood door de warmte 2.
Er gaan weleens mensen dood door de warmte 3.

Toen ik bij ‘Er gaan wel weleens mensen dood door de warmte 12’ was, klonk er een luide knal. De kroonluchter aan het hoge plafond slingerde vervaarlijk heen en weer en er vielen stukjes kalk van de muren. Op mijn gemakje liep ik de trap af. Op de eerste verdieping was de nodige consternatie. Veel van de programmeurs waren al naar de begane grond gegaan, waar ze samendromden voor het kantoor van de office manager. Ik wurmde me langs de bezwete lichamen en stapte de kamer in. Die zag er – op wat over de vloer verspreide papieren na – nog net zo uit als een kwartier geleden. Enkel de office manager zelf ontbrak. Onder haar bureau stonden de sandaaltjes nog, keurig naast elkaar. En in het kuiltje in haar stoelzitting lagen verfrommeld de zwarte rok en het lichtblauwe bloesje, glimmend in het tl-licht, als een plasje water.

Mail

Elske van Lonkhuyzen (1984) schrijft geestige, ontroerende verhalen die het absurde met het alledaagse combineren. Haar werk verscheen onder andere in de volkskrant en ze heeft een zwak voor oude mensen. www.wodkanademosterd.com

Bram Dirven oordeelt, maakt en bepaalt over illustraties en is hiermee de illustratordictator bij Hard//hoofd.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Tompouce 1

Tompouce

Eva vraagt zich af waarom de documentatie van haar jeugd ineens leuk moet zijn nu haar moeder alle oude videobanden heeft laten digitaliseren. Lees meer

Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer