Asset 14

Het Waait

Het Waait 5

 

Ik groei op met Engelse ondertiteling omdat geen een online piraat de tijd neemt het in het Nederlands te doen. Hierom kan ik geen gesprek voeren zonder woorden als like en oh boy tenzij ik er heel goed op let.
Dat doe ik sinds kort best vaak.

Ik let op hoe de mensen om mij heen reageren wanneer ik te urban klink, of wanneer ik als een kakker klink. Mijn ABN is aan de ene kant over aanwezig, aan de andere kant ben ik nog steeds niet AVI uit. Mijn zinnen zijn te lang, omslachtig en niet logisch wanneer ik ze moet opschrijven voor school. Dat is alleen nog maar de taal.

Wat ik nu deel is een van mijn meest persoonlijke zaken. Maar ondanks dat het zo persoonlijk is, is het absoluut geen geheim.

Iedereen ziet goed wie ik ben en wat ik niet ben.

Iedereen ziet goed dat mijn donkere huidskleur me niet beter doet dansen of meezingen op de beat.

Iedereen merkt dat ik geen Hollandse klassiekers ken tijdens een potje 30-seconds.

Er is iets bijzonders aan mijn positie.

Dit staat niet los van het feit dat ik twijfel aan hoe het universum tot stand is gekomen en of iedereen nep is behalve ik; dat draagt eraan bij, geloof ik. Het maakt dat wat ik meemaak nog eenzamer, iets specialer.

Ik weet wat ik niet weet.

Ik weet wat de hoofdstad van de Democratische Republiek Congo is.

Ik heb gehoord van Bukavu, Katana en Bagirah, maar ik weet niet hoe diep Lac-Kivu is.

Het heeft een tijdje geduurd om door te hebben hoe erg de mensen om me heen zich klampen aan een overkoepelende identiteit.

Mensen zijn sociaal, maar dit gaat verder dan vriendjes met elkaar zijn. Het zijn van die zinnen die eindigen met zo doen we dat. Het zijn vaak oudere mensen die dat soort dingen zeggen.

Ouder dan twaalf of zo.

Wanneer ze besef hebben dat ze een mening kunnen hebben over ‘Zwarte P***’.

Deze mensen hebben het over cultuur en identiteit in één zin.

Deze mensen voelen iets tijdens de Wereld Kampioenschappen of de Olympische Spelen.

Deze mensen heb ik om mij heen. Ik sta in het midden, niet met hen op de lijn van de cirkel.

Zie je?

Ik ben de enige die denkt, dus ik besta. Ik ben geen Descartes, maar ook ik ben tot deze crisis realisatie gekomen. Mijn probleem is echter dat als ik aanvaard dat ik de enige ben die bestaat, waarom ben ik dan niet een god? Hoezo kan ik niet bepalen hoe goed of slecht mijn leven gaat?

Ik denk zo alleen maar omdat ik niet tevreden ben met het gevoel onder mijn borst.

Het jeukt een beetje. Als ik dan de enige ben die denkt en pijn heeft, hoezo zou ik dan niet de loterij winnen? De enige reden zou zijn dat de groep die in een cirkel om mij heen staat ook daadwerkelijk leeft.

 

Sonder, het is soms lastig niet te vergeten. Ik kan niet vergeten dat de butterfly effect mij naar een rijk land heeft gebracht. Ik haat best veel aan mezelf, vooral omdat ik geen referentie heb.

Ik kan niet zoals mijn ouders zijn, ik heb geen geschiedenis.

Ik kan niet zoals mijn vrienden zijn, ik heb geen traditie in december.

Ik ga naar steden in de avond om sociaal te zijn en keer terug alleen.

Ik loop in de stille straten van het dorp waar ik woon.

Ik ontmoet een nieuwe schaduw met iedere vier stappen die ik neem. Even donker als de voorgaande, iets gehaaster door een angst voor het donker.

Een groot gedeelte van ouder zijn is voor mij niet begrijpen waarom iedereen hetzelfde klinkt.

Wanneer we praten over werk, school, familie, onze gezondheid; dan is het plagiaat. Pas wanneer ik zwijg, dan val ik op. Of ook weer niet, want dan ben ik geen leuke meid met scherpe wenkbrauwen die het met iedereen best kan vinden.

Een belangrijke reden voor mijn verwarring met de mensen in de cirkel is dat ik nooit had begrepen hoe mensen communiceren zonder standaard ervan uit te gaan dat iedereen liegt. Ik had geen handboek praten ontvangen toen ik jonger dan twaalf was, maar ik ging ervan uit dat iedereen wel doorhad dat iedereen loog. Er was geen dag die voorbij ging zonder dat ik loog.

Ik loog zoveel dat ik waarlijk niet begreep waarom mensen er boos om werden.

Nu ik ouder ben heb ik begrepen dat mensen een stuk naïever zijn dan dat ik dacht. Wanneer ik spreek let ik erop de waarheid te delen. Ik herinner mezelf snel just kidding te roepen wanneer ik weer lieg.  Daarom houd ik van sarcasme; ik heb namelijk nooit gelogen, jij was gewoon niet slim genoeg door te hebben dat ik niet serieus was.

Ondanks dat, jeukt het nog steeds onder mijn hart.

Descartes is in zijn quest nooit populair geweest voor wat hij vond over wat er gebeurt na de dood en als ik de Bijbel geloof ziet het er bleekjes uit.

Dus ik ben mens.

 

Ik vrees het onbekende en zolang mijn hart blijft jeuken des te waarschijnlijker mijn einde hier schijnt te zijn. Dus ik spreek met een milde versie van een zielenknijper. Die persoon vraagt mij hoe het met me gaat, alsof ik geen vrienden heb die dat vragen.

Of ik suïcidale gedachten hebt, wat soms hilarisch klinkt want dat is alles waar iedereen het om me heen over heeft.

Waarom kan ik niet opstaan in de ochtend?

Dat is een probleem. Zeker voor drukke levens als die van de jeugd van tegenwoordig.

Het is onproductief drie dagen in bed te liggen en uit te sterven omdat je te lui bent eten te zoeken. Dat is niet zo handig wanneer je tentamenweek hebt, en werk moet inhalen, en familievrienden bezoek hebt, en de kerk je een schuldgevoel aanpraat, en je vrienden willen afspreken, en je een carrière middag te wachten staat, en een heel belangrijk persoon je opeens een bericht opstuurt.

Dit soort dingen doet me dan fantaseren over mijn jonge dood.

Hoeveel mensen zouden over mij praten?

Hoeveel mensen zullen opdagen op de begrafenis?

Ga ik dan echt hier in Nederland dood? Ik wist het wel. Dus onderweg op de voet, in de trein, op de fiets in de bus, sta ik toe dat ik meegenomen wordt als het zover is. Ik ben niet veilig op de weg.

“Het gaat wel,” zeg ik. Als ik nu zeg dat het goed gaat, zal het gesprek gaan over hoe liegen niet de bedoeling is op dit soort momenten. Daar heb ik geen zin in of tijd voor.

“Hoe zijn de trucjes? Helpen ze met je gedachten?” vraagt de rijpere persoon, Adult.

Ik knik mijn hoofd. Mijn ogen prikken. “Ik krijg nog steeds tranen in mijn ogen, though,” laat ik weten en veeg ze weg. “Maar ik zal gewoon doorgaan met de trucjes. Het is niettemin pas een weekje sinds ik er mee begonnen ben. Ik zal het je volgende week laten weten.”

Adult kijkt me peinzend aan. Volgens mij heb ik hem nu beledigd. “Maak je nu nog steeds afspraken tijdens onze gesprekken?”

Ik schud mijn hoofd en moet de glimlach van mijn gezicht vechten. Dit is erg embarrassing. Ik veeg vlug nog wat tranen uit mijn ogen. “Ik heb geen afspraken gemaakt,” zeg ik.

“Maar je hebt wel een andere afspraak nu,” zegt Adult.

Ik knik. “Je hoeft niet boos te zijn. We zijn hier niet vanwege mijn drukke leven. Dit gaat over mijn gedachten en de tranen in mijn ogen.”

Toen Adult tegen me zij dat ik niet zo formeel met hem hoefde te zijn, had iets in mij vertaald dat Adult het niet erg zou vinden als ik asociaal zou doen. Met hem zijn er geen regels. Ik heb geen enkele band met Adult. Hij staat buiten de cirkel, een stukje verder op, met een draad en blikje de gesprekken proberen af te luisteren.

Dit is best spannend. Ik ben altijd erg beleefd geweest met autoriteitsfiguren.

Het lievelingetje van de klas, of daar gedroeg ik me naar.

“Wat vertel je andere mensen wanneer ze de tranen in je ogen zien?”

Ik haal mijn schouders op. “Het waait best vaak in dit land, dus dat helpt. Of ze kennen me goed genoeg dat ze dit ook van me weten. Op andere momenten is het handig om jankend weg te rennen.”

Adult schudt zijn hoofd.

“Ga me niet zo beoordelen,” zeg ik fronsend. “Waar zit je aan te denken?”

Adult slaat zijn notitieboek dicht. Het einde is nabij.

“We zitten onze tijd te verdoen, nietwaar? Jij wilt hier niet zijn, ik kan beter andere mensen gaan helpen.”

Ik maak een instemmend geluid. Is Adult nu aan het opgeven? “En als ik nu doodval, dan ga jij…?”

Adult zucht en kijkt afkeurend. “Je kunt me geen schuldgevoel aanpraten. Als jij zo doorgaat met praten, dan kan ik je verwijzen naar een plek waar ze je niet zomaar naar andere afspraken laten gaan.”

Hierom moet ik heel diep adem nemen. Adult kijkt me niet aan, alsof hij alles al heeft gezien van me en nu alles over mij weet. Deze meneer is te zwak voor zijn vak.

Hoe kan hij zo snel opgeven wanneer hij zo dichtbij is?

Hoe durft hij mij zo erg te beledigen wanneer hij betaald wordt hier te zitten om later te kunnen gaan eten om niet dood te gaan?

“Ik ben niet gek, Adult,” zeg ik zo duidelijk mogelijk.

Het is belangrijk dat de boodschap goed overkomt. Dus nogmaals: “Adult, ik ben niet gek. Dat jij zo zwak bent dat je geen lastig gevalletje kunt handelen is niet mijn probleem. Dat ik hoe dan ook dood zal vallen is niet jouw probleem. Het feit dat ik nu een andere afspraak heb hoort gerespecteerd te worden. Volgende week zal ik je updaten over de trucjes. Volgende week verwacht ik dat je je act together hebt.”

Met dat sta ik op.

Ik verlaat de ruimte, het pand en loop Den Haag in. Ik doe mijn Google Maps meteen aan en begin te lopen naar mijn afspraak. Ik ga in mijn notities de punten langs die relevant zijn voor de meeting. Ik ben er niet goed op voorbereid. Het jeukt weer onder mijn hart. Terwijl ik de Google aanwijzingen volg, tram 9 Vrederust ontwijk, de notitie-punten naga en bedenk wat ik te bieden heb, doe ik tegelijkertijd de trucjes.

Het waait inderdaad hard.

 

Mail

Daniëlle Zawadi staat bekend om spoken word performances, maar is boven alles een prozaschrijver. Haar verhalen gaan veelal over het leven in Nederland als iemand van 'de tweede generatie'. Ze is geboren in DRCongo en opgegroeid in Nederland en kaart ze maatschappelijke fenomenen aan en wat het betekent om ouder te worden. Ze won de derde plaats in de nationale Kunstbende categorie taal in 2017 en publiceerde in haar dertiende levensjaar haar eerste roman, "Zoiets noemen we Ruzie". Nu heeft ze werken gepubliceerd op de Optimist, Wintertuin's Notulen van het Onzichtbare en binnenkort DIG. Ze won tijdens de 1st Queer & Feminist Poetry Awards de Black Indigenous People of Color Voice Award in 2020. Haar passie voor de woordkunst heeft haar ertoe gedreven een eigen platform voor poëten te creëren: Het Zwarte Schaap.

Zep de Bruyn (1990) is illustrator, visueel ontwerper en redacteur werkzaam in Amsterdam en Eindhoven. Hij maakt 2D, 3D en bewegend beeld, vaak verhalend en zowel figuratief als expressief.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Stormvogel & Gelegenheidshaiku

Stormvogel & Gelegenheidshaiku

''Het is een dag waarop je stevig in je schoenen moet staan.''
Lees een fragment uit het afstudeerwerk Stormvogel & Gelegenheidshaiku van Suzanne Reedijk: een tweeledige novelle over de zee, het leven dat soms vastloopt, en een reuzenkind dat in een veld verschijnt, en dat ook weer verdwijnt. Lees meer

Tendresse / Nederzettingen

Tendresse / Nederzettingen

Met zijn 'overrompelende, rijke poëzie' won dichter Erwin Hurenkamp dit jaar Editio's Debutantenschrijfwedstrijd. De jury roemde zijn poëzie, die vertrouwde thema's wonderlijk uitwerkt. Lees meer

Waar ik een slaapkamer heb gehad

Waar ik een slaapkamer heb gehad

Malika Soudani verzamelt de herinneringen die ze nog heeft aan alle plekken waar ze een slaapkamer heeft gehad, vanaf haar geboorte tot aan het moment waarop ze haar afstudeerbundel schrijft. Hier lees je een fragment uit 'Waar ik een slaapkamer heb gehad'. Over een zusje met kanker, twee culturen onder één dak, bruin zijn in een witte familie en een gebroken gezin.  Lees meer

Wat ik mezelf beloof

Wat ik mezelf beloof

Een poging om alles te vergeten, om je af te sluiten voor je herinneringen, is op voorhand gedoemd om te mislukken. Een kort verhaal over de (on)mogelijkheid om schoon schip te maken. Lees meer

Kat, boom

Kat, boom

Een meisje klimt in een boom tijdens verstoppertje en wordt door de andere kinderen vergeten. Lees meer

Soon After Midnight 1

Soon After Midnight

Wat zegt de taal die we al gelezen of gehoord hebben ons nog? David Meijers onderzoekt de verhalen achter citaten. Zijn tekst is te vinden in de publicatie van de schrijfworkshop van Stichting Perdu in Amsterdam. Lees meer

Vertrouwen op iets wat niet bestaat

Vertrouwen op iets wat niet bestaat

Else Boer is dol op praktisch advies over schrijven. Een scène schrijven, een verhaallijn uitwerken, overal is wel een stappenplan voor te vinden. Het belangrijkste is: volhouden en nooit maar dan ook nooit stoppen. Simpel toch? Makkelijker gezegd dan gedaan, zegt Else, die vertelt over hoe je soms wel en niet kan vertrouwen op je verhaal. Lees meer

Ruimtes

Een vertrouwd lichaam om in samen te zijn

Een jaar geleden moest Charlotte de Beus opnieuw leren praten, lezen en schrijven. In deze drie gedichten onderzoekt ze met poëtische scherpte haar herstel en het lichaam als “een onbetrouwbare woning voor dakloze gedachtes.” Lees meer

Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten

Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten

Een voorpublicatie uit de afstudeerbundel van Elianne van Elderen 'Geef geen namen aan koeien die je van plan bent te slachten'. Over opgroeien als buitenstaander in een dorp, een vluchtmisdrijf op een veulen, over drie vrienden en iemand die probeert om onvoorzichtig te worden. Lees meer

Slaapkamerraam, wereld

Slaapkamerraam, wereld

Buiten is het nacht. Maar wat gebeurt er als je je ogen sluit? Dan kan het buiten net zo goed een zomerse dag in New York zijn. Of een sneeuwlandschap uit je jeugd. De mogelijkheden zijn eindeloos. Lees meer

Hadden we dat altijd maar geweten

Hadden we dat altijd maar geweten

Emma Laura Schouten zit niet op de stoel van de schrijver, maar aan de andere kant van de tafel. Als manuscript-begeleider krijgt ze vaak de vraag of een tekst potentie heeft om Het Boek te worden. Maar heb je eigenlijk wel iets aan die vraag, en wat is het antwoord? Lees meer

Winterslaap

Winterslaap

Madeleine grapte al jaren over het houden van een winterslaap. Tot een onderzoeker dit ook echt mogelijk maakt. Wat als mensen een winterslaap zouden houden zoals dassen of beren dat doen? Een kort verhaal door Else Boer. Lees meer

Praat met mij, niet met de tekst

Praat met mij, niet met de tekst

Wout Waanders is niet alleen dichter en deel van een sexy boyband, maar ook schrijfcoach. Advies geven is natuurlijk leuk en aardig, maar wat gebeurt er als je zelf vastloopt tijdens het schrijven? Kan je jezelf terug de inspiratie in coachen? Alvast een tip: pak geen rode pen.  Lees meer

Een dag uit het leven

Een dag in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt

Er zijn zoveel dingen die je zou kunnen zijn. Bioboer, au-pair à Paris, muze, schrijver, schilder, heks... En tegelijk heb je maar één leven om al je ambities in waar te maken. Lies Jo Vandenhende deconstrueert deze tragiek liefdevol door ons een dag mee te nemen in het hoofd van een lichaam dat niet uit bed raakt. Met een illustratie van Tonke Koppelaar. Lees meer

Een ritje maken

Een ritje maken

In dit verhaal van Sonja Buljevac maken Renée en haar oma een wandeling bij de boulevard van Vlissingen. Terwijl haar oma volop geniet, wordt Renée geconfronteerd met de gebeurtenissen van de vorige nacht. Lees meer

De dochter van Baba Yaga met illustratie van Micky Dirkzwager

De dochter van Baba Yaga

Saar, een slapeloze studente, leeft op dubbeldrop en kan haar ex niet vergeten. Op een nacht belt ze haar moeder. ‘Vanaf mijn drieëntwintigste werd het allemaal beter, Saar.’ Is er hoop? Een rauw sprookje van Lena Plantinga over het herstellen van je vrouwelijke intuïtie, of pogingen doen tot. Lees meer

Alsof het stil was 1

Alsof het stil was

In dit korte verhaal van Janna Claudius slapen een van elkaar vervreemde moeder en dochter een nachtje op dezelfde kamer. Lees meer

De tanden van opa

De tanden van opa

Bart en zijn vader brengen het kunstgebit van Barts opa terug naar een Duitse soldaat. Een verhaal van Pieter Drift over het onkenbare verleden en de anoniem gestorven vijand die we nooit helemaal zullen kennen. Lees meer

Ik Zeg Emily

Het verlangen naar Emily is simpel

De debuutbundel van Yentl van Stokkum bevindt zich tussen poëzie en spookverhaal in, waarin een jonge dichter het graf bezoekt van een door haar geliefde schrijver en bezeten terugkeert. Lees meer

Automatische concepten 51

[Hier komt nog iets]

Roos Vlogman is sinds het schrijven van haar eigen roman geobsedeerd door het verschil tussen verzinnen en vertellen. Gaat het vertellen haar zelf altijd makkelijk af? Lees haar tips om inspiratie te krijgen van naaktkatten, op tijd te stoppen met schrijven en om soms net te doen alsof je geen ambities hebt. Lees meer