Mijn vriendin K. appt me: ze is anderhalve week overtijd. Ze staat op het punt om een zwangerschapstest te doen, maar weet niet zeker of ze de uitslag ervan zal kunnen verdragen, dus of ik even kan bellen. De man die de eventuele bevruchting heeft veroorzaakt, kent ze namelijk pas een paar weken.
Een groot deel van de mensen met een baarmoeder kent het wel: de pregnancy scare. Ineens besef je dat er iets in je zou kunnen groeien waar je niet op zit te wachten, iets wat grote consequenties zou kunnen hebben en het zit in jou dus er is geen ontsnappen aan.
De ClearBlue-reclames die ik op YouTube te zien krijg, suggereren stuk voor stuk dat twee streepjes op een zwangerschapstest iets feestelijks zouden zijn. Maar voor mij is het ene enkele streepje altijd weer een opluchting geweest: ik heb nog nooit een kind gewild, en tegelijkertijd heb ik geen idee wat ik zou doen als het tweede streepje rood zou kleuren. Mijn familie kent een lange geschiedenis van ongewenste zwangerschappen, en de zware beslissingen die daarvan het gevolg waren sijpelen door in mijn bloedlijn.
Ineens besef je dat er iets in je zou kunnen groeien waar je niet op zit te wachten
De laatste keer dat ik me zorgen maakte was anderhalf jaar geleden: er was iets misgegaan met scharrel A. Ik was niet zo slim als K. en in plaats van een goede vriend te bellen, belde ik hém op. Hij vond dat ik me helemaal nergens zorgen over hoefde te maken, er waren mensen die na jaren proberen nog steeds niet zwanger raakten, en ik moest volgens hem vooral ‘eens even rustig’ doen. De volgende ochtend hobbelde ik met volle blaas naar Kruidvat, meteen twee testen in de voordeelverpakking (99% betrouwbaar, maar sowieso zou ik de eerste negatieve test niet vertrouwen dus dan maar meteen inslaan), en bungelend boven de wc plaste ik mijn plastic bekertje vol. Vier druppels, een timer op vijf minuten, iets anders doen.
K. en ik googelen: pas na twee weken is er genoeg hormoon in je urine aanwezig. Ze test toch, de test is negatief. Ook zij kocht de voordeelverpakking, zodat ze later deze week nog een keer kan testen. Ik weet niet of het helpt, maar we spreken wat scenario’s door: wat als het wel zo is, wat als het niet zo is? Moet ze de man in kwestie hier al over inlichten, of niet? Waarom is dit vooralsnog alleen haar probleem, omdat zij degene is met de baarmoeder? Terwijl de man evengoed een kind zou kunnen krijgen?
Ik denk aan de mannen die ervan uitgingen dat ik het wel zou regelen
Ik denk terug aan de mannen met wie ik sliep die ik moest wijzen op het feit dat ze een condoom om moesten doen. Aan alle keren dat zij ervan uitgingen dat ik het wel zou regelen, dat ik mijn eigen probleem wel zou kunnen voorkomen. Ik verbaasde me keer op keer over hun naïviteit en blinde vertrouwen in mij, of misschien over deze uitwas van het patriarchaat die het probleem van het voorkomen van een ongewenste zwangerschap toch bij de drager van het kind laat liggen.
A. wees ik vriendelijk de deur terwijl mijn testjes één streepje bleven tonen. Twee dagen na K.’s eerste negatieve test wordt ze ongesteld. Juichend belt ze me op: dit gaan we vieren. In een café bestelt ze twee glazen champagne, om te proosten op het feit dat we weer even ontzien zijn, zolang er niks fout gaat, zolang we één geruststellend streepje blijven zien, en er niks besloten hoeft te worden.
Eva van den Boogaard is literatuurwetenschapper, docent en onderwijsinnovator bij St. Joost School of Art & Design en eindredacteur bij Hard//hoofd. Haar verborgen talent is slapen en haar minder verborgen talent twijfelen. Ze rent graag langs de Vecht, zingt met karaoke het liefst George Michael en droomt van een Heilige Birmaan als huisdier.
Eline Veldhuisen (1999) is illustrator. Inspiratie voor haar werk haalt ze uit haar directe omgeving, variërend van haar eigen gedachtes tot de verhalen van andere mensen. Met zo min mogelijk middelen brengt ze deze verhalen op een heldere manier in beeld.
