Illustratie: Tejo Verstappen

'Hier leeft hij voor. Al jaren. Een paar seconden, eens in de zoveel weken.'" />

Illustratie: Tejo Verstappen

'Hier leeft hij voor. Al jaren. Een paar seconden, eens in de zoveel weken.'" />
Asset 14

Het licht

Een nieuwe aflevering van het samenwerkingsverband tussen hard//hoofd en schrijverscollectief De Jagers. Elke twee weken laten deze jonge dichters en prozaïsten zich inspireren door het thema 'beginnen', met ditmaal een verhaal van Sterre van Rossem.

Het licht

Het licht danst door de kamer en ik moet nu maar eens een keuze maken. Ik vind het lastig uit te leggen waar ik ben. Het lijkt op een huis, maar er is geen buiten. Ik zit in een soort doorsluisruimte. Soms verdwalen er mensen, dan zie ik ze langsgaan, dan lopen ze door de deuren in mijn kamers. Ik zie ze vaak aan het einde van een gang, of ver weg tegen een muur. Mij zien ze nooit; ze lopen door, blind voor de ruimte om hen heen. Ze zijn alles vergeten. Alles.

Kamer komt hier uit op kamer, niets verandert, niets beklijft. Behalve ik dus. Al ben ik hier ook niet werkelijk. Soms hoor ik hier een zingen, of een roepen, of een wanhopig vragen. Ik hoor ook wel eens een naam. Het is altijd dezelfde naam, en ik ben voor het gemak maar gaan geloven dat het de mijne is. Anna. Ik vind het wel een mooie naam. Het heeft iets bijbels, volgens mij was er iemand in de Bijbel die Anna heette. Ik bedoel, het is geen Maria, of Sarah of Judith ofzo. Maar mooi. De naam leest twee kanten op, zoals je wel ziet, en doet me daarom aan Janus denken; de god met twee gezichten, de god van de poorten, deuren, bruggen. De god van de ruimte waar ik ben.

Illustratie: Tejo Verstappen

Ik vraag me wel eens af of ik mijn kans gemist heb, met dat licht. Ik vond het een hele ontdekking, dat het licht bestaat, maar in plaats van erin te lopen of wat je dan ook moet doen, ben ik op de grond gaan zitten en bekeek ik het. Het was sterk en het bewoog door de kamers. En op een dag trok het weg. Soms is het er wel weer, in een van de andere ruimtes, voor de andere mensen die hier per ongeluk zijn gekomen. Die vinden dan dat licht en volgen het. En nu denk ik dat ik misschien eens met iemand mee zou moeten lopen. Maar kan dat zomaar? Ik bedoel, zou je zomaar in iemands licht kunnen stappen? Of is dat heel verkeerd? Niemand die je daar iets over vertelt, en het zijn hele werkelijke dilemma’s, laat ik je dat wel zeggen.

Vooralsnog nam ik het zekere voor het onzekere en bleef ik er verre van. Ik ben hier ook wel thuis. De kamers, die altijd hetzelfde zijn en toch ook altijd anders, voelen vertrouwd. Ze voelden altijd al vertrouwd. Daarom ging ik dat licht niet in. Ik zag nog zoveel. In tegenstelling tot die mensen die hier langskomen af en toe, zag ik de muren, en mijn handen en ik herinnerde me een stem, en de kleur groen en de zon op mijn huid en ik wist dat er iets was, een leven vol van wat we voor het gemak geluk en verdriet noemen, en ik was er gewoon nog niet los van. Dat had ik ook niet verwacht. Mijn leven, waar ik me nu eerlijk gezegd steeds minder van herinner, stelde bijzonder weinig voor. Geen wereldschokkende inzichten, geen carrière, geen geld, geen levens gered. Wel een keer een kat, uit de sloot, maar daar kan een mens niet een heel leven op teren, toch? Ik ben wel vaak verliefd geweest, en heb ook iemand getrouwd geloof ik. Getrouwd. Is dat het woord? Dit overkomt me ook steeds vaker. Dat ik woorden heel vreemd vind, dan drijven ze op in mijn hoofd, en dan lijk ik ze voor me te zien en dan ben ik ze ineens kwijt. Ik ben al heel veel woorden verloren hier. Ik zou niet weten welke, zo gaat dat, maar ik weet dat het gebeurt. Ik weet nu eigenlijk ook niet meer over welk woord ik het had... Eigenlijk. Ook een heel raar woord. Zie, daar heb je het al.

Nu zit ik er toch over na te denken mee te gaan met dat licht, van een ander dus. Ik weet niet of het mag, of het moreel is, maar dat zien we dan wel weer. Als het waar is van het licht, zou het ook best eens waar kunnen zijn van een engel met een zwaard. Die zal het me wel vertellen als het niet goed is wat ik doe. Bidden dat het van die hel niet waar is. Ik geloof er niet in, dat scheelt. Maar je weet het natuurlijk nooit zeker. Dat is gewoon zo. Niets is zeker.

Toch vind ik het niet gemakkelijk zomaar te vertrekken. Heel soms vind ik hier een kamer met een raam. In die kamers hoor ik die naam heel helder, en dan loop ik naar het raam en dan kan ik zien. Ik zie ineens, niet de kamer, maar een gezicht, buiten. Niet zo’n vage lichtschim zoals die hier blind ronddwalen, maar een gezicht van iemand van wie ik hield, dat weet ik zeker, van iemand met wie ik… met wie ik... met wie ik was. Hoe die heet, dat weet ik niet. Hoe hij me roept, en of hij me ziet, dat weet ik ook niet. Noch hoe lang hij dat al doet. Maar daarvoor bleef ik steeds.

Ik hoop dat hij het nog een keer wil doen. Het is zo’n machtig mooi moment, om die ander te zien. Maar ik denk dat het tijd is dat ik ga. Voor alles is er een tijd. Dat zei iemand ooit eens. Klinkt heel simpel, maar het is erg waar.

Hij kijkt op de klok; het is iets voor middernacht. Hij legt zijn krant neer en loopt naar het bed in het midden van de kamer en wacht dan tot de klok slaat. De dokters zeggen dat het medisch onmogelijk is, maar hij staat volledig in zijn recht haar hier te houden en niemand hoeft zich ermee te bemoeien. Hier leeft hij voor. Al jaren. Een paar seconden, eens in de zoveel weken. Hij vraagt zich natuurlijk ook wel af of dat een leven is, hij is niet gek. De klok heeft geslagen. Hij zet zijn handen aan de zijkanten van het bed en hangt boven het stille gezicht. Hij brengt zijn mond vlak bij haar oor. Dan fluistert hij een naam.

Sterre van Rossem (1984) is een van de oprichters van collectief De Jagers. Ze debuteerde eind 2010 met haar bundel korte verhalen Een smaak van liefde.

Mail

De Jagers

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Niet aan denken

Niet aan denken

Aan de feesttafel zoekt Aafke van Pelt tussen de koetjes en kalfjes naar het contrast, de diepere laag in het banale. Lees meer

Illustreer jij de volgende cover van het Hard//hoofd Magazine?

Illustreer jij de volgende cover van het Hard//hoofd Magazine?

Voor ‘Ssst’, het voorjaarsnummer van 2025 van Hard//hoofd, zijn we op zoek naar illustrator die de cover van ons magazine willen maken. Lees meer

Een kus van een beer

Een kus van een beer

Nick Sens ontmoet een beer in de dierentuin en raakt gefascineerd door deze dieren. Wie of wat ervaren we als we oog in oog met een beer staan? Aan alle wezens van de metamorfose, hier en daarginds (Nastassja Martin) De bruine beer zet twee zware stappen in mijn richting en ik bevries. Het gegil en... Lees meer

Levensweg

Levensweg

Als Aisha een trouwerij op een Limburgse boerderij bezoekt, mijmert ze ineens over haar eigen bruiloft. Ach, trouwen is niks voor haar. Toch? Lees meer

Kunst maken in een wereld die naar de gallemiezen gaat

Kunst maken in een wereld die naar de gallemiezen gaat

Martine Bontjes doet verslag van een zoektocht naar duurzaamheid tijdens kunstresidentie SOPRA SOTTO. Lees meer

Schrijvers en beeldmakers gezocht voor ‘Ssst’, het zesde Hard//hoofd Magazine!

Schrijvers en beeldmakers gezocht voor ‘Ssst’, het zesde Hard//hoofd Magazine!

Op het moment dat je overweegt om iets te zeggen, hoor je: ‘Ssst!’ Wie fluistert dit naar je, en waarom? Fantaseer je met ons mee? Dien uiterlijk 24 augustus 2024 een pitch in voor het magazine ‘Ssst’! Lees meer

Kijken in de spiegel van de Gendermonologen

Kijken in de spiegel van de Gendermonologen

Wie zie jij als je in de spiegel kijkt? Voldoe je aan het beeld van ‘de gemiddelde mens’, of niet? Tom Kniesmeijer vraagt zich af waarom afwijken van het gemiddelde zoveel weerzin oproept en of hét gemiddelde wel bestaat. ‘Precies op het gemiddelde past niemand’. Ik sluit mijn ogen en ben terug in de Leidsestraat.... Lees meer

Marktplaatsgekkies

Marktplaatsgekkies

Marthe van Bronkhorst besluit de relatiemarkt opnieuw te betreden en vraagt zich af: ben ik een koopje, of een langetermijn-investering? Lees meer

Kunstverzamelaars opgelet! Interview met Hanane El Ouardani

Kunstverzamelaars opgelet! Interview met Hanane El Ouardani

Hanane El Ouardani (1994) is de fotograaf van het prachtige, nieuwe kunstwerk dat de kunstverzamelaars van Hard//hoofd thuis gaan ontvangen. De foto komt uit de serie The Skies are Blue, the Walls are Red (2018) en Jorne Vriens (onze Chef Kunst) heeft El Ouardani geïnterviewd over haar werk. Zij gaan met elkaar in gesprek over hoe zij als fotograaf te werk gaat, hoe deze foto tot stand is gekomen en praten over smaak, tegenstellingen en het hervinden van thuis. Lees meer

Galatea 1

Galatea

Een bezoek aan een Airbnb aan zee blijkt ook een bezoek aan asfalt, beton en een cementfabriek te betekenen. Andrea Koll plaatst dit beeld in dit door haar zelf geïllustreerde, tweestemmige gedicht tegenover het beeld van de door Pygmalion uit ivoor gemaakte Galatea. Lees meer

Nieuwe Barbaren 1

Nieuwe Barbaren

Met het essay 'Nieuwe barbaren' over de Kafkaëske, sci-fi serie Severance won Jacob Koolstra in 2024 de Drift Essaywedstrijd. Lees meer

Sluit je aan en verzamel kunst 7

Dit maakten onze 1.660 kunstverzamelaars mogelijk in 2023

Kunstverzamelaars dragen bij aan onze missie om nieuw talent te ondersteunen. We leggen graag uit hoe we de donaties in 2023 hebben besteed. Lees meer

:Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Marthe van Bronkhorst bekijkt Europa als een treinreis en stemmen voor de Europese Parlementsverkiezingen als het zijn van de conducteur op die rammelende trein. Lees meer

:Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 2) 7

Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 3)

Hoe kun je poëzie ook anders ervaren dan via de bundel of op het podium? Tachtig studenten illustratie van de Rotterdamse Willem de Kooning Academie lieten zich inspireren door het werk van de dichters van het 54ste Poetry International Festival (6, 7, 8 en 9 juni in Rotterdam). Dat levert een verrassende verzameling nieuwe beelden op. Een dialoog tussen woord en beeld waarbij iedere tekenaar zijn eigen afslag nam. Lees meer

:Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 2) 6

Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 2)

Hoe kun je poëzie ook anders ervaren dan via de bundel of op het podium? Tachtig studenten illustratie van de Rotterdamse Willem de Kooning Academie lieten zich inspireren door het werk van de dichters van het 54ste Poetry International Festival (6, 7, 8 en 9 juni in Rotterdam). Dat levert een verrassende verzameling nieuwe beelden op. Een dialoog tussen woord en beeld waarbij iedere tekenaar zijn eigen afslag nam. Lees meer

Nooit Verzonden - wacht op titel

Afscheidsbrief aan een waardeloze dokter

Er zijn nog steeds dokters die de gezondheidsklachten van hun patiënten niet serieus nemen. Luuk Schokker schreef een openhartige brief aan één van hen. Lees meer

:Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 1) 1

Poetry International X Willem de Kooning Academy: Gedicht zoekt beeld (deel 1)

Hoe kun je poëzie ook anders ervaren dan via de bundel of op het podium? Tachtig studenten illustratie van de Rotterdamse Willem de Kooning Academie lieten zich inspireren door het werk van de dichters van het 54ste Poetry International Festival (6, 7, 8 en 9 juni in Rotterdam). Dat levert een verrassende verzameling nieuwe beelden op. Een dialoog tussen woord en beeld waarbij iedere tekenaar zijn eigen afslag nam. Lees meer

Dubbelleven

Dubbelleven

Hoe kenmerkt het interieur van een multicultureel gezin zich? Emerald Liu onderzoekt hoe huiselijke voorwerpen een metaforische brug vormen met haar overzeese familieleden. ‘Het proces van achterlaten maakt alles wat je in je handen hebt extra betekenisvol, overgoten met een glazuur van kostbaarheid.’ Lees meer

Zo beweegt ze niet

Zo beweegt ze niet

Ze had zich er grondig op voorbereid. Spotify-playlists, het juiste jurkje, en zelfs een plan voor gespreksonderwerpen. Maar nu, in de rij voor de club, voelt alles vreemd en ongepast. Een audioverhaal van Lakaver (Werner de Valk en Roderik Maes). Lees meer

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Hard//hoofd zoekt vóór 28 juli 2.000 trouwe lezers!

Hard//hoofd verschijnt weer op papier! In ‘Lief kutland’ klinken de begintonen van waaruit vrije utopieën werkelijkheid worden, of waarmee we ongelimiteerd verdriet en woede botvieren op alles wat er misgaat. Fantaseer je met ons mee? Schrijf je vóór 28 juli in voor slechts €2,50 per maand en ontvang ‘Lief kutland’ in september in de brievenbus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer