Asset 14

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

hard//hoofd · Het Juttersmuseum

Welkom bij het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent (gratis entree). Kunt u vertellen welk artikel uit onze collectie u zoekt?

Ik begrijp het. U weet niet wat u precies vergeten bent. U had net nog een gedachte, het was belangrijk, puntje van uw tong, tintelde in uw achterhoofd, het brandde door het sleutelgat van uw bewustzijn – en weg was het. Precies. Zo kwam u hier.

Ik zie dat u de weg kwijt bent. Geeft niet, we hebben er meerdere liggen, maar het zijn alleen terugwegen. Wees gerust: wat u ook zoekt, het is hier ergens. Waar waren we? U was iets belangrijks kwijt. Ja, u hoort ondertussen dat liedje hè? Dat ene liedje met de koebel dat ze vrijdags draaiden bij de ijssalon van die Italiaan met bovenarmen als biefstuk. Draaien we hier al een jaar of twintig. Fijn dat u het op komt halen. Kunnen wij weer een andere plaat opzetten. IJsje?

Tijd vergeten? Maakt u niet druk. We hebben alle tijd. Kindertijd, spertijd, sluitertijd, suddertijd, paartijd, overtijd, kantoortijd, komkommertijd, pruimentijd. Zoekt u wat specifieks of gewoon even rondkijken? Fijne tijd hebben we in poederdoosjes en verstuivers gedaan, bij de kaptafel. Rottijd hebben we hier opgepot. In de kelder. Waar is hier? Ik dacht dat u de laatste tijd niet meer zo bezig was met locaties?

Hier is hier, in de branding. Sommige spullen komen via het vuilnis. Lagen bijvoorbeeld eerst tussen de kussens van de bank. In de dekbedovertrek. Op de bagageband van het vliegveld. Maar uiteindelijk komen ze allemaal op de grond terecht, slingeren wat jaartjes rond, waaien in zee, en spoelen hier aan.

Ik ben al 49 jaar jutter voor dit museum. Het is loodzwaar werk. Elke dag langs het strand, herinneringen ophalen. Iemand moet het doen. Sleutelbossen, hoeden, poesiealbums, hondenriemen, vogelkooien. Bananenkisten vol angst, met de levende vogelspinnen er nog in. Dat is een tweemanswerkje, die til ik met mijn collega.

Natuurlijk bent u niet de enige. Iedereen komt vroeg of laat langs om zijn vitrinekast te openen. De meesten hebben al enorme kasten opgebouwd als ze hier aankomen. Dan komt er een moment dat ze hem moeten raadplegen. De mensen komen verdwaald en in verwarring aan. ‘Het is me ontschoten!’ huilen ze. Of: ‘Haar naam, hoe kan ik haar naam nou vergeten?’ Tranen met tuiten, altijd weer. Ik help ze zoeken. Het verdrietigste aan mijn werk vind ik de jonge mensen. Toeristen met een adem van drank, die willen heel lang blijven. Kost me veel moeite om ze weg te sturen. Een jochie in zo’n wielerpakje dat een ongeluk had gehad. Bleef de hele tijd hetzelfde vragen: ‘De trui? Heb ik de trui?’ Hij had amper een kastje van een meter opgebouwd, nog geen twintig jaar aan archief. ‘Van wie zijn die spullen?’ zei-ie. ‘Van jou’ zei ik. Werd-ie bang van. Ik heb hem een gele trui uit de kast van een ander meegegeven. Dat is absoluut tegen de regels. Dit moet u vergeten, belooft u dat?

Fijn, dank u.
Zal ik in ruil daarvoor eens kijken of ik u kan helpen?
Wat bent u vergeten?

Mijn ex (denk ik)
Klik hier om naar dit gedicht te gaan.

Mijn schip (denk ik)
Klik hier om naar dit gedicht te gaan.

Veterstrikken (denk ik)
Klik hier om naar dit gedicht te gaan.

Mail

Marthe van Bronkhorst (zij/haar) is schrijver, theatermaker en psycholoog en studeerde aan de VU Amsterdam en Harvard Medical School. Ze schreef voor onder meer Theater Ins Blau, Sonnevanck, Over het IJ festival, Kluger Hans, Meander, De Revisor en werkt aan een roman over duikers bij uitgeverij De Geus.

Melcher Oosterman is een freelance illustrator uit Rotterdam. Zijn werk bestaat vooral uit tragische en humoristische karakters die stiekem als een soort zelfportret fungeren. Naast commercieel werk houdt Melcher zich bezig met persoonlijke projecten zoals het maken van strips, bedrukken van t-shirts en het brouwen van bier.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer