Asset 14

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

Het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent

hard//hoofd · Het Juttersmuseum

Welkom bij het Juttersmuseum, de plek van alles wat je vergeten bent (gratis entree). Kunt u vertellen welk artikel uit onze collectie u zoekt?

Ik begrijp het. U weet niet wat u precies vergeten bent. U had net nog een gedachte, het was belangrijk, puntje van uw tong, tintelde in uw achterhoofd, het brandde door het sleutelgat van uw bewustzijn – en weg was het. Precies. Zo kwam u hier.

Ik zie dat u de weg kwijt bent. Geeft niet, we hebben er meerdere liggen, maar het zijn alleen terugwegen. Wees gerust: wat u ook zoekt, het is hier ergens. Waar waren we? U was iets belangrijks kwijt. Ja, u hoort ondertussen dat liedje hè? Dat ene liedje met de koebel dat ze vrijdags draaiden bij de ijssalon van die Italiaan met bovenarmen als biefstuk. Draaien we hier al een jaar of twintig. Fijn dat u het op komt halen. Kunnen wij weer een andere plaat opzetten. IJsje?

Tijd vergeten? Maakt u niet druk. We hebben alle tijd. Kindertijd, spertijd, sluitertijd, suddertijd, paartijd, overtijd, kantoortijd, komkommertijd, pruimentijd. Zoekt u wat specifieks of gewoon even rondkijken? Fijne tijd hebben we in poederdoosjes en verstuivers gedaan, bij de kaptafel. Rottijd hebben we hier opgepot. In de kelder. Waar is hier? Ik dacht dat u de laatste tijd niet meer zo bezig was met locaties?

Hier is hier, in de branding. Sommige spullen komen via het vuilnis. Lagen bijvoorbeeld eerst tussen de kussens van de bank. In de dekbedovertrek. Op de bagageband van het vliegveld. Maar uiteindelijk komen ze allemaal op de grond terecht, slingeren wat jaartjes rond, waaien in zee, en spoelen hier aan.

Ik ben al 49 jaar jutter voor dit museum. Het is loodzwaar werk. Elke dag langs het strand, herinneringen ophalen. Iemand moet het doen. Sleutelbossen, hoeden, poesiealbums, hondenriemen, vogelkooien. Bananenkisten vol angst, met de levende vogelspinnen er nog in. Dat is een tweemanswerkje, die til ik met mijn collega.

Natuurlijk bent u niet de enige. Iedereen komt vroeg of laat langs om zijn vitrinekast te openen. De meesten hebben al enorme kasten opgebouwd als ze hier aankomen. Dan komt er een moment dat ze hem moeten raadplegen. De mensen komen verdwaald en in verwarring aan. ‘Het is me ontschoten!’ huilen ze. Of: ‘Haar naam, hoe kan ik haar naam nou vergeten?’ Tranen met tuiten, altijd weer. Ik help ze zoeken. Het verdrietigste aan mijn werk vind ik de jonge mensen. Toeristen met een adem van drank, die willen heel lang blijven. Kost me veel moeite om ze weg te sturen. Een jochie in zo’n wielerpakje dat een ongeluk had gehad. Bleef de hele tijd hetzelfde vragen: ‘De trui? Heb ik de trui?’ Hij had amper een kastje van een meter opgebouwd, nog geen twintig jaar aan archief. ‘Van wie zijn die spullen?’ zei-ie. ‘Van jou’ zei ik. Werd-ie bang van. Ik heb hem een gele trui uit de kast van een ander meegegeven. Dat is absoluut tegen de regels. Dit moet u vergeten, belooft u dat?

Fijn, dank u.
Zal ik in ruil daarvoor eens kijken of ik u kan helpen?
Wat bent u vergeten?

Mijn ex (denk ik)
Klik hier om naar dit gedicht te gaan.

Mijn schip (denk ik)
Klik hier om naar dit gedicht te gaan.

Veterstrikken (denk ik)
Klik hier om naar dit gedicht te gaan.

Mail

Marthe van Bronkhorst schrijft, acteert en werkt als psycholoog. Ze woonde een tijd in Amerika, sloot zich aan bij een kungfuschool, een poëziegroep, ontsnapte aan een rijdend circus en schrijft nu verhalen voor Red Pers, Digressions en El Hizjra. // marthe.van.bronkhorst@hardhoofd.com

Melcher Oosterman is een freelance illustrator uit Rotterdam. Zijn werk bestaat vooral uit tragische en humoristische karakters die stiekem als een soort zelfportret fungeren. Naast commercieel werk houdt Melcher zich bezig met persoonlijke projecten zoals het maken van strips, bedrukken van t-shirts en het brouwen van bier.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Column: Ik wens je alle goeds

Ik wens je alle goeds

Een afwijzing komt Eva koud op haar dak vallen. ‘Ik vond hem leuk, hij vond mij ook leuk, hij vond mij dus niet leuk, ik ben gewoon niet leuk genoeg.’ Lees meer

Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

'Het kán dus wel.'

'Het kán dus wel'

Eva is dolblij voor (en stikjaloers op) haar smoorverliefde vriendin. Lees meer

Column

In een te specifieke vorm geslepen

Op ieder potje past een dekseltje, toch? Marthe van Bronkhorst vraagt zich af of ze daarvoor niet té veel eigenaardigheden heeft: "Als ik nog groter groei, dan moet een bosbrand mij snoeien. En wat voor allesverzengende liefde moet dat zijn waardoor het specifieke houtsnijwerkje dat je bent geworden af fikt, helemaal ombuigt, en opnieuw wortel schiet?" Lees meer

Column: Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Eva's nichtje van twee geeft tijdens een bezoek aan de speeltuin blijk van een opvallende afkeer van hokjesdenken. Lees meer

Breek het brutalisme

Breek het brutalisme

In een distrack over het brutalisme maakt Marthe van Bronkhorst duidelijk dat ze helemaal klaar is met de betonnen architectuurstijl: "Wat is de deal met al die bouw freaking putten, nog minder fundament voor kunst dan vier keer Rutte?" Lees meer

Column: Zullen we vrienden worden?

Zullen we vrienden worden?

Corona of geen corona, Eva blijft haar sociale cirkel onderhouden en zo nodig verversen met aanwas. Lees meer

Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer