Asset 14

Het café

drie figuren zitten voor een groot raam aan een tafeltje iets te drinken, twee van de figuren zitten op een stoel, een van de figuren zit in een rolstoel

Rolstoelen en sigaretten, is er meer te beleven in een revalidatiecentrum? In de columnreeks “De Revalidanten” neemt Tiare van Paridon ons mee in haar angsten en ontdekkingen als revalidant. Ze beschrijft vijf weken lang haar groeiende gewaarwording van een weigerachtig lichaam en wat het betekent om buiten de veilige muren van het centrum een fysieke beperking te hebben. Deze week het laatste deel: over het belang van fysieke toegankelijkheid.

Met trillende benen verlaten we de zit-yoga-sessie. Louis, een man van 41 jaar oud met lange haren in een staart, rolt voor me uit. Hij heeft het roeien achter zich gelaten en oefent nu met verschillende yogastijlen. Dat zijn er echt heel veel.
“Voel jij je ook zo kwetsbaar?” vraag ik hem.
“Meestal wel, maar hier in Reade eigenlijk niet,” antwoordt Louis.
“Hoe komt dat denk je?”
“Omdat ik hier met alles mee kan doen. Met alles mee mág doen.”
“Wat bedoel je met dat laatste?”
“Ik bedoel daarmee dat het daarbuiten vaak voelt alsof we onnodig worden buitengesloten.”
“Hoezo onnodig?”
“Omdat mensen trappen blijven bouwen en geen liften. En snel lopen terwijl ze ook langzaam kunnen lopen.”
“Ja, zonde,” lach ik. “Met langzaam lopen zie je veel meer.”
“Maar serieus!” zegt Louis. Zijn stem klinkt licht geïrriteerd. “Als architecten ons lichaam in het achterhoofd zouden houden met hun bouwsels, dan zouden wij veel minder kwetsbaar zijn. En als architecten die keuze hebben, waarom kiezen ze dan niet het beste voor iedereen?”
“Ja,” stem ik in. “Iedereen vindt liften toch chill?”
“Ja, liften zijn fijn, maar niet alleen dat,” gaat Louis verder. “De toegankelijkheid van gebouwen is allesbepalend voor een heel mensenleven.”
“Een heel mensenleven?”
“Het zorgt ervoor dat wij, mensen met een lichamelijke beperking, ‘gewoon’ kunnen studeren, ‘gewoon’ kunnen werken. Die toegankelijkheid is minder vanzelfsprekend dan je denkt.”
“Geen opleiding? Geen werk? Alleen maar door die ene trap?”
“Ja.”
“Is dat niet een beetje overdreven?”
“Nee.”
“Dan zouden trappen verboden moeten worden.”

Omdat mensen trappen blijven bouwen en geen liften. En snel lopen terwijl ze ook langzaam kunnen lopen.

We nemen de lift naar beneden en lopen naar buiten. Johnnie zit zoals gewoonlijk voor de ingang.
“Ik was hier vandaag voor de laatste keer,” vertel ik ze.
“De laatste keer ooit?” vraagt Louis.
“Daar heb ik eigenlijk nog niet over nagedacht.”
“Dat zou ik ook zeker niet doen,” valt Johnnie me in de rede. “Bier om het te vieren?”
Ik haal mijn schouders op. “Is goed, ik ken wel een café hier.”

Ik denk aan alle mensen die ik het afgelopen halfjaar heb ontmoet. Aan onze imperfecte lichamen, onze angsten en vragen over hoe het beste te leven.

We steken de Overtoom over. Het anders zeer asociale verkeer wacht geduldig. Ik breng ze naar het café waar Seppe en ik een halfjaar geleden zaten. Het is een kleine houten kroeg met achterin een aantal tafels op een verhoging. Louis en Johnnie kiezen de tafel uit direct naast de ingang, zonder verhoging uiteraard. We praten over ditjes en datjes, over voetbal en over dat we echt een mooie nazomer verdienen.
Ik kijk naar buiten, de weg over, naar nummer 283 op de Overtoom. Reade, inmiddels is het gebouw me niet zo vreemd meer. Ik denk aan alle mensen die ik het afgelopen halfjaar heb ontmoet. Aan onze imperfecte lichamen, onze angsten en vragen over hoe het beste te leven. Zijn die onzekerheden wat ons revalidanten van andere mensen onderscheidt? Ik denk het niet.
Wat blijft er nog over van onze kwetsbaarheid als de wereld onze handicap niet langer slechts zou zien als medisch dossier maar juist als emancipatie? De kwetsbaarheid die ik mijzelf en anderen in Reade eerder toekende lijkt dan ineens niet zo vanzelfsprekend meer.

Mail

Tiare van Paridon (1996) is filosoof en literatuurwetenschapper. Ze houdt van wandelen in de regen, geeft trainingen en workshops in de socratische gesprekstechniek en is begonnen met het schrijven aan haar eerste roman. 

Iris van de Winkel

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Levensweg

Levensweg

Als Aisha een trouwerij op een Limburgse boerderij bezoekt, mijmert ze ineens over haar eigen bruiloft. Ach, trouwen is niks voor haar. Toch? Lees meer

Marktplaatsgekkies

Marktplaatsgekkies

Marthe van Bronkhorst besluit de relatiemarkt opnieuw te betreden en vraagt zich af: ben ik een koopje, of een langetermijn-investering? Lees meer

:Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Dit is Europa: een half-ontspoorde trein

Marthe van Bronkhorst bekijkt Europa als een treinreis en stemmen voor de Europese Parlementsverkiezingen als het zijn van de conducteur op die rammelende trein. Lees meer

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Hard//hoofd zoekt vóór 28 juli 2.000 trouwe lezers!

Hard//hoofd verschijnt weer op papier! In ‘Lief kutland’ klinken de begintonen van waaruit vrije utopieën werkelijkheid worden, of waarmee we ongelimiteerd verdriet en woede botvieren op alles wat er misgaat. Fantaseer je met ons mee? Schrijf je vóór 28 juli in voor slechts €2,50 per maand en ontvang ‘Lief kutland’ in september in de brievenbus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer