Asset 14

Hard//talk

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. Hard//talk is de seismograaf die de trillingen van de tand des tijds registreert. Wat heeft ons afgelopen jaar bezig gehouden? Wat bespraken we bij de koffieautomaat en waar lagen we wakker van? Emy Koopman maakte een mooie selectie hard//talks uit 2013.

Emy Koopman: "Eén van de grote genoegens van de laatste week van december vind ik altijd dat het jaar dan nog even dunnetjes wordt overgedaan. Alles in de herhaling, het leven als voetbalwedstrijd met goal na goal. Aangezien ik net zo’n horrorhoofd heb als Laura, waarin afspraken, voornemens, gebeurtenissen en ander los gedachtenspul over en door elkaar heen buitelen, heb ik zo’n jaaroverzicht heel hard nodig om alsnog een beeld te kunnen vormen van het afgelopen jaar. Dus dát was 2013: Groningen, Gordon, Syrië, sinterklaas, seksisme, Koningsdag, Koningslied, NSA, SNS, VN, Poetin, de paus, de pensioenen, paardenvlees, Malala, Mandela en een heleboel werkloosheid. Tien hard//talks over dit en/of ander nieuws, in chronologische volgorde (wat er de laatste twee maanden gebeurde weten jullie hopelijk zelf nog)."

 

Gronings goud - Emy Koopman

 

Groningen komt zelden in het nieuws. Groningers doen namelijk, in de regel, niet moeilijk. Grote kans dat je alweer vergeten bent dat er vorig jaar een watersnoodramp dreigde in de provincie. De Groningers reageerden zo onderkoeld op de evacuaties (“Het is weer eens wat anders, hè”) dat het journalisten tot wanhoop dreef: hier viel werkelijk niets aan sensatie te halen.
Maar afgelopen weekend kopte het NOS-journaal dat Groningers zich "grote zorgen" maken over de door gaswinning veroorzaakte aardbevingen. Ik zat gelijk op het puntje van mijn stoel. Hier was echt iets ernstigs aan de hand. In het NOS-item zegt een gepensioneerde Groninger op kalme toon over de scheuren in zijn verbouwde huis: “Kijk, hier zit er één, zo heb ik er zeventien.” Geen sprankje woede of verbittering in zijn stem, maar als je heel goed oplet zie je de stille wanhoop. Wanhoop op z’n Gronings.
Minister Kamp en de voor de gaswinning verantwoordelijke NAM doen ondertussen alsof hun neuzen bloeden. Ze geven weliswaar toe dat de aardbevingen steeds zwaarder worden, maar erkennen niet dat de enige echte oplossing is om te stoppen met gasboringen. Kamp stelt de beslissing nog een jaartje uit terwijl de NAM naar manieren mag gaan zoeken om op dezelfde weg door te gaan.
Dit is onrecht om razend van te worden. Groningen wordt al decennialang leeggezogen om zijn gas. Het mag wel eens benadrukt worden, want zelf doen de Groningers het niet: Nederland is niets zonder Groningen. Terwijl de staatskas fijn de miljarden absorbeert uit die goudmijn in het noorden, zitten de noorderlingen zelf met relatief grote werkeloosheid en armoede. Hopelijk worden de Groningers nu dan, bij hoge uitzondering, echt kwaad. Het is alleen de vraag of de rest van Nederland dat herkent als woede.

 

Knekelgericht - Floris Solleveld

 

Of hij zelf ook paus zou willen worden, vroeg een journalist aan kardinaal Simonis toen die afreisde voor het vorige conclaaf. "Ben je gek", was het antwoord. "Dat is een loodzware rotbaan. Dat gun je niemand."
Toch schijnt Joseph Ratzinger destijds flink gelobbyd te hebben om nederig die zware last op zich te mogen nemen. Aan de nadagen van zijn voorganger had hij al kunnen zien wat voor lijdensweg hem te wachten stond. Maar Johannes Paulus II, met zijn pretoogjes, gaf die aftakeling nog wat glans; zelfs voor atheïsten was het aandoenlijk, zelfs bewonderenswaardig. Benedictus XVI, van meet af aan impopulair, zal hebben ingezien dat zijn eigen publieke aftakeling minder sympathie zou oproepen en dat het beter was met pensioen te gaan. Ook een aartsconservatieve kerkvorst gaat met zijn tijd mee.
En ik moest denken aan Formosus. Deze 9e-eeuwse paus (†896) had het niet getroffen met zijn opvolgers. Negen maanden na zijn dood liet Stephanus VI (of VII) zijn stoffelijk overschot opgraven en in de Heilige Stoel plaatsen voor een postuum showproces. Eenmaal veroordeeld werd hij van zijn pauselijke gewaden gestript, de twee (of drie) vingers waarmee hij zegende werden afgehakt, het lijk werd naderhand in de Tiber gegooid. Een paar vissers (of een trouwe monnik) haalden het daar weer uit.
Stephanus VI maakte zich er niet geliefd mee. Na een volksoproer werd hij afgezet, in de kerker gegooid en gewurgd. Formosus werd gerehabiliteerd en later weer gederehabiliteerd. Volgens de Levens der Pausen van Platina (1497) is het lijk toen nog eens opgegraven en onthoofd, maar daarover staat niks in tiende-eeuwse bronnen.
Een lijk op de Heilige Stoel. Dat is precies wat Ratzinger niet wilde worden. Maar ook gezond en wel was hij een reliek uit duistere tijden.

 

Knuffelzondaar - Thomas Rietstra

 

"Ik zag je gisteren op tv. Jij hebt doping gebruikt", zei een achtjarig jongetje tegen Michael Boogerd tijdens de voetbaltraining van diens zoontje. Niet de bankafschriften van een dopingdealer die vorige week opdoken, maar de opmerking van dat kind zou volgens de ex-wielrenner de aanleiding zijn geweest tot zijn bekentenis bij de NOS over jarenlang gebruik van cortisonen, epo en bloedtransfusies. Sentiment werkt nu eenmaal beter bij bekentenissen dan bankafschriften.
Boogerds biecht wordt door de een gezien als moedig, een ander noemt het niet moedig, weer een ander is "niet zo blij", niemand is verbaasd, niemand is er kapot van. Zijn commerciële waarde zal hij volgens 'topmarketeer' Bob van Oosterhout niet verliezen. Er wordt zelfs beweerd dat het publiek al die jaren niet door hem werd belazerd maar uiteindelijk zelf schuldig is. Boogerd vindt het op zijn beurt weer de schuld van de media en van de druk van de sponsor. Niets is zijn schuld. Een carrière als knuffelzondaar lijkt binnen handbereik.
Boogerd betreurde dat hij wielrenner geweest was in een periode waarin iedereen doping gebruikte. "Het was een duivels dilemma", zei hij. "Ik wilde mee met de beste coureurs. In 1997 nam ik de beslissing om te gaan gebruiken. Dat was het keerpunt."
Als ik vroeger tegen mijn moeder iets opbiechtte en zei dat anderen zich aan hetzelfde schuldig hadden gemaakt, antwoordde zij: "Als ik in de sloot spring, doe jij dat dan ook?" De Boogerds van deze wereld springen in alle sloten waarin te springen valt en wij zullen hen daarbij blijven aanmoedigen.

 

Hoffelijke onzin - Thomas Rietstra

 

Vladimir Poetin bezoekt Amsterdam in het kader van het vriendschapsjaar van Nederland en Rusland. Vanavond heeft hij een anderhalf uur durend besloten overleg met premier Mark Rutte en de ministers Ploumen, Kamp en Timmermans. "Handelsbelangen staan in het gesprek voorop", schrijft het AD. De handelsrelatie tussen beide landen is al uitstekend, maar het kan natuurlijk altijd beter.
De Tweede Kamer wil echter dat de bewindslieden in hun ontmoeting met Poetin "ruimschoots aandacht besteden aan de voortdurende schending van mensenrechten in Rusland". Timmermans zegde dat toe: “Het beste werkt: hoffelijk in vorm, hard op de inhoud.”
Maar ruimschoots en hoffelijk met Poetin over mensenrechten praten draait alleen uit op het uitwisselen van wederzijdse onzin. Hoe moeten we zo'n gesprek voor ons zien? Nederland is voor de levering van olie en gas steeds afhankelijker van Rusland. Moet Timmermans, die vloeiend Russisch spreekt, dan gaan polderen over de positie van homo's en NGO's? Wel graag de handel stimuleren, maar een vermanend vingertje opsteken over morele onderwerpen, onderstreept alleen maar de onbeduidendheid van Nederland. Poetin zal hoogstens gedwongen worden tot een glimlach.
Dat Poetin niet terugdeinst voor loze bewoordingen, bleek al uit zijn brief in De Telegraaf aan "de bewoners van dit prachtige tulpenland". In die brief had hij het over "gelijkluidende posities" met betrekking tot internationale kwesties, wat in het geval van Syrië nergens op slaat. Ook schreef hij over de bevordering van "de economische stabiliteit" wat in het geval van Cyprus weer pertinent onwaar is. Die gekke bewoners van het tulpenland zullen vanavond tegenover het Scheepvaartmuseum demonstreren, maar dan dineert Poetin met Rutte en wordt er hoogstens iets hoffelijks over gezegd.
Wil het tulpenland echt indruk maken met zijn eis voor meer mensenrechten, dan zal het Rusland eens moeten aanspreken als blok met de zevenentwintig Europese lidstaten.

 

Geen actie, geen gezeur - Roos Euwe

 

Geen protesten, geen stenen die door de lucht vlogen, geen van de taferelen die tijdens de kroning van Beatrix in 1980 de Amsterdamse straten onveilig maakten, was afgelopen Koninginnedag te bekennen. In een column op de website van de Volkskrant probeert Jan Bennink de vinger op de zere plek te leggen. "Werd de vorige kroning nog opgevrolijkt door bakstenen en rookbommen, vorige week was dat wel anders. Het land van duizend meningen stond als één kudde klapvee achter Oranje. De enige twee andersdenkenden waren slechts gewapend met een witte ballon en een kartonnen bordje."
Aangezien ik lang gekraakt woonde, deel ik Benninks teleurstelling dat er nu geen ijzersterke leus is bedacht zoals "Geen woning geen kroning". Ik begrijp ook zijn deceptie dat het niet zo spannend was als in 1980, maar word vooral geconfronteerd met mijn eigen passiviteit. Want eerlijk is eerlijk: ik stond niet op de Dam te protesteren tegen de schaamteloze pracht en praal van het hopeloos verouderde koningshuis. In plaats daarvan had ik me - met een licht schuldgevoel - verschanst in mijn huidige woonplaats Antwerpen, ver van de oranje feestelijkheden. Ik kan niet beoordelen of het in 1980 beter of vrolijker was, maar ik kan me wel afvragen wat er sindsdien is veranderd, en of de individualisering en het gebrek aan eensgezindheid mij ervan weerhielden de straat op te gaan.
Bennink steekt zijn hand niet in eigen boezem en vervolgt zijn wanhopige hulpkreet: "Wat is er met mijn Amsterdam gebeurd? (…) Waar is mijn stad van anarchisten en provo's, krakers en autonomen. Zijn jullie allemaal Goed Volk geworden?" Om vervolgens alle clichés op te noemen van hoe dat protest er dan volgens hem uit had moeten zien: brommerhelmen, punkbands en palestijnensjaals. Waar was Bennink zelf eigenlijk om de heugelijke feestdag op te vrolijken met een kekke brommerhelm of palestijnensjaal? Had hij het lef om met een ballon of bordje te zwaaien, hoe knullig dat er misschien ook uitziet op televisie? Nog meer dan door de nieuwe koning of iedereen die niet protesteerde, raak ik geïrriteerd door types die dwepend met het verleden oproepen tot rebellie, terwijl ze zelf te schijterig lijken in actie te komen. Dat moeten de anderen zeker doen, die gekke krakers en autonomen met hun overtuigingen en hun sjaaltjes.

 

Doodswens - Miriam van Ommeren

 

Lies wilde dood. Ik ken dat gevoel, ik wil ook wel eens dood. Maar Lies was 85 en wilde écht dood. Zij sprak haar doodswens uit in Vrij Nederland, in alle redelijkheid. Lies was niet ziek, ze woonde en leefde zelfstandig. Ze leed niet, maar haar leven was klaar: "Er komt niets meer bij, het wordt alleen maar minder.” Lies vond sterven, humaan sterven, “potverdomme een mensenrecht”. Ik vind dat ook.
Onlangs was ik op bezoek bij mijn Nederlandse oma, de enige grootouder die ik nog heb. Ze is 92, woont nog zelfstandig, is fysiek gezond en mentaal wel een beetje in de war, maar ze weet wie ik ben. Nog wel. Zij lijdt ook niet, maar elke keer als ik haar spreek, zegt ze: “Ik hoop dat het toch niet al te lang meer duurt”. Inmiddels hoor ik dit al jaren, en elke keer draait mijn maag verder in een knoop: ik gun mijn oma een humane dood, ook zonder eerst ‘uitzichtloos’ en ‘ondraaglijk’ te moeten lijden.
Zelfbeschikking is een complex, rekbaar begrip. Elk mens verdient zeggenschap over alle facetten van zijn of haar bestaan, zo vinden we, maar wanneer het abortus of levensbeëindiging betreft, lijkt het opeens een zaak van publiek belang. Stervenshulp is wettelijk strafbaar en hoewel het in Nederland desondanks regelmatig voorkomt, is de praktijk zeer omslachtig. Af en toe gaat het mis, waardoor de dood opeens niet zo humaan meer is. Verschillende burgerinitiatieven pleiten voor legalisering van stervenshulp aan ouderen die hun leven ‘voltooid’ achten. Zelf bepalen wanneer je op een veilige manier uit het leven stapt, juist zolang je daarvoor bij machte bent, zonder ernstige ziekte of pijnlijk sterfbed: wat kan daar op tegen zijn? Maar het politieke debat blijft dooretteren en de Pil van Drion is na ruim twintig jaar nog steeds een hypothese.
Het VN-artikel kende een happy end, voor Lies althans. Ze dronk haar dodelijke cocktail, illegaal op internet gekocht, uiteindelijk stiekem op, in haar eentje, op een zondagmiddag. De kat keek toe.
Haar dochter vond haar dood in haar stoel, met een bevroren glimlach op haar gezicht.

 

Dode wolf - Thomas Rietstra

 

In Luttelgeest werd vorige week een dode wolf aangetroffen. Biologen onderzochten het beest. Was het wel een echte wolf, of alleen maar een hond? Biodiversiteitscentrum Naturalis was er na autopsie voor 98 procent zeker van dat het om een wolf ging.
"De wolf is terug in Nederland, vindt u dat grappig, een beetje spannend of eng?" vroeg de Telegraaf haar lezers.
De VVD vond de wolf eng. "Veiligheid staat voorop", aldus Kamerlid Johan Houwers. Houwers meende dat er serieus moet worden overwogen, uit veiligheidsoverwegingen voor mensen en dieren, wolven af te schieten. Als ze niet al zijn doodgereden natuurlijk. De PvdA vond de wolf een beetje spannend. "We moeten de wolf een kans geven", aldus Kamerlid Lutz Jacobi. "Als je de natuur op orde hebt, is daar ook een plek voor de wolf". Voorlopig is er in de Nederlandse natuur plek voor één doodgereden exemplaar.
Een ander scenario dook op: de wolf is niet in Luttelgeest omgekomen, maar meegenomen door Oost-Europeanen die in de omgeving en masse in de kassen werken. Ook hieromtrent heerst onenigheid. Er werd geredeneerd: "Er is op de wadden ook weleens een zeehond gevonden die als grap is neergelegd, dus misschien is de wolf ook een grap".
Voordat het 98 procent zeker is dat het om een Oost-Europese kaswerker gaat die een grap uithaalde, kunnen we ons alvast wagen aan een peiling: vindt u de Oost-Europese kaswerker grappig, een beetje spannend of eng?

 

Krantje kopen - Miriam van Ommeren

 

Steenrijke tech entrepreneurs hebben een nieuwe hobby gevonden: oud papier. In maart 2012 kocht Facebook mede-oprichter Chris Hughes het politieke weekblad The New Republic; afgelopen maandag werd bekend gemaakt dat Amazon-oprichter Jeff Bezos de Washington Post had gekocht voor slechts $250 miljoen. Een bedrag dat gelijk staat aan één procent van zijn vermogen, of de waardefluctuatie van zijn aandelenportefeuille in een rommelige beursweek. Een nobrainer.
Goed nieuws in een tijd van noodlijdende kranten? Dat zou heel goed kunnen. Het blijft pijnlijk als oude media enkel gered lijken te kunnen worden met nieuw geld, maar de legendarische krant draaide jaarlijks een verlies van $50 miljoen dollar, dus verkoop (of faillissement) was onvermijdelijk. "[It] survived Nixon, but not the Internet" pruilde WashPo's bekendste journalist Bob Woodward in The Daily Beast.
De aankoop was verrassend en werd amper toegelicht, dus over Bezos' motivatie wordt nu druk gespeculeerd. Hij beloofde de redactie geen inhoudelijke bemoeienis (uiteraard), maar cynici noemen de aankoop een 'rijkeluisspeeltje', of denken dat Bezos hiermee politieke invloed probeert te winnen in DC.
Vooralsnog lijkt hij (nog) geen wolf in schaapskleren te zijn, maar een oprechte weldoener met een goede reputatie en veel geduld. Voormalig hoofdredacteur van de WashPo Leonard Downie geeft Bezos in ieder geval het voordeel van de twijfel.
Ik laat mijn fantasie de vrije loop: zou het niet fantastisch zijn als binnenkort in Nederland eenzelfde reddingsactie plaats vindt? Dat een rijke, goedwillende Hollandse nerd op een dag NRC Media wegkaapt van Egeria en Derk Sauer en de hoofdredactie de laan uitstuurt? Vervolgens gaat die vreselijke Lux-bijlage op de schop, verdwijnen de Rolex-advertenties in de prullenbak, wordt de redactie uitgebreid en kan er weer goede, 'ouderwetse', inhoudelijke journalistiek bedreven worden. Zonder hete adem van aandeelhouders in de nek. Een nobrainer.

 

Superdoofe Bundeswahl - Floris Solleveld

 

Aanstaande zondag zijn in Duitsland verkiezingen en Merkel gaat ze winnen. De campagne is uitzonderlijk onspectaculair. Leed de christendemocratische CDU in afgelopen jaren nog pijnlijke nederlagen in regionale verkiezingen, nu lukt het de sociaaldemocratische SPD maar niet een vuist te maken: de opgestoken middelvinger van SPD-lijsttrekker Steinbrück was een machteloos gebaar. Vreemd is dat niet, want Merkel is de afgelopen jaren tamelijk succesrijk geweest met een politiek van keine Experimente, die grotendeels een voortzetting was van beleid dat al is uitgezet onder Schröder en in de grote CDU-SPD-Koalition. Het is een keuze tussen worst met bier en bier met worst. Juist Merkels rechtse coalitiepartner de FDP kwijnt weg; de grootste blunder van Merkel-II was uitgerekend dat ze de Grünen hun zin gaven en in de nasleep van Fukushima versneld de kerncentrales sloten, waardoor Duitsland de komende decennia onverminderd bruinkool stookt.
Toch zouden we ons wat drukker mogen maken om die supersaaie Duitse Bundeswahl, want in feite kiezen de Duitsers wel de president van Europa. De machtigste persoon in de Europese Unie is zonder meer niet Van Rompuy, niet Barroso, maar Merkel. Die Chefin heeft niet om die positie gevraagd en de haar europolitiek bestaat dan ook hoofdzakelijk uit Europa bij elkaar houden en Duitse belangen behartigen. De begrotingssoberheid die in Nederland onder vuur ligt, werkt in Duitsland vrij aardig (daar hebben ze óók zwakke banken, maar geen huizenzeepbel en wel een economie die echte dingen maakt). De lage rentestand en het overschot op de handelsbalans zouden wel eens direct verband kunnen houden met de malaise elders, maar Merkel kan daar moeilijk campagne tegen gaan voeren. De politiek van pappen en nathouden inzake de eurocrisis is óók omdat Duitsland zelf de grootste schuldeiser is; het resultaat is dat Griekse demonstranten Merkel afbeelden met Hitlersnor en Duitsers Europa associëren met Griekse klaplopers, maar Griekenland is nog altijd niet failliet.
Alleen, daar gaat de Wahlkampf niet over: “Europa” is geen populair thema, es geht um die Wirtschaft. Dus volgende week hebben we vreemde Europese presidentsverkiezingen: ze gaan niet over Europa, de uitslag is voorspelbaar en alleen Duitsers mogen stemmen. Ik oefen vast op Beethovens negende.

 

De folder en de piet - Emy Koopman

 

Een folder met speelgoed en de knecht van de goedheiligman verdeelden de afgelopen dagen Nederland in kampen. Het kamp 'dit kan echt niet!' werd weggehoond door het kamp ‘oh jawel hoor, kutwijf/roetmop!’, terwijl een derde kamp vanaf de zijlijn riep: "Waar maken jullie je druk om?, laten we door mama gebakken pepernoten gaan eten!"
Zelf zit ik te vaak in het ‘waar maken jullie je druk om?’-kamp als het om dit soort dingen gaat. Je moet mensen hun lol gunnen, denk ik dan. Want natuurlijk is het fijn om alles bij het oude te laten – geen veelkleurige pieten maar gewoon zwarte, want zo kennen we dat. Of om te verwijzen naar traditionele rolpatronen nu de rest van het leven zo onzeker is: mama stofzuigt, papa timmert. Of om een harde grap te maken over een groep waartoe je zelf niet behoort. Natuurlijk is dat lekker. En natuurlijk is het niet gemeend, niet echt.
Maar dat blijkt het probleem: het is wel gemeend. Tijdens de discussies over de folder en de Piet werd een ranzige modderpoel aan sluimerend seksisme en racisme aangeboord. Die reacties zijn niet onschuldig, net zomin als de folder en de Piet. Dagelijks krijgen we zulke ogenschijnlijk onschuldige stereotype opmerkingen en beelden voorgeschoteld. Dat telt op. Dat bepaalt hoe we over elkaar en onszelf denken. Waar maken mensen zich druk om? Dat de folder en de Piet bestaande machtsverhoudingen bevestigen en versterken. Dat een Surinaamse vrouw kan worden beledigd op allerlei manieren waarop een blanke man niet kan worden beledigd. Dat die blanke man haar vervolgens humorloosheid kan verwijten en zij hem niet. Ik heb mijn kamp gekozen.

Mail

Redactie

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Nieuws in beeld: Jeff Bezos zet het ons betaald

Jeff Bezos zet het ons betaald

Na zijn korte bezoekje aan de rand van de ruimte, eerder deze week, bedankte oud-Amazon-baas Jeff Bezos de werknemers en klanten van zijn bedrijf. 'Want jullie hebben hiervoor betaald'. Een perverse grap, vonden critici. Lees meer

Wat een week

Wat een week

Zie het nieuws maar eens in beeld te brengen in een week waarin drama zich op drama stapelde. Illustrator Rueben Millenaar liet zich niet uit het veld slaan: hij maakte maar liefst 6 illustraties. Een rampweek in beeld. Lees meer

Nieuws in beeld: En nu met z'n allen

En nu met z'n allen

Sinds vorige week zondag schrijven 155 democratisch verkozen volksvertegenwoordigers een nieuwe grondwet voor Chili. Ze hebben negen maanden de tijd om een grondwet te schrijven waarin iederéén wordt gerepresenteerd. Lees meer

Kunnen we de wandaden van een kunstenaar vergeten?

Kunnen we de wandaden van een kunstenaar vergeten?

Critici en liefhebbers zitten in hun maag met de wandaden van hun culturele helden. Moeten ze worden vergeven of ‘gecanceld’? Stefanie is vooral blij met de democratisering van de kunstwereld. Lees meer

Vergeet de lelijke kanten van dementie niet

Vivian Mac Gillavry begon op haar 19de haar vader te verliezen aan dementie. Ze schrikt van hoe mediamakers met dementie omgaan: het is goed om te laten zien hoe ermee valt te leven, maar wat als we zóveel focus leggen op de kwaliteit van leven, dat we vergeten te praten over hoe moeilijk dementie kan zijn? Lees meer

Ook automobilist moet aan de bak

Ook automobilist moet aan (of uit) de bak

Illustrator Veerle van der Veer brengt het nieuws in beeld. Dat de rechter Shell opdraagt zijn CO2-uitstoot drastisch terug te dringen, leverde vooral instemming en leedvermaak op, zagen opiniemakers in de Volkskrant. En de klánten van Shell dan, vroegen zij zich af. Lees meer

Speech: Waarom activisten de ‘zomer van trans woede’ uitroepen

Waarom activisten de ‘zomer van trans woede’ uitroepen

Honderden demonstranten protesteerden tegen de vernederende en dehumaniserende zorg voor transgender personen. Ze eisen hervorming van het zorgsysteem en riepen een ‘zomer van trans woede’ uit. Non-binaire trans vrouw Nilin gaf een openhartige toespraak. Lees meer

Filmtrialoog: Gunda

Gunda

Onze redacteuren Eva van den Boogaard, Nora van Arkel en Jozien Wijkhuijs bekeken de documentaire Gunda. Ze zijn onder de indruk van de unieke vorm van de film, maar er bleken ook wat dingen die iedereen anders interpreteerde. Lees meer

De ketenen zijn gebroken, maar de wonden zijn niet geheeld

De ketenen zijn gebroken, maar de wonden zijn niet geheeld

Op 1 juli 1863 schafte Nederland de slavernij af in Suriname en op Aruba, Bonaire, Curaçao, Sint Maarten, Sint Eustatius en Saba. Althans, zo staat het in de geschiedenisboeken. Lees meer

Essay: Verslag van een mislukking

Verslag van een mislukking

In de essayreeks Boys don't cry onderzoekt Jonathan van der Horst mannelijkheid aan de hand van kunstwerken die hem ontroerden. Vandaag deel 2 met werk van de slam poet IN-Q. Lees meer

Maling aan de paling

Maling aan de paling

Met 60 duizend stuwen, gemalen en sluizen is ons land voor trekkende palingen de grootste hindernisbaan van Europa. Lees meer

Ik bekritiseer Israël omdat ik om haar geef

Ik bekritiseer Israël omdat ik om haar geef

In gesprekken over Israël-Palestina bevindt Max Beijneveld zich afwisselend aan beide kanten. Voor hem is het bekritiseren van Israël juist een teken van hoop en vriendschap: hij uit kritiek omdat hij gelooft dat Israël kan verbeteren. Lees meer

Automatische concepten 56

Een Afrikaanse kritiek op het Antropoceen

In het Antropoceen zou 'de mens' een bepalende factor zijn in het verstoren van het klimaat en de biodiversiteit. Maar wie kan zich eigenlijk tot mens rekenen? En wie wordt als object behandeld? Grâce Ndjako verwerpt het Antropoceen als een eurocentrisch idee. Lees meer

Je partner slaan is nog geen doodvonnis voor je carrière

Je partner slaan is (nog) geen doodvonnis voor je carrière

Het onderscheid tussen de publieke en de privésfeer is soms vaag, maar geweld achter de voordeur zouden we nóóit door de vingers moeten zien, meent Jihane Chaara. Waarom komen zoveel publieke figuren ermee weg? Lees meer

Kunst is werk

Kunst is werk

Brood noemen we essentieel, theater niet. Maar wat als je in het theater je brood verdient? Lees meer

 Klop, klop, wie is waar?

Klop, klop, wie is waar?

De klopjacht op de voortvluchtige militair Jürgen Conings doet de in België woonachtige Amerikaanse illustrator Sebastian Eisenberg denken aan iets wat in zijn thuisland zou gebeuren; niet in Europa. Lees meer

Flaneur versus voyeur

Flaneur versus voyeur

Sarah Vergaerde onderzoekt het doelloos ronddwalen én het al dan niet onopgemerkt gluren naar de ander aan de hand van boeken, films, podcasts en documentaires, waaronder My Amsterdam van Ed van der Elsken. Lees meer

Filmtrialoog: Ruben Brandt: Collector

Ruben Brandt: Collector

Onze redacteuren Jorne Vriens en Oscar Spaans en illustrator Friso Blankevoort bekeken de animatiefilm Ruben Brandt: Collector en zagen een verhaal dat niet in een andere vorm had kunnen worden verteld. Lees meer

Nieuws in beeld: Is het kunst of geeft het winst?

Is het kunst of geeft het winst?

Illustrator Loes van Gils kijkt met afgrijzen naar de afwegingen die het kabinet maakt. Dierentuinen, sportscholen en binnenzwembaden werden geopend, culturele instellingen moesten de deuren gesloten houden. Lees meer

Lang leve de slush pile 1

Lang leve de slush pile

Hoe kan literair Nederland inclusiever worden als het steeds vaker weigert ongevraagde manuscripten aan te nemen? Een pleidooi voor een openboekbeleid. Lees meer