Foto: privécollectie Ava Mees List Mees bezocht de nachtmis." /> Foto: privécollectie Ava Mees List Mees bezocht de nachtmis." />
Asset 14

Heiden


Foto: privécollectie Ava Mees List

“He jongens, kunnen we nog even stoppen bij de coffeeshop? Ik wil een jointje halen.” Dude. Ik kijk haar aan. “Niet voor in de kerk hoor!” voegt Aisha dan toe. Oké dan. We wachten buiten. Amsterdam is bedekt door een dikke laag ijzel, er zijn weinig mensen op straat. Ik begin licht te stressen of we nog wel een plek kunnen veroveren. Het is Kerstavond en wij hebben met zijn drieën het briljante plan gevat om naar de mis te gaan. Voor alle kerken moest je kaartjes halen, om verzekerd te zijn van een plaats in Gods huis. Niet voor de Onze Lieve Vrouwenkerk op de Keizersgracht, daar is iedereen welkom.

Ik was er nog nooit geweest, maar eenmaal binnen is het moeilijk niet onder de indruk te zijn. We lopen naar de banken onder het enorme gewelf, langs prachtig beschilderde pilaren, een klassiek versierd koor en schilderijen van een bloederige Jezus aan de wand. Met het programmaboekje in de hand gaan we zitten. Ik zet mijn voeten op het knielplankje of hoe dat ook heet. Het orgel begint te spelen en het koor zet in. Ik probeer een glimp van ze op te vangen, maar ze zijn verstopt op het balkon. De priesters, gehuld in wit, lopen ceremonieel een rondje door de kerk. De achterste heeft een babypop in zijn hand, en ze leggen de kleine Jezus in zijn kribbe, links achterin. Zou die pop bij de Intertoys zijn gekocht? Of is er een speciale groothandel voor kerken waar alle benodigdheden voor een kerstviering kunnen worden aangeschaft?

De mirre prikt in mijn neus. Naast me is Nikki in slaap gevallen, Aisha zingt zachtjes mee. Ik moet niezen. Ik wil eigenlijk kijken hoe laat het is, maar heb mijn telefoon uitgezet. Al na een kwartier kreeg ik een houten kont. Ik stel me voor hoe het zou zijn om elke week naar de mis te moeten van je ouders. Stilzitten en luisteren naar psalmen, twee uur lang. Ik lees mee met de teksten. We hebben liederen gezongen in het Nederlands, Engels, Duits, Frans, en Latijn. Vooral het Latijn vind ik leuk. In het boekje staan ook vertalingen, en ik probeer zonder te spieken te kijken of ik nog genoeg weet van de dode taal die ik ooit zo aandachtig heb moeten studeren.

Avus

Avi

Avo

Avum

Avo

Avi

Avorum

Avis

Avos

Avis

Ja, die ken ik nog. Maar alle vervoegingen van die quo. Qui quae quod cuius cuius cuius cui cui cui quem quam quod qui quae quod quo qua quo quo quae quo, oh, we moeten weer opstaan. Iedereen spreekt mee met het Onze Vader. Ik zwijg. Ik vind het prachtig om de ceremonie mee te maken, maar ken de teksten niet. We mogen weer zitten. Nikki is wakker, en kijkt me vragend aan (om weg te gaan, denk ik). “Wacht, straks krijgen we wijn,” fluister ik haar bemoedigend toe. “Mees, ik ben katholiek opgevoed. Je mag geen hostie als je geen communie hebt gedaan.” Mijn ogen sperren zich wijd open, en ook Aisha kijkt verschrikt. Dit wisten we niet! Ik persoonlijk kon niet wachten tot dat ritueel begon, en ik wilde ook eens weten hoe dat proeft, het lichaam van Jezus. Bovendien kan ik wel een borrel gebruiken, het is niet bijzonder warm daar in die grote kerk.

Het moment is daar. Men mag opstaan, en naar voren lopen. De priesters hebben het brood veranderd in vlees, de wijn in bloed. Ik ben benieuwd hoeveel mensen hier communie hebben gedaan, en tot mijn verbazing staat een groot deel van de aanwezigen op. Toch gek, dat je verbaast bent over het aantal gelovigen in een kerk. Ik sta ook op. Ik durf niet naar voren te lopen, maar ik wil het toch kunnen zien. Het voelt alsof iedereen daar bij een vereniging hoort, en ik mag niet meedoen. Heel even ben ik teleurgesteld dat ik geen communie heb gedaan. Maar dan bedenk ik me weer dat vreemde ritueel, waar jonge meisjes in trouwjurken met God huwen, en ga ik weer zitten. Aisha pelt een mandarijntje, ik krijg de helft. Dan maar onze eigen hosties.

Na twee uur staan we buiten. De sneeuw is veranderd in stromende regen, en op de trappen van de kerk roken we een sigaret, onder wakend oog van het pasgeboren kindeke. Mensen komen ons een hand geven. Zalig Kerstfeest! Vrede met u! Ik kijk de meisjes aan. Dus. Naar de club? Ze knikken wellustig.

Mail

Ava Mees List

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Column: Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Twee jaar geleden vroeg Eva nog aan een collega waarom ze niet dronk. Inmiddels laat ook zij de alcohol links liggen en is ze zelf degene die wordt bevraagd. Lees meer

(Ont)hechting

(Ont)hechting

Als Aisha op proef intrekt bij haar geliefde en haar eigen gekoesterde plek achterlaat, is het net het alsof ze een onvaste vorm aanneemt. Lees meer

Hypnose

Op een dag breng ik alle wereldleiders onder hypnose

Een betere wereld begint bij een andere gedachte en daarom besluit Marthe van Bronkhorst hypnotiseur te worden. Lees meer

Column 1

Je opnemen in mijn testament

Een lugubere ontdekking tijdens een boswandeling doet Eva nadenken over wat we achterlaten voor onze nabestaanden als we overlijden. Lees meer

Automatische concepten 71

We hebben een probleem met de derde helft

Een voetbalwedstrijd stopt officieel misschien op het veld, maar Marthe van Bronkhorst merkt in de trein dat het slinkse spel doorgaat. Lees meer

Zeker weten dat hij een super goede vader wordt

Zeker weten dat hij een supergoede vader wordt

Eva wil blij zijn voor haar vriend, die na een halfjaar weer van zich liet horen, maar merkt dat het haar moeite kost. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer