Asset 14

Meisjes met supersoakers

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. Hard//talk is de seismograaf die de trillingen van de tand des tijds registreert. Wat heeft ons afgelopen week bezig gehouden? Wat bespraken we bij de koffieautomaat en waar lagen we wakker van? Deze week vier commentaren van onze redacteuren, in woord en beeld.

Ver weg

Clown

Silvio Berlusconi kondigde dit weekend zijn terugkomst aan in de Italiaase politiek. "De situatie is nu veel ernstiger dan toen ik vier jaar geleden de regering verliet uit verantwoordelijkheidsgevoel en liefde voor mijn land", aldus de 76-jarige politicus. Persbureau Ansa sprak over de terugkeer van de clown. Berlusconi is zeker een clown. Maar hij is niet de enige. Zijn politici, media en kiezers in onze democratie niet allemaal clowns geworden, slechts minder goed geschminkt dan Berlusconi?
De machtszucht waaraan Berlusconi lijdt, ligt volledig binnen de grenzen van hoe parlementaire democratieën zijn gaan functioneren. Behalve misschien een seksschandaaltje met een minderjarige hier en een veroordelinkje wegens belastingfraude daar, maar een beetje machtswellusteling heeft zo zijn schandaaltjes. Vermaak is de belangrijkste deugd van de moderne democraat, zonder vermaak geen zetels. Een vuistregel die Berlusconi zijn hele politieke carrière tot kunst verheven heeft. We zouden Berlusconi moeten prijzen dat hij het bankroet van de democratie zo inzichtelijk heeft gemaakt. Door zijn optredens zien we hoe buigzaam het volk, dat geen mening heeft, reageert op de grillen van de clown, hoezeer mediageneuzel regelrecht de papierbak in ratelt en de bestuurders zelf afgetrainde fraudeurs zijn die zich enkel interesseren in macht en seks.
Plato noemde democratie een slechte staatsvorm die de macht niet bij het volk legt, maar bij een populist die inspeelt op onderbuikgevoelens. Met zijn aldus verworven positie creëert de populist vervolgens een dictatuur. Onze dictaturen zijn variaties op die van Berlusconi, met hun dagelijks voorgeschotelde waanbeelden op de buis, hun liegende, egoïstische bestuurders en onverschillige massa’s die zich alleen bekommeren om hun zakgeld.

Door Thomas Rietstra

Ver weg

Meisjes met supersoakers

In Zweden heeft de populaire speelgoedleverancier Top Toy een speciale sekseneutrale editie van hun kerstcatalogus uitgebracht, waarin je jongetjes liefelijk het haar van een pop ziet borstelen en meisjes stoer worden afgebeeld met een supersoaker in de hand. De eerdere edities van de gids werden door de Zweedse ‘ReklamOmbudsman’ beticht van discriminatie naar aanleiding van een klacht van een basisschoolklas die bezig was met een project over gender- en sekseverschillen.
Zweden loopt vaker voorop als het gaat om het doorbreken van genderstereotypes, iets wat nog steeds keihard nodig is. Als kind word je, zelfs voor je geboorte al, langzaamaan in een hoek gedreven waarin je voorkeuren, smaak, gedrag en salaris alvast bepaald zijn aan de hand van wat je tussen je benen hebt zitten. En voor meisjes is deze hoek ver weg van techniek, bètavakken en uiteindelijk ver weg van écht gelijke kansen. De discussie over wat aangeboren en wat aangeleerd is blijft relevant, maar duidelijk is dat de kaders heel eenzijdig worden vormgegeven door speelgoedfabrikanten. Terwijl de praktijk hier vaak van afwijkt.
Mijn peetzoon, nu anderhalf, heeft twee favoriete speelgoeditems. Ondanks een kast vol blokken, duplo, knuffels, auto’s, emmers en schepjes trekt hij telkens weer stoffer en blik uit de keukenkast en de papierprullenbak onder het bureau vandaan. Ik zie een prachtige carrière als schoonmaker voor hem weggelegd, maar zijn alfamannetjes vader wil daar uiteraard niets van weten. Binnenkort krijgt hij een zusje en dan zal, gewenst of niet, een groot deel van de baby-inboedel worden aangepast. Kleertjes worden roze of een andere zoete pastelkleur en ballen veranderen in poppen.
Met mij als peettante heeft mijn vriendin een beetje Zweden in huis gehaald. Dat belooft alle goeds voor een net zo keuzevrije toekomst voor haar nog ongeboren dochter.

Door Noor Spanjer

Nieuws in Beeld

"Pijplijn"

Illustratie: Gemma Pauwels

Commentaar

Zero Dark Thirty

Schrijf op: Kathryn Bigelow wordt met Zero Dark Thirty de grote winnaar bij de 85ste Oscaruitreikingen in februari. De film over de zoektocht naar en de uiteindelijke executie van Osama Bin Laden is nog niet uit, maar heeft de eerste prijzen al binnen. Het gros van de recensenten dat de film in voorpremière heeft gezien is het over twee zaken eens: (1) de film is een meesterwerk; (2) de film verheerlijkt marteling.
David Edelstein roemt Bigelow in NYMag, maar ziet in Zero Dark Thirty een "borderline fascistic" statement. Glenn Greenwald van The Guardian gaat een stap verder door te stellen dat de film niet ondanks, maar dankzij de martelscènes zo wordt bejubeld in de Verenigde Staten. Het is een lofzang op de effectiviteit van marteling, immers “zonder martelingen, geen Bin Laden” lijkt Zero Dark Thirty te zeggen. De New York Times opent met de suggestie dat de film vooral Dick Cheney zal bevallen – omdat het hem en anderen zoals hem vrijspreekt van gewetensbezwaren. Al is het alleen maar omdat mensen met troebele moraal alles aangrijpen om hun ideeën te rechtvaardigen.
Maar is er daadwerkelijk reden om te denken dat de film martelen goedkeurt? Bigelow zegt met Zero Dark Thirty een journalistieke benadering te hebben gekozen die alleen opmerkt dat de CIA zich schuldig heeft gemaakt aan martelpraktijken. Maar ook Bigelow hoort zich te verantwoorden voor haar inhoudelijke keuzes. Ware het niet dat haar werk voor zich spreekt. Haar vorige film, het veelbekroonde The Hurt Locker, kreeg eveneens de kritiek oorlogspropaganda te zijn - maar wie die film heeft gezien, begrijpt dat de regisseuse haar oordeel over oorlog en geweld heel bewust uitstelt. Alsof ze aangeeft “dit is een complex moraal probleem wat ons allemaal ongemakkelijk maakt en juist daarom gaan we het er over hebben.”
"Dark Zero Thirty" en "torture" zijn op Twitter al dagen trending. Die Oscars kunnen Bigelow niet meer ontgaan.

Door Philip Montnor

Mail

Redactie

Gemma Pauwels is freelance illustrator en woont in Amsterdam.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Neoliberaal Lang Covid 2

Neoliberaal Lang Covid

Voor ons 'Aaah'-magazine, schreef Harriët Bergman een essay over hoe long covid-patiënten vallen tussen pech en onrecht. "Er is iets grondig mis met hoe we in Nederland omgaan met mensen met een beperking en chronisch zieke mensen." Lees meer

Waarom het over mij gaat als het over trans literatuur gaat

Waarom het over mij gaat als het over trans literatuur gaat

In dit persoonlijke essay reflecteert Tom Kniesmeijer op queer activisme en literatuur, oftewel: de reden dat we strijden en schrijven. Lees meer

Stop met het onderschatten van de gevolgen van het slavernijverleden

Stop met het onderschatten van de gevolgen van het slavernijverleden

Zelfs 150 jaar na de afschaffing van de slavernij, zijn de gevolgen daarvan nog steeds voelbaar. Veel Nederlanders zien helaas niet in hoe de koloniale geschiedenis het heden heeft vormgegeven. Pas als je de bloedrode draad door de Nederlandse geschiedenis begrijpt, kun je de huidige ontwikkelingen echt begrijpen stelt Jazz Komproe. ‘Een onzichtbare wond laat zich immers moeilijk genezen.’ Lees meer

:Het voorleesuur heeft geslagen: een essay over morele paniek

Het voorleesuur heeft geslagen: een essay over morele paniek

In april 2023 werd een onschuldige dragqueen-voorleesmiddag plots het middelpunt van ophef. Opgefokt door radicaal-rechtse groeperingen, werd er die middag luid geprotesteerd tegen het initiatief. Op het verkeerde tijdstip, maar toch: de morele paniek was niet te overzien. Reden genoeg voor Rijk Kistemaker om na te gaan: die paniek, waar komt die vandaan? En wat zit er eigenlijk achter? Lees meer

Navelstaren als rebellie

Navelstaren als rebellie

Voor ons vorige magazine, schreef Lena Plantinga een essay over waarom het revolutionair is als vrouwen schrijven over emoties, liefde, alledaagse dingen en seks. ‘Ik schrijf omdat ik boos ben terwijl iedereen me altijd lief noemt.’ Lees meer

Wie blijft? De kennisvlucht in Suriname

Het Sranantongo leeft

Het Sranantongo wordt steeds meer gesproken in Suriname om de massa aan te spreken. Toch is het Nederlands nog steeds de enige officiële taal van het land. Voor het drieluik dat Kevin Headley schrijft over hoe het koloniale verleden nog voortleeft in Suriname, gaat hij in dit derde en laatste deel in op de geschiedenis... Lees meer

Wie blijft? De kennisvlucht in Suriname 1

Wie blijft er over na de kennisvlucht in Suriname?

Hoogopgeleiden trekken steeds vaker weg uit Suriname. In dit tweede deel van een drieluik over hoe het koloniale verleden doorleeft in Suriname, gaat Kevin Headley in op hoe de kennisvlucht zich verhoudt tot de economische staat van het land. Lees meer

Eenzaamheid trekt me niet, maar ik heb er behoefte aan

Eenzaamheid trekt me niet, maar ik heb er behoefte aan

Eva van den Boogaard schreef een brief aan Roland Barthes, die in zijn dagboeken over eenzaamheid en vrijheid schreef wat zij zelf niet kon verwoorden. ‘Je hebt me lang gerustgesteld, maar waar ik de herkenning eerst geruststellend vond, vind ik haar de laatste tijd steeds verontrustender.’ Lees meer

Suriname is één groot slavernijmuseum

Suriname is één groot slavernijmuseum

Een slavernijmuseum is niet genoeg. Kevin Headley stelt de vraag hoe Nederland Suriname tegemoet kan komen op gebied van cultureel erfgoed rondom het koloniale verleden. ‘Ik denk dat de belangrijkste vraag die Nederland aan Suriname moet stellen is: “Wat heb je nodig?”’ Lees meer

Wanneer steek je nou eindelijk je middelvinger op?

Wanneer steek je nou eindelijk je middelvinger op?

Waarom wil je nog altijd niet-homo en meer genderbevestigend zijn? In deze brief bespreekt Jochum de waanvrijheid rondom homoseksualiteit. Lees meer

Lieve Mr. Dickhead

Lieve Mr. Dickhead

Op 7 januari schreef N. een liefdevolle goedmaakbrief en wilde deze persoonlijk overhandigen aan M. Zeven dagen eerder, op nieuwjaarsdag, mondde een akkefietje uit in de dramatische afloop van hun kortstondige doch intensieve liefdesrelatie. Het bleef niet bij een enkele ochtendbrief. Lees meer

:The chosen family: Beelden van queer vruchtbaarheid

The chosen family: Beelden van queer vruchtbaarheid

Marit Pilage onderzoekt beelden van queer vruchtbaarheid in de kunst om zo de definitie van vruchtbaarheid, zwangerschap en ouderschap te herdefiniëren. Lees meer

Een woud vol dichtgetimmerde hokjes

Een woud vol dichtgetimmerde hokjes

Zazie Duinker baant zich een weg door het oerwoud van de (hergedefinieerde) woorden. Lees meer

In de afwezigheid van 1

In de afwezigheid van

Marit Pilage onderzoekt de rol en betekenis van kunst bij zwangerschap en vruchtbaarheid, maar vooral ook bij het uitblijven daarvan. Lees meer

Liever een monster

Liever een monster

Het is moeilijk te accepteren dat mensen kunnen doden, maar waarom maken we van moordenaars karikaturen? Een voorpublicatie uit Lotje Steins Bisschop en Roselien Herderschee Dodelijke gekte. Lees meer

Hoe in Duitsland het Zionistische establishment wint

Hoe in Duitsland elke vorm van empathie met inwoners van Palestina wordt verboden

De situatie in Duitsland is de laatste dagen geëscaleerd. Het politieapparaat en de politiek gebruiken harde repressiemiddelen om vooral Duitse mensen van kleur of met een migratieachtergrond de kop in te drukken. Zij verliezen op dit moment hun vrijheid van meningsuiting. Lees meer

Een villa voor het onbekende

Een villa voor het onbekende

Floris Tesink bezocht het FOMU, waar Grace Ndiritu door associatieve combinatie een expositie invulde. "Dit conflict tussen de fotografie en de ruimte brengt je op een plek die niet te begrijpen is, maar toch verslavend voelt voor degene die zich hieraan overgeeft." Lees meer

Wat dondert het of fossiele subsidies ‘echt subsidies zijn’?

Wat dondert het of fossiele subsidies ‘echte subsidies’ zijn?

‘De grootste catastrofe in de geschiedenis van de mensheid is niet het moment voor afleidingsmanoeuvres.’ Lees meer

:De aankondiging: De kunst van vertrekken (deel 1)

De kunst van vertrekken: de aankondiging

Voor kunstenaars is het essentieel om zichtbaar te zijn voor publiek. Maar wat gebeurt er als een kunstenaar zich terugtrekt of zelfs helemaal stopt met het maken van kunst? In deel 1 van de serie ‘De kunst van het vertrekken’ kijkt Lara den Hartog Jager naar de kunst waarmee sommige kunstenaars afscheid nemen uit de kunstwereld. Lees meer

Notes on Ken

Notes on Ken

‘Camp is de organisator van het feestje, en strooit nog wat extra glitter over je heen wanneer je arriveert.’ In Notes on Ken analyseert Caecilia Rasch Earring Magic Ken, neonkleurige beenwarmers, Barbiecore fitc checks en de kenmerkende campy esthetiek. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer