Politiek is altijd om moedeloos van te worden, ook al vergeet je dat soms even wanneer een partij waarop je nog niet bent afgeknapt het tijdens verkiezingen onverwacht goed doet. Nee, doorgaans lees je de binnenland-pagina's in de krant niet voor je plezier, laat staan om gerustgesteld te worden over de geschiktheid van de volksvertegenwoordiging. Één van de zaken die me keer op keer doen afvragen in hoeverre de gekozenen nadenken voordat ze iets zeggen, is de aangekondigde Kamervraag.
Ooit associeerde ik het woord 'Kamervraag' slechts met misstanden die in het lichaam van onze democratie aan de spreekwoordelijke kaak werden gesteld. Ik kan die naïviteit verdedigen door te zeggen dat ik toen gelukkig nog niet stemgerechtigd was. Want wat ik niet wist, is dat er ook een een andere categorie vragen bestaat: de belachelijke. Soms zijn ze vermakelijk, wanneer ze over televisieprogramma's met blote borsten gaan bijvoorbeeld, maar uiteindelijk gaan ze vervelen, en is het prettig wanneer het aantal vragen in deze categorie klein blijft.
En ik heb het gevoel dat dat nu niet het geval is. Een kleine greep uit het aanbod van de afgelopen weken: Hooligan Wesley, een simpele ziel, misdraagt zich in de Arena. De PvdA kondigt binnen een uur, op Twitter, Kamervragen aan. John de Mol doet iets onoirbaars met een zangwedstrijd, de SP stelt de achterband gerust: dit krijgt nog een Kamervraagstaartje. Afgelopen week deed Beatrix een doekje om haar hoofd, de PVV kondigde Kamervragen aan. Misschien vertekent de media-aandacht voor dit soort onzin het beeld, de NOS slaagde er deze week in om haar voorpagina te ontsieren met twee afzonderlijke berichten over de Kamervragen naar aanleiding van die laatstgenoemde 'affaire'. Maar overmatige aandacht is geen excuus.
Aangezien de SP het goed doet in de peilingen, kan ik de PvdA niet voorhouden dat het aankondigen van belachelijke Kamervragen de reden is van de huidige electorale malaise. Maar het wordt echt tijd dat politieke partijen die zichzelf, hun kiezers en de problemen waar we mee kampen serieus nemen, een moratorium instellen op de belachelijke Kamervraag. De lichtzinnigheid waarmee politici omspringen met de middelen die kiezers hen ter beschikking hebben gesteld, is funest voor het vertrouwen in onze volksvertegenwoordiging. Voor zover dat er ooit werkelijk is natuurlijk.

Door Jan Postma

Het nieuwe jaar is nog jong, maar toch alweer niets nieuws. Deze week was het voor de zoveelste keer zangeres Rihanna, die in haar nieuwste videoclip You Da One een stukje gekopieerd heeft van een fotoshoot door een Noorse modefotograaf. Er is nog geen rechtszaak tegen de zangeres of regisseuse Melina Matsoukas, maar dan zal het waarschijnlijk weer hetzelfde aflopen als vorig jaar. Toen werd David LaChapelle door Rihanna afgekocht, nadat de fotograaf een rechtszaak had aangespannen voor plagiaat in haar video S&M.
Telkens weer hetzelfde liedje. Waarschijnlijk komt collega-copycat Beyoncé dit jaar ook weer in het nieuws, net zoals bij haar laatste video Countdown. In dit filmpje kunnen we precies zien welke stukken ze overnam uit twee voorstellingen van de gelauwerde choreografe Anna Teresa de Keersmaeker. Hoewel Beyoncé openlijk toegaf dat het werk van De Keersmaeker één van de “referenties” is, was de Vlaamse choreografe er uiteraard niet van gediend. In een uitgebreide reactie schreef ze dat Beyoncé misschien geen slechte danseres is, maar niet zomaar intellectueel eigendom kan stelen.
Bovendien zorgt ook exact kopiëren er niet voor dat de kracht van een werk overeind blijft. Integendeel. In de jaren tachtig werd de voorstelling Rosas danst Rosas gezien als statement over vrouwelijke kracht en seksuele expressie, nu is het volgens De Keersmaeker alleen nog “seductive in an entertaining, consumerist way.” Dat is precies waar de discussie van plagiaat over moet gaan. Want natuurlijk: de unieke aura van een kunstwerk verklaarde Walter Benjamin in 1936 al dood; en het onderscheid tussen hoge Kunst en laag entertainment is sinds Andy Warhol echt niet meer houdbaar. Nu het digitale archief van kunstwerken, voorstellingen en performances snel uitdijt zullen dit soort zaken veel vaker voorkomen. Los van het feit dat dit soort referenties vermeld moeten worden, gaat het erom wat Beyoncé of Rihanna ermee denkt te zeggen. Een werk reduceren tot mooie beelden is géén eerbetoon.
Dat is niets nieuws, maar kan blijkbaar niet vaak genoeg gezegd worden.

Door Roos Euwe

De schoonmakers protesteren. Worden ze dan zo slecht betaald? Nee, dat valt mee, ze verdienen gemiddeld zo'n 130% van het minimumloon. Het gaat ze om respect. Ze willen meer aanzien en meer tijd voor hun werk. Het is een hartverwarmend symbool voor de relatieve welvaart in Nederland. Overal in Europa wordt gevreesd voor de toekomst, en bij ons klagen de mensen die onze wc's schoonmaken dat de directeur nooit goedemorgen tegen ze zegt.
Met de zzp'ers in ons land gaat het niet zo goed. Zij genieten over het algemeen meer aanzien dan schoonmakers, maar verdienen als starter vaak minder. Ik was laatst op een feestje waar veel freelance-collega's rondliepen. Ze zogen zenuwachtig aan hun sigaretten en mompelden zorgelijk over hun huur. Ze klaagden over opdrachtgevers die niet terugmailden en overwogen allemaal om toch maar een vaste baan te gaan zoeken. Ze gingen kapot aan de onzekerheid.
Je hoort veel over Het Nieuwe Werken, maar er worden nauwelijks maatregelen genomen om de arbeidsmarkt te innoveren. De zzp'ers zijn de voorbode van een tijd waarin vaste verbanden steeds minder vanzelfsprekend zullen zijn, maar hun positie wordt onvoldoende beschermd. Alle regelgeving gaat nog steeds uit van een man die veertig jaar voor dezelfde baas werkt, terwijl zijn vrouw thuis de kinderen verzorgt. Dit geeft bedrijven vrij spel om freelancers met willekeur te misbruiken. Je kunt voor dezelfde opdracht 100 euro of 1300 euro verdienen. En wat als je ziek bent?
Het is mooi dat de schoonmakers zich binnen vakbonden kunnen verzamelen om terecht hun portie respect te eisen. Maar wie beschermt de arbeidsbelangen van de zelfstandige werker? Het is al moeilijk genoeg dat zijn bureau naast zijn bed staat.
Misschien wordt het tijd voor een paradoxaal concept: een vakbond voor freelancers. Zelfstandigen aller landen, verenigt u!

Door Rutger Lemm

‘Barack Obama benoemt stiekem mensen op hoge posten’. Zo zou je het handelen van de Amerikaanse president Obama van afgelopen week kunnen omschrijven. 'Stiekem’ omdat de benoemingen zijn genomen op een buitenparlementair moment, en dus zonder de toestemming van de Senaat en Congres. In de VS heeft de president namelijk het interessante en bizarre instrument tot zijn beschikking dat hem of haar het recht geeft om in tijden van reces (politieke) benoemingen te doen.
Je kunt het een zwaktebod vinden dat nota bene de president naar zo’n middel moet grijpen om zijn zin te krijgen, maar het tekent juist waar Obama voor staat. Eén van de mensen die Obama namelijk vorige week benoemde is Richard Cordray. Cordray was halverwege juli al voorgedragen tot voorman van het Consumer Financial Protection Bureau (CFPB) – de nieuwe waakhond die consumerend Amerika moet beschermen tegen te hoge en onbegrijpelijke kosten bij hypotheken en leningen. De Republikeinen weigerden echter tot nu toe in te stemmen omdat ze het Bureau an sich al verdacht vinden. Stel je voor zeg, consumenten die beschermd worden!
De Republikeinen schreeuwen nu moord en brand. Zij vinden dat Obama in strijd met de constitutie heeft gehandeld door mensen te benoemen terwijl iedereen op vakantie was. Fair enough. Maar of je het nu eens bent met de Republikeinen of niet, het toont wel twee belangrijke punten. Ten eerste, Obama neemt de bescherming van consumenten serieus - en dat mag ook wel gezien alle drama’s met subprime-hypotheken en woekerrentes bij bijvoorbeeld creditcards of studentenleningen. En het tweede is dat het laat zien dat de strijd om het komend presidentschap is begonnen. Game on!

Door Manon Korthals