Deze week: het Mad Men-syndroom, aanstellerig gefladder in Frascati, Steve Jobs, Bright Eyes, Jonathan Franzen en onbeminde mannen in Amsterdam." /> Deze week: het Mad Men-syndroom, aanstellerig gefladder in Frascati, Steve Jobs, Bright Eyes, Jonathan Franzen en onbeminde mannen in Amsterdam." />
Asset 14

hard//talk III

Duiding bij het nieuws van afgelopen week, vanuit het hard en hoofd van onze redactie, dat is de ambitie van hard//talk. Graag horen we wat u van deze ambitie vindt. En van de uitvoering. Mailt u ons!

Illustratie: Kathrin Klingner

De filmclub

The King's Speech

Heb je als acteur dit jaar geen personage gespeeld dat worstelt met een handicap, psychose, een jeugd vol misbruik, homoseksualiteit, of op zijn minst een buitenlands accent, vergeet dan die Oscar: it’s not going to happen. Maar ben je een Britse thespiaan, in de rol van stotterende Royal, dan ben je van een gouden beeldje verzekerd. De laatste begunstigde van dit fenomeen is de hoofdrolspeler van de Britse film The King’s Speech. Voor zijn vertolking van de stotterende Koning George VI, ontving Colin Firth deze week al een golden globe in de categorie Beste Acteur. Ze houden ervan, die Amerikanen. Of het nu Helen Mirren is als The Queen of Julian Fellowes in Gosford Park, blauw bloed doet het goed in Hollywood. Ook in Engeland is de film een succes. Zelfs onder niet-koningsgezinden. Waarom?
Natuurlijk helpen de cast en het spel. Daarnaast zit het persoonlijke verhaal van de stotterende koning puik in elkaar en zijn de beelden excellent. The King’s Speech is gewoon een goede film. Toch is er nog iets aan de hand. Noem het: het 'Mad Men Syndroom'. Een stijlvolle evocatie van een verloren tijdperk dat veel ouderen missen en jongeren benijden. Het is niet verwonderlijk dat deze nostalgie de laatste tijd aanslaat bij jonge kijkers. Whisky in de ochtend, sigaret op kantoor, neger in de lift en vrouwtje thuis. Of achter de typemachine. Zo lekker simpel is het leven niet meer.
Toch zit het Mad Men Syndroom net als Don Draper iets complexer in elkaar. Want tegelijkertijd flatteert een serie als Mad Men haar hedendaagse kijker ook. Mad Men doet ons namelijk beseffen dat we het racisme en seksisme van de jaren zestig voorbij zijn, wij vooruitstrevende wereldburgers.
Het succes rondom The King’s Speech getuigt ook van dit syndroom. In deze tijden van economische misère en door populisme verscheurende naties verlangen we terug naar een tijd waarin we als één natie, aan de radio gekluisterd, luisterden naar onze koning, die ons opriep moed te houden in deze moeilijke tijden.

Door Annabel Troost

Commentaar

Het Feest in de Keuken

Afgelopen weekend organiseerde dansgezelschap Emio Greco | PC in Frascati in Amsterdam voor de tweede keer zijn Party in the Kitchen, een opmerkelijk evenement dat het midden houdt tussen een conferentie, een dansfestival en een voorproefprogramma van wat komen gaat.
EG | PC is als dansgezelschap in Nederland tamelijk uniek omdat het gezelschap zich presenteert als onderzoekslaboratorium, reizende academie, discussieforum en interdisciplinair kunstencentrum in één. Daarnaast blinken ze natuurlijk uit in aanstellerig gefladder in straksluitende, doorzichtige jurkjes en glitterkostuums. Het Feest in de Keuken is dan ook zowel een spektakel van nieuwe vormen om dans te presenteren, als een parodie van hoe de toekomst van de kunst eruit gaat zien.
Er was een interactieve installatie, Double Skin / Double Mind, waarin je met behulp van live synchronisatie een virtuele workshop kon volgen; een debat over de precaire toestand van de podiumkunsten; seminars en workshops over dansnotitie en bewegingsanalyse; filmvertoningen; en een hoop work in progress . Het was, kortom, allemaal erg contemporain. En innovatief, dat ook, natuurlijk.
EG | PC loopt voorop door de manier waarop ze hun praktijk tot onderwerp van discussie maken, maar diezelfde experimentele instelling kan ook een vrijbrief zijn voor loze pretenties (het is 'niet af', dus niet bekritiseerbaar). Het 'kijkje in de keuken' is open voor iedereen, en toch een feestje voor ingewijden. Maar het is beslist interessanter dan de meeste dansvoorstellingen. Als Leine en Roebana, Anouk van Dijk of het NDT zoiets zouden organiseren zou ik dáár heen gaan. Maar die dansen liever.

Door Floris Solleveld

Rolmodel

Steve Jobs

Steve Jobs is ziek. En als Steve Jobs ziek is, dan is het voor Applefanaten, Wired lezers, en de New York Times een beetje alsof Jezus op het punt staat gekruisigd te worden of de Dalai Lama de gevangenis in moet: iGadgetterij is een moderne religie, en Steve Jobs is God, profeet, en voorganger ineen. Nu gaat Jobs met verlof, en chief operating officer Timothy Cook valt voorlopig voor hem in. Dat deed Cook in 2009 ook al eens, en dat ging prima.
Na een rondgang langs technologie-experts concludeerde de Times dan ook, op de voorpagina nog wel, dat Cook inhoudelijk de juiste man voor Jobs’ job is. Maar, voegde de krant toe, de 'inspiratie' van Jobs zou 'onvervangbaar' zijn.
Dat krijg je ervan, wanneer je bedrijf wordt geleid door een icoon – dat werkt prima zolang het icoon in leven is is, maar veroorzaakt een hoop angst en beven wanneer het verkeerd dreigt te gaan. Toch, het allerengst is het natuurlijk voor Cook. Want we weten hoe religieuze fanaten zijn wanneer ze het vertrouwen verliezen – het gaat zó van hosanna naar ‘kruisigt hem!’, en dan kun je behoorlijk de sjaak zijn. Nu Timothy Cook zijn moet toch een beetje voelen als een penalty nemen tijdens de WK-finale, of tijdens een live televisieshow zo’n magnetische lus door een metalen parcours halen zonder dat de lichtjes gaan branden: zenuwslopend, en als je het verknalt, dan verknal je het ook écht. Dan wachten enkel verkettering, eenzaamheid, en de hel – en de voorpagina van de New York Times natuurlijk.

Door Lynn Berger

De letteren

Bright Eyes en Jonathan Franzen

De Amerikaanse band Bright Eyes treedt 19 februari op in Paradiso in Amsterdam. Aan het einde van de middelbare school wisselde ik met een paar vrienden altijd losse liedjes uit, waar we dan compilatiealbums van maakten. Daarop kwamen vaak liedjes terecht van Belle & Sebastian, Death cab for cutie en ook Bright Eyes. Maar de middelbare school is al weer een tijd geleden en langzaam verdween de band zo uit mijn herinnering tot ik ineens hoorde van het concert in Paradiso. En in Freedom, het laatste boek van Jonathan Franzen, wordt Bright Eyes ook enkele pagina’s lang besproken.
Richard Katz en Walter Berglund, twee hoofdrolspelers uit het boek, bezoeken in 2004 een concert van Bright Eyes. Dat was ongeveer de tijd dat ik bezig was met mijn compilatiealbums. Franzen grijpt het optreden aan om de muziekperceptie van generaties te bespreken. Volgens hem beleven onze leeftijdsgenoten muziek anders dan de generaties daarvoor. Richard Katz begrijpt tijdens het concert wel wat de jongere bezoekers aanspreekt, maar het doet hem zelf niet zo veel.
De generatie van Richard en Walter ging muziek luisteren als statement. De Talking Heads, Bob Dylan en de Undertones hadden idealisme en boosheid. Maar men gaat naar Bright Eyes gewoon om het leuk te hebben; om te horen wat je al kent en om vrienden te ontmoeten. Hoewel Richard leadsinger Conor Oberst goed vindt, vraagt hij zich af of hij meent wat hij zingt. De oprechtheid ontbreekt en het vermaak is oppervlakkig.
Ik weet het niet. Dat blijkt niet uit de liedjes op mijn compilatiealbums. Maar op 19 februari ga ik Walter en Richard achterna; Oberst diep in de ogen kijken om te zien of hij het meent.

Door Tim de Gier

Post Scriptum

Onbeminde mannen

Afgelopen dinsdag werd bekend gemaakt dat de politie in Amsterdam in 2009 bijna een kwart meer meldingen heeft binnengekregen van geweld tegen homoseksuelen dan in het jaar daarvoor. In 2009 kreeg de politie 371 meldingen binnen van homogerelateerde incidenten, waarvan er bij 82 sprake was van fysiek geweld. In 2008 lag het aantal geweldsincidenten nog op 54. Toch meent de Amsterdamse politie niet dat er sprake is van een stijging: ‘We hebben het gevoel dat mensen sneller de weg naar de politie weten te vinden,’ stelt een woordvoerder.
Volgens een onderzoek dat in 2008 aan de Universiteit van Amsterdam werd uitgevoerd, worden de meeste homo’s aangevallen op basis van de Amsterdamse straatcultuur, waarin mannelijkheid erg belangrijk is. Vooral voor jongeren van allochtone komaf is deze straatcultuur bepalend – waarbij de onderzoekers opmerken dat deze cultuur met hun geloof of dat van hun ouders weinig van doen heeft. De afkeer van de jongeren ligt in de opvatting en emoties van de jongeren over ‘mannelijkheid en seksualiteit’. Anale seks, vrouwelijk gedrag, en het zichtbaar zijn als homo passen daar niet bij.
Ook speelt volgens de onderzoekers de angst mee om door een homo versierd te worden. Een narcistisch punt, als ik dat zo stellen mag. Hoe dan ook: homo’s roepen bij de daders ergernis, walging en afkeuring op. Studies wijzen uit dat voorlichting over homoseksualiteit deze ergernis en walging kan wegnemen. De studie van de UvA stelt dat de voorlichting over homoseksualiteit op middelbare scholen in Amsterdam weinig voorstelt. Ik zie een ouderwets redengevend verband: ‘onbekend maakt onbemind’.
Noem ons ouderwets, maar wij hebben liever dat meer (homoseksuele) voorlichters hun weg naar middelbare scholen weten te vinden, dan dat meer slachtoffers hun weg naar de politie moeten zoeken. Wellicht dat de cijfers over het laatste, de cijfers van het voorgaande doen verbeteren. We blijven hopen.

Door Philip Huff

Mail

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
 Met Black Friday bestelden we massaal lucht

Met Black Friday bestelden we massaal lucht

Met name kleine webshops zijn vaak genoodzaakt om (veel) groter verpakkingsmateriaal te gebruiken. Illustrator Chloé Pérès-Labourdette brengt het nieuws in beeld. Lees meer

Lijden onder vrouwelijk leiderschap

Lijden onder vrouwelijk leiderschap

Moeten we een minister-president die Thatcher-fan is verwelkomen, alleen omdat ze een vrouw is? Lees meer

Ware kennis… Wat is dat eigenlijk en hoe vinden we die?

Ware kennis... Wat is dat precies en hoe vinden we die?

Ware kennis is kennis die door zo veel mogelijk mensen is ingegeven. Toch houden sommige leerprogramma’s van de studie filosofie nog geen of erg weinig rekening met de wijze waarop categorieën als gender, klasse en etniciteit invloed hebben op de politieke theorieën van een filosoof. En daar moet heel snel verandering in komen, aldus Stefanie Gordin. Lees meer

 Dankzij haar hoef je niet zonder eten naar bed

Dankzij haar hoef je niet zonder eten naar bed

'Ik neem de eerste hap, dan neem jij de tweede,' zegt Sara Sadok, voor ze een hap neemt van een karameldonut. Lees meer

Hard//talk: Hoe serieus kan de studentendemocratie zichzelf nog nemen?

Hoe serieus kan de studentendemocratie zichzelf nog nemen?

Door haar eigen universiteit voor het gerecht te slepen, hoopt UvA-student Tammie Schoots de vrije en emancipatoire kern van het onderwijs te beschermen. Lees meer

Waarom ziektemetaforen niet vermeden hoeven worden

Waarom ziektemetaforen niet vermeden hoeven worden

Hoe kunnen we zorgen dat een ziekte ‘gewoon’ een ziekte is en het lijden niet wordt versterkt door de denkbeelden die we eropna houden? In een tijd waarin bijna 60% van de bevolking met een chronische ziekte leeft is het belangrijk stil te staan bij hoe een ziekte-idee van invloed kan zijn op de ervaring van het ziek zijn, stelt Tiare van Paridon. Lees meer

 Geen regenboog op de refoschool

Geen regenboog op de refoschool

Jongeren op reformatorische scholen geven aan dat er in de praktijk best over verschillen in geaardheid kan worden gepraat, maar dat betekent niet dat ze zelf voor hun identiteit uit durven komen. Lees meer

'Beste Arie, wat als ik je zoon was?'

'Beste Arie, wat als ik je zoon was?'

De schrijver van deze brief ging tegelijkertijd en naar dezelfde school als de kinderen van minister Arie Slob, en leeft nog altijd met de wonden van de homofobie op die school. Lees meer

Teleurstellende feministen

Teleurstellende feministen

Vivian Mac Gillavry voert gesprekken met vrienden over de discrepantie in het feminisme tussen theorie en keuzes in het persoonlijke leven. 'De definitie van feminisme is zo breed dat het lijkt alsof álles wat met keuzevrijheid en gelijkwaardigheid te maken heeft, onder de noemer geplaatst kan worden.' Lees meer

Filmtrialoog

Kajillionaire

Redacteurs Jozien Wijkhuis, Loren Snel en Oscar Spaans togen naar de bioscoop voor Kajillionaire van Miranda July, en zagen een absurdistisch verhaal over een paar ouders dat hun dochter als verdienmodel ziet. Lees meer

Racisme, weet je nog?

Racisme, weet je nog?

We zijn een halfjaar verder en het gesprek over racisme is weer terug bij af. Waar wachten we op? De volgende catastrofe? Lees meer

 1

Antropoloog op de barricades
(David Graeber, 1961 - 2020)

Jonathan Luger eert de helaas te vroeg overleden antropoloog-activist David Graeber, door onder andere terug te blikken op Graebers inspirerende optreden bij de Maagdenhuisbezetting. Lees meer

 Nee, jijbakt er niets van!

Nee, jijbakt er niets van!

De in Los Angeles geboren illustrator Sebastian Eisenberg woont sinds kort in België. Hij ervaart hoe het is om de Amerikaanse verkiezingen vanuit Europa te volgen. Lees meer

Hard//talk: het nieuwste EU-migratiepact houdt ongelijkheid in stand

Het EU-migratiepact versterkt ongelijkheid

Het nieuwe EU-migratiepact is geen ‘oplossing’ voor het ‘probleem’ van migratie. Lees meer

 Kerkgangers gaan viraal

Kerkgangers gaan viraal

Voor fervente kerkgangers is het te hopen dat het virus zich deze maand niet van zijn vrome kant laat zien. Lees meer

 Kolven tegen corona

Kolven tegen corona

Vanaf volgende week wordt de moedermelk van zo'n 7500 oud-coronapatiënten opgehaald. Die bevat antistoffen, en is dus een perfect ingrediënt in - bijvoorbeeld - ijsjes! Lees meer

 Inktviswijsheid

Inktviswijsheid

Gaat de inktvis ons een pijnstillend medicijn leveren, beter leren plannen of de oorzaken van autisme blootleggen? Lees meer

Trialoog: Antebellum

Antebellum

Onze redacteuren durfden het aan om de horrorfilm Antebellum te gaan zien. Ze hopen op een golf aan sociaalbewuste horror, maar twijfelen of deze film een van de klassiekers van die stroming wordt. Lees meer

 Zij kozen níet voor deze mannen

Zij kozen níet voor deze mannen

Over iets meer dan vijf weken mogen de Amerikanen ja zeggen tegen een van deze mannen. Illustrator Veerle van der Veer toont ons de mensen die dat eerder níet deden. Lees meer

 The Notorious RBG is niet meer

The Notorious RBG is niet meer

Illustrator Pirmin Rengers maakte dit prachtige portret ter ere van Ruth Bader Ginsburg, de Amerikaanse opperrechter die afgelopen vrijdag overleed. Lees meer

Steun de makers van de toekomst. Sluit je aan bij Hard//hoofd.

Jouw steun maakt mogelijk dat wij onze makers een vrije ruimte kunnen blijven bieden en hen optimaal kunnen ondersteunen. Sluit je nu aan en ontvang kunst van talentvolle kunstenaars.

Sluit je aan