Ooit, lang geleden, was ik een arme student op zoek naar een extra bijbaantje. Mijn buurmeisje vertelde me dat ze particuliere thuiszorg deed bij een oudere kunstenares in het centrum van Amsterdam en vroeg of ik misschien geïnteresseerd was. Het betaalde een stuk beter dan het slavenwerk dat ik in die tijd deed bij een inmiddels failliete koffieketen en ze omschreef de kunstenares als een ‘origineel type’. Als ik me op dat moment had gerealiseerd dat ik drie krankzinnige jaren tegemoet ging waarin ik onder andere naar Artis werd gestuurd om vogelveren te rapen voor een vogelverenverzameling, paniekaanvallen kreeg wanneer het Allinsonbrood van de natuurwinkel op was en medeplichtig werd gemaakt aan het wegpesten van een alcoholische buurvrouw, had ik mijn buurmeisje misschien gezegd dat ik al heel gelukkig was met mijn baan bij de bijna failliete koffieketen. Maar dat deed ik niet. Ik ging de thuiszorg in.
De invalide kunstenares ontving maandelijks een PGB (Persoonsgebonden Budget) om ons, haar ondeskundige studentes met een slavenziel, van te betalen. Ze had ook recht op reguliere thuiszorg, maar aangezien deze mensen regelmatig drie uur te laat kwamen of ruzie met haar maakten, wat waarschijnlijk inhield dat ze niet in een crisis schoten wanneer het juiste brood niet te krijgen was en dat ze geen tijd hadden om haar te helpen met haar van de pot gerukte kunstprojecten, ontving ze hen alleen nog voor de medische noodzakelijkheden.
Deze week is er in de Tweede Kamer gedebatteerd over het PGB. Het PGB dat binnen de geplande bezuinigingen niet zover zal worden doorgevoerd als wordt gevreesd, en daar ben ik blij om, aangezien het PGB-debat slechts een slappe aanleiding voor me was om dit stukje over mijn gekke kunstenares te schrijven. Ik hoop dat het goed met haar gaat en dat ze tot in de lengte van haar dagen nietsvermoedende studentes zal kunnen terroriseren. Want overgeleverd aan de thuiszorg van overheidswege zijn mensen als zij ten dode opgeschreven.

Door Sanne Rispens

Het Elektronisch Patientendossier wordt onder de hoede van de Vereniging van Zorgaanbieders voor Zorgcommunicatie doorgestart als het Landelijk SchakelPunt. Om haar plannen te kunnen verwezenlijken heeft het VZVZ de ontwikkeling én het beheer van dit digitale platform uitbesteed aan een Amerikaans bedrijf. Alleen blijkt nu dat de Amerikaanse overheid via de omstreden Patriot Act toegang kan krijgen tot dit Schakelpunt. Oeps!
Maar Edwin Velzel, directeur van het VZVZ, weet zeker dat CSC zich aan de Nederlandse wet zal houden. Hij heeft immers gezegd de samenwerkingsovereenkomst te beëindigen als het bedrijf niet kan garanderen buiten deze wet te vallen. Een Amerikaans verzoek om LSP-gegevens belandt gewoon bij de Nederlandse rechter. Bovendien vindt Velzel dat we het LSP moeten zien als niet méér dan een soort medisch telefoonboek. Ook de heisa rondom die Patriot Act is een beetje onzin, want tot nog toe is er weinig mee gedaan.
Lulkoek. Onderzoeker Informatierecht Joris van Hoboken stelt dat de Patriot Act het juist mogelijk maakt dat ieder bedrijf met Amerikaanse roots gedwongen wordt gegevens af te staan. Het argument dat de wet nog maar weinig is gebruikt (en daarom niet zo interessant is), is een drogredenering van jewelste.
Sinds Obama in 2011 de wet met vier jaar verlengde maakt men zich in Amerika zorgen dat het in de grondwet vastgelegde recht op privacy te makkelijk door de eigen overheid geschonden kan worden. Door de beslissing een Amerikaans bedrijf in te schakelen voor het ontwikkelen van het Schakelpunt worden deze zorgen ook de onze. De data van het LSP worden namelijk in een cloud opgeslagen, bereikbaar via een portal op het internet. Aangezien het LSP heuse medische geschiedenissen bevat, hoogst persoonlijk en misbruikgevoelig, vind ik de bagatelliserende houding van Velzel stuitend. Hij zou er beter aan doen om de nodige voorzichtigheid in acht te nemen. Want noch CSC, noch Velzel kan voorspellen wat de gevolgen zullen zijn wanneer de FBI ons grondrecht op privacy met de voeten treedt.

Door Esther Wertwijn

Het was een zware week voor de SGP: meer macht voor vrouwen binnen de partij, een vergeefse strijd tegen gevloek in Scherpenzeel en als klap op de vuurpijl de Kamermeerderheid voor afschaffing van het verbod op godslastering.
Nu wordt al jaren geprobeerd het verbod op godslastering af te schaffen. Vooral D66 heeft openlijk een grote hekel aan artikel 147. In de praktijk is het artikel minstens even dood als God. In de praktijk kun je straffeloos zeggen dat je je God voorstelt als een "muisgrijze ezel" en Hem "drie keer achter elkaar langdurig in zijn Geheime Opening [wil] bezitten".
Dat D66 er zo op gebrand is iets wat alleen in naam nog bestaat te vernietigen geeft aan hoe heilig voor haar het recht op vrije meningsuiting is. Dat kun je ook dogmatisch noemen. Hoe dan ook lijkt de afschaffing er nu echt te komen en de reactie van de SGP is tekenend gelaten: geen woede, nee, verdriet.
Ik begrijp het verdriet van de SGP: het is heel vervelend als iemand van wie je houdt door anderen wordt bespot. Het kan dan zelfs lastig worden om zelf niet op de getreiterde neer te gaan kijken: verdomme man, waarom laat je je nou zo beledigen, waarom sla je niet terug? Maar deze getreiterde is een opperwezen. Onze spotternijen zijn voor Hem als vliegen op de rug van een ezel, minder dan dat. Waarschijnlijk lacht Hij om ons hulpeloos getreiter. Hij weet immers dat wij moeten sterven en daar als boze kinderen om zitten te stampvoeten. Als Hij bestaat lachen de SGP’ers het laatst.

Door Emy Koopman