De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. Nieuwe politieke partijen kleuren het roerige politieke landschap van 2016. Wie zijn deze nieuwkomers en waar komen ze vandaan? Jules Roosenboom verklaart.
De Nederlandse politiek heeft de laatste jaren een bovenmatige aantrekkingskracht op Bekend Nederland; denk aan Bram Moszkowicz en recenter Sylvana Simons. GeenStijl-presentator Jan Roos is de laatste ‘aanwinst’ voor politiek Den Haag. Blijkbaar is men in Nederland dusdanig teleurgesteld in traditionele politici dat partijen zich genoodzaakt voelen om kiezers te werven met allerlei clowneske figuren uit de journalistieke- of televisie-periferie.
De laatste dagen raak ik geregeld in de war. Wie zat er nou ook alweer bij DENK? Roos of Simons? En is DENK nu rabiaat conservatief of ook een beetje progressief? En wat vindt VNL eigenlijk? En waar staan ze op de ideologische schijf van vijf? Roos en VNL claimen een alternatief te zijn voor de VVD en de PVV; twee partijen die ideologisch zo ver uit elkaar liggen dat iedere andere partij eveneens een alternatief is voor de VVD en PVV. Over DENK weten we nog minder. Behalve dat ze verdraagzaamheid en respect voorstaan. Of een andere generieke term die overal op van toepassing is.
We hebben, dat kan ik wel nog opdiepen uit de krochten van mijn geheugen, te maken met afscheidingsbewegingen. De mannen van DENK waren ooit aangesteld om culturele diversiteit in de PvdA te brengen en de mannen van VNL omdat ook Geert Wilders nu eenmaal zijn zetels moest vullen. Alle vier waren het seat fillers: inwisselbare types die ervoor zorgen dat het niet te leeg lijkt in de zaal terwijl de echt belangrijke figuren staan te plassen.
Nu hebben we dus te maken met de revolutie van de verongelijkte seat filler. Ze raakten ontevreden met hun status als veredeld stemvee en besloten de getormenteerde handen ineen te slaan. De politieke voorwaarden voor kansloze afsplitsingen waren ondertussen eveneens geschapen: de richtingloosheid van de PvdA heeft de partij in een diepe identiteitscrisis gestort die pijnlijk duidelijk maakt hoe wankel het interne evenwicht is. Wilders weigert op zijn beurt nog altijd iedere vorm van democratie toe te laten in zijn partij.
Maar iemand die wordt uitgekozen op zijn vaardigheid om een stoel te bezetten, ontbeert meestal het charisma en de retorische kwaliteiten om een partij te leiden. Welnu, dat verklaart waarom Simons en Roos ten tonele zijn verschenen: het zijn twee TV-fähige praatjesmakers die er geen moeite mee hebben om zich voor een appel en een ei aan een televisieprogramma of ideologie te liëren. Obscure splinterpartijen blijken ideale toevluchtsoorden voor verveelde beroepsantagonisten die graag onder een besmette vlag varen. De op handen zijnde verkiezingen zijn voor hen niet meer dan een vehikel om nog even in de schijnwerpers van op sensatie beluste media te blijven.
Het wordt hoe dan ook een interessante verkiezingsstrijd. Een debat tussen Sylvana Simons en Jan Roos lijkt mij een surrealistisch spektakel van dwaasheid waar ik eersterangs kaartjes voor wil. En het zou me niet verbazen als ze na afloop van het debat in gezamenlijkheid besluiten om Bontes, Van Klaveren, Kuzu en Öztürk aan de kant te schuiven en samen verder te gaan. Er zijn gekkere dingen gebeurd.
