Deze week: stamelen we Coheniaanse dingen, boycotten we Nederland, en laten we Griekenland in de goot liggen." /> Deze week: stamelen we Coheniaanse dingen, boycotten we Nederland, en laten we Griekenland in de goot liggen." />
Asset 14

Helemaal niets

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. Hard//talk is de seismograaf die de trillingen van de tand des tijds registreert. Wat heeft ons afgelopen week bezig gehouden? Wat bespraken we bij de koffieautomaat en waar lagen we wakker van? Deze week vijf korte commentaren, in woord en beeld, van onze redacteuren.

De Hofstad

Boycot Nederland

De Europarlementariërs Sebastian Bodu (RO) en Jacek Saryusz-Wolski (PL) hebben opgeroepen tot een boycot van Nederlandse bedrijven, zolang Rutte geen afstand neemt van het Meldpunt Midden- en Oost-Europeanen. De website boicoland.ro maakt één en ander aanschouwelijk met plaatjes van windmolens met hakenkruiswieken, en Philishave om je Hitlersnor te trimmen. Welkom in tulpen-klompen-neonaziland.
Triest, dat het opnieuw over dat stomme meldpunt gaat. Tenslotte is dat ook maar iets wat een peroxideblonde querulant op de website van zijn privé-vereniging heeft gezet. Ingrijpender is dat Nederland al maanden de toelating van Roemenië en Bulgarije tot de Schengenzone blokkeert, wat neerkomt op een boycot van onze kant. Geen wonder dus, dat die mensen ons niet mogen.
Zijn we wéér in een Wilders-hoax getuind. Het lijkt de Deense cartoonrel wel. En wat doet minister Rosenthal, die toch ons imago in het buitenland moet bewaken? Hij kapittelt een ambtenaar die “geen regering met steun van de PVV” liket. Met zulke bestuurders verdien je een boycot.
Groot gelijk, boycot Nederland! Alleen bij de combinatie tulpen-klompen-hakenkruizen spelen bij mij chauvinistische reflexen op. Het is zolangzamerhand het Thomas-Mann-dilemma in het klein: wie van het tolerante, vrijzinnige Nederland houdt kan alleen maar hopen dat er nog meer haat en onheil op ons neerdaalt. Maar dat maakt de combinatie van nationale stereotypen en nazi-symbolen niet minder wansmakelijk en misplaatst. De PVV en hun rechterburen wapperen al jaren met Israëlische vlaggen, en ook als afspiegeling van wat er mis is met het kabinetsbeleid, was een Davidsster toepasselijker geweest.

Door Floris Solleveld

Commentaar

Helemaal niets

Vorige week ontstond er veel ophef over het interview van Mathijs van Nieuwkerk met Martijn van Dam. Op de meningenstroom van de sociale media en in de kranten sprak men schande over de ‘arrogante’ van Nieuwkerk die de arme van Dam ‘paternalistisch’ toesprak. Eerstgenoemde zal opgekeken hebben van deze reacties. Normaal is hij kritiekloos, nu te kritisch.
Ik heb Martijn van Dam een keer in het openbaar zien optreden, tijdens een debat over journalistieke ethiek dat door de Raad voor Journalistiek was georganiseerd naar aanleiding van de rellen rond de politieke roddelbijlage van HP/de Tijd en het Telegraaf-interview met de vliegramp-overlevende Ruben. Toen van Dam het podium betrad, riep een van de journalisten in het zaaltje: “Wat doet een politicus hier?” Van Dam pakte rustig de microfoon en zei: “Dat vraag ik me van jullie ook wel eens af. Maar we zijn nu eenmaal tot elkaar veroordeeld.” Hij kreeg een klein applausje van de beroepscynici.
Die Martijn van Dam was me bevallen, maar tegenover de gemene van Nieuwkerk bleef er niets van hem over. In de twee jaar sinds het debat van de RvJ is er een hoop veranderd in het publieke debat. Toen kon een interview met een 10-jarige wees in een ziekenhuisbed ons nog choqueren, nu lachen de hoofdredacteuren van kwaliteitskranten om die commotie. Je moet je wapenen tegen schaamteloze leugens, ego’s van presentatoren en beledigingen. Dat lesje leerde van Nieuwkerk aan de kansloze van Dam, die Coheniaanse dingen stamelde als: “Wat is dit voor idioot gedoe.”
De verontwaardigde reacties van linkse kiezers toonden aan dat zij ook geen idee hebben van wat er tegenover hen staat. De wanhopige zoektocht naar een Messias maakt hen blind voor de eisen van het moderne debat. Ik sluit me aan bij van Nieuwkerk: “Dit wordt helemaal niets.”

Door Rutger Lemm

Nieuws in beeld

De grote winnaar van de 84e editie van de Oscaruitreiking was The Artist met vijf beeldjes. And the Oscar for best doggy goes to: Uggie!

Illustratie: Elise van Iterson

Ver weg

De Griekse verslaving

De Griekse schuldencrisis is even uitzichtloos als het leven van een verslaafde rockster. Neem Richard Danko van The Band, die in 1969 het nummer The Unfaithful Servant schrijft. Precies tien jaar later speelt hij samen met Paul Butterfield een hartverscheurende uitvoering. Danko was op dat moment al jarenlang verslaafd aan drugs en alcohol, wat uiteindelijk zou leiden tot zijn dood in 1999. Tien jaar later slaat de wereldwijde schuldencrisis in Griekenland toe.
Danko raakte oorspronkelijk verslaafd aan pijnstillers, Griekenland aan goedkoop krediet en een frauduleuze boekhouding, met Goldman Sachs als uitgekookte drugsdealer. Sjoemelen met de boekhouding is een veelvoorkomend mechanisme onder verslaafden, door de realiteit niet onder ogen te willen zien en interventie te ontwijken. Wanneer een persoon of land zich in een omgeving bevindt waar dat oogluikend wordt toegestaan, dan is er geen enkele reden om te stoppen.
In The Unfaithful Servant bezingt Danko het lot van de verslaafde en ontrouwe man die ontkent iets fout te hebben gedaan en uiteindelijk door zijn vrouw verlaten wordt. Deze vrouw heeft hem al die tijd getolereerd omdat het wellicht makkelijker was om de problemen te negeren. Maar zoals elke verslaving vroegen die van Danko en nu die van Griekenland steeds sterkere middelen. Een ontwikkeling die, indien niet op tijd behandeld, onvermijdelijk uitloopt op een tragisch afscheid.
Griekenland is jarenlang de 'unfaithful servant' van het Europese gezelschap geweest en heeft de situatie dusdanig uit de hand laten lopen dat de uitwerkingen nauwelijks nog te behandelen zijn. Het land leeft niet sinds 2009 in crisis, 2009 was slechts het jaar waarin het zichzelf niet langer in de verslaving kon voorzien en op de knieën naar de Europese Bank moest, bedelend voor een adrenalinestoot. En nog één, en nog één. De hulppaketten, het beoogde medicijn, worden een nieuwe verslaving. Dat Griekenland zo makkelijk van de ene in de andere rolt, voorspelt voor de toekomst weinig goeds. Want als ook medicinale drugs het afkicken niet helpen, komt er een moment dat de verslaafde aan zijn lot moet worden overgelaten.

Door Rutger Westerhof

Post Scriptum

Decolletés en indianenpakjes

Afgelopen zondagavond keek Amerika naar de Oscars, en het was weer een dolle boel. Een Franse winnaar riep "I love this country!", Meryl Streep maakte een grapje en de beste vrouwelijke bijrol moest huilen. En er waren heel veel jurken, waarvan sommige sexy, want puriteins Amerika moet toch iets hebben om van te schrikken bij zo’n langdradige prijzenceremonie. De spraakmakers waren dit jaar de hoge split in de jurk van Angelina Jolie en de V-hals van Jennifer Lopez’ ensemble, die zo diep was dat je een schaduwlijn zomaar had kunnen verwarren met een tepel.
Nederland keek zondagavond naar het Nationaal Songfestival, en de kledij daar deed niet af voor het Amerikaanse spektakel. Ik had het geluk net langs het meest gestoorde shot van de avond te zappen. Links in beeld stond een meisje in een lange witte jurk met franjes en een reusachtige indianentooi op haar hoofd, rechts een meisje in een kostuum met een gat waar de voorkant moest zitten, de borsten grotendeels ontbloot.
Zou dit halfnaakte meisje Nederland gaan vertegenwoordigen op het Eurovisie, dan hoopte ik dat ze haar een minder armoedig pakje zouden aantrekken. Het gaat immers niet zo goed met het imago van Nederland: Wilders zette ons voor paal met zijn meldpunt, een RTL-journalist moest op de Amerikaanse tv uitleggen dat omaatjes hier heus niet bang zijn voor onvrijwillige euthanasie, en ik heb al lang niemand 'I love this country!' horen roepen.
Niet de stoeipoes, maar het indianenmeisje won. Nu wordt Nederland vertegenwoordigd door een meisje dat zich op belachelijke wijze verkleedt als een onderdrukte minderheid in de VS. Hoe zou een RTL-journalist dat uitleggen aan de Amerikaanse televisie?

Door Kelli van der Waals

Mail

Redactie

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
De schipperende kameleon: zomergast Van der Burg is sociaal voor de mensen, maar liberaal in het beleid

De schipperende kameleon: Zomergast Van der Burg is sociaal voor de mensen, maar liberaal in het beleid

Eric van der Burg was op bezoek bij Zomergasten. Marthe van Bronkhorst geeft in dit artikel haar scherpe analyse op de aflevering. Lees meer

Briefwisseling Ettie en Jochum - Brief 2

Wie wil nou een slachtoffer zijn?

Jochum ontving een brief van Ettie over zijn nooit-verstuurde brief aan zijn jeugdliefde. Ettie vindt dat Jochum de vrijheid van de queeridenteit niet goed beschrijft. Hij besluit Ettie een brief terug te sturen en op haar kritiek in te gaan. Lees meer

Briefwisseling Ettie en Jochum - brief 1

Het privilege van lesbisch-zijn

Een nooit verstuurde brief die door Jochum Veenstra op Hard//Hoofd gepubliceerd werd, begon een eigen leven te krijgen in het hoofd van Ettie, die niet zo goed wist wat ze ervan moest vinden en er toen maar over besloot te schrijven. Het resultaat is een niet-verstuurde brief die ze toch besloot op te sturen. Lees meer

Een kus van een beer

Een kus van een beer

Nick Sens ontmoet een beer in de dierentuin en raakt gefascineerd door deze dieren. Wie of wat ervaren we als we oog in oog met een beer staan? Aan alle wezens van de metamorfose, hier en daarginds (Nastassja Martin) De bruine beer zet twee zware stappen in mijn richting en ik bevries. Het gegil en... Lees meer

Kijken in de spiegel van de Gendermonologen

Kijken in de spiegel van de Gendermonologen

Wie zie jij als je in de spiegel kijkt? Voldoe je aan het beeld van ‘de gemiddelde mens’, of niet? Tom Kniesmeijer vraagt zich af waarom afwijken van het gemiddelde zoveel weerzin oproept en of hét gemiddelde wel bestaat. ‘Precies op het gemiddelde past niemand’. Ik sluit mijn ogen en ben terug in de Leidsestraat.... Lees meer

Nieuwe Barbaren 1

Nieuwe Barbaren

Met het essay 'Nieuwe barbaren' over de Kafkaëske, sci-fi serie Severance won Jacob Koolstra in 2024 de Drift Essaywedstrijd. Lees meer

Dubbelleven

Dubbelleven

Hoe kenmerkt het interieur van een multicultureel gezin zich? Emerald Liu onderzoekt hoe huiselijke voorwerpen een metaforische brug vormen met haar overzeese familieleden. ‘Het proces van achterlaten maakt alles wat je in je handen hebt extra betekenisvol, overgoten met een glazuur van kostbaarheid.’ Lees meer

:‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven 2

‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven

Booking.com pretendeert op te komen voor mensenrechten en verdient tegelijkertijd geld aan verhuur in illegale nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever. Juul Kruse beschrijft hoe het is om tegen dit bedrijf te demonstreren. Lees meer

:Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Daria Rizvic zag de film Perfect Days op precies het juiste moment in haar leven. Een persoonlijk verhaal over de kracht van regelmaat. Lees meer

Enge man

De echte ‘sfeerboosdoener’ was de ME

Hoe kan een universiteit die in bijna elk curriculum aandacht besteedt aan dekolonisatie en de kritische blik van haar studenten, zich hier in de praktijk, wanneer het over hun eigen rol gaat, aan onttrekken? Lees meer

 1

Museumwanden heringericht: Hoe moeten vrouwelijke kunstenaars nu gecureerd worden?

Waarom hangt er nog steeds zo weinig werk van vrouwelijke makers in Nederlandse musea? Isabella Legebeke onderzoekt dit aanhoudende gebrek in een hoopvol essay. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

In het tweede deel van dit essay onderzoekt Ida de complexe verhouding tussen de ‘nuchtere’ Nederlandse cultuur en fantasy. Druist fantasie eigenlijk wel zo tegen onze natuur in als we denken? Hoe is dat eigenlijk mogelijk, als we tegelijkertijd zo van fantasy houden? Lees meer

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Gaza kan halverwege mei de meest extreme vorm van hongersnood verwachten. Volgens de VN bestaat deze door de mens gecreëerde catastrofe nu al in delen van Gaza. David Meijers ontleedt hoe Nederlandse politici en media actief het Israëlisch beleid vertekenen en wegkijken van de genocide. Lees meer

AI: Nooit meer eenzaamheid?

AI: Nooit meer eenzaamheid?

Ferenz Jacobs bespreekt het futuristische kunstproject van Alicia Framis. Deze zomer trouwt Francis met een hologram gebaseerd op haar eerdere relaties. AI en liefde: een gelukkig huwelijk? Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 1

Het is een ondiepe sloot voor een fantasy-schrijver: deel 1

Bijna een kwart van de Nederlandse volwassenen leest het liefst fantasy of sciencefiction. Toch verschijnt er bijna geen Nederlandstalige fantasy. In dit eerste deel van een tweeluik onderzoekt Ida Hondelink waarom fantasy als volwassen literair genre zo ondergeschikt is in Nederland. Lees meer

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom blijven we schrijven als kunstmatige intelligentie dat straks beter kan dan wij? In dit essay bespreekt Shimanto Reza de verbinding die teksten bieden. Ze gaan in dialoog met elkaar, met onszelf, met anderen. Lees meer

Witte tranen

Witte tranen

Vaak kan geconfronteerd worden met een racistische misstap veel losmaken in witte vrouwen. Waar komt dat door? Fleur den Boer onderzocht het perfectionisme van witte vrouwen en hoe zogeheten 'witte tranen' racisme in de hand werken. Lees meer

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Wat hebben stieren en vrouwen gemeen? In dit essay ziet Barbara Haenen tijdens het bezoeken van een stierengevecht gelijkenissen met haar eigen ervaringen. Lees meer

Bijsturen 1

Bijsturen

In dit essay legt Belle de Rode de vinger op de zere plek. Ze beschrijft hoe zij de rol van bijsturende kapitein op zich moet nemen omwille van haar zieke vader, terwijl ze juist afscheid had willen nemen van de kritische kapitein die in haar huisde. Lees meer

Gelukkig zien jonge mensen het verband tussen toen en nu

Durf te leren van het verleden

Op Dag 150 van de wrede vergeldingsactie van Israël is een eind van de ‘slachting’ van Palestijnen nog niet in zicht. Schrijver Marte Hoogenboom vestigt haar hoop op activisten en journalisten die het verband tussen ‘toen’ en ‘nu’ durven zien. Lees meer

Hard//hoofd zoekt vóór 28 juli 2.000 trouwe lezers!

Hard//hoofd verschijnt weer op papier! In ‘Lief kutland’ klinken de begintonen van waaruit vrije utopieën werkelijkheid worden, of waarmee we ongelimiteerd verdriet en woede botvieren op alles wat er misgaat. Fantaseer je met ons mee? Schrijf je vóór 28 juli in voor slechts €2,50 per maand en ontvang ‘Lief kutland’ in september in de brievenbus, inclusief drie Lief kutland-stickers. Veel lees- en plakplezier!

Word trouwe lezer