Asset 14

HaatPlaat

Altijd maar die liefde. Van himmelhoch jauchzende liefdesverklaring tot ach-en-weeballade, je kunt geen album opzetten of de genegenheid slaat je om de oren. Ontwijk de zoete terreur met deze HaatPlaat: een mixtape samengesteld door onze redacteuren, met nummers die barsten van onversneden haat. Haat voor deze dag, voor vaders, voor de muziekindustrie, voor Berlijn, voor oorlog. En vooral voor de liefde. Luister de hele mixtape hier via YouTube of hier via Spotify.

1. Garbage – I'm Only Happy When It Rains (Sanne)
2. Scout Niblett – Gun (Paul)
3. Method Man – Break Ups To Make Up (Laura)
4. Kelis – Caught Out There (Melle)
5. Flip Kowlier - Welgemeende(Dorien)
6. Martha Wainwright – Bloody Mother Fucking Asshole(Sophie)
7. Tool – Aenema (Tirza)
8. The Dead Kennedys – Pull My Strings (Dorien)
9. Elliott Smith – Almost Over (Sophie)
10. John Lennon – How Do You Sleep (Kasper)
11. Brigitte Kaandorp – Ik Haat Je (Joyce)
12. Kanye West (feat. Zach Galifianakis) – Can't Tell Me Nothing (Paul)
13. D'Angelo – Shit, Damn, Motherfucker (Melle)
14. Limp Bizkit – Break Stuff (Coby)
15. Tom Waits – Hell Broke Luce (Laura)
16. Daniel Johnston – Hate Song (Tirza)
17. Soko – I'll Kill Her (Laura)
18. Cloud Control – Happy Birthday (Sophie)
19. Nirvana – I Hate Myself And Want To Die (Melle)
20. The Brian Jonestown Massacre – Fuck You For Fucking Me (Coby)
21. Nina Hagen – My Way (Tirza)

1. Garbage – I'm Only Happy When It Rains (Sanne)
Echte puber-angst uit de nineties: Only Happy When It Rains van Garbage. Al moet ik zeggen dat ik Shirley Manson nog steeds geweldig vind: ik ken geen andere zangeres die daadwerkelijk een sarcastisch ondertoontje in haar stem weet te leggen. Maar op mijn vijftiende hoorde ik dat sarcasme niet, geloof ik. Ik vond het alleen maar fijn dat er kennelijk nog meer mensen waren die alles immer kut vonden: "I'm only happy when it rains / I'm only happy when it's complicated." Met het eindeloos herhaalde: "POUR YOUR MISERY DOWN ON ME". Ja, met mij kon je lachen.

2. Scout Niblett – Gun (Paul)
Een andere zangeres die zo'n sarcastisch ondertoontje heeft als Shirley Manson is. Elk nummer van haar is volgens mij een haatnummer, maar in dit nummer komt muziek, tekst en zang perfect samen. Hard afspelen!
(Niet op Spotify)

3. Method Man – Break Ups 2 Make Up (Laura)
De ongekuiste versie van dit nummer natuurlijk (helaas zonder bewegend beeld van Mr. Meth). De tekst is als een brief die me fantastisch lijkt om eens te schrijven. Een mooie aanhef. "Ex-vriendje, how you been?" Goed middenstuk. "Stupid ass." Uitstekend slot. "I ain't got none left for you. Plus you're miserable. Misery Love Company." Veel liefs en kusjes.

4. Kelis – Caught Out There (Melle)
Kelis' doorbraaksingle behoeft weinig toelichting in deze context. Zo recht door zee als het refrein van dit nummer vind je ze zelden. De reden dat het zo'n grote hit geworden is, lijkt me dan ook de combinatie van een fijn funky couplet met dat ultiem lompe refrein.

5. Flip Kowlier - Welgemeende (Dorien)
Liever haat dan verdriet. Als het uit is en je voormalige geliefde zich uitput in begrip en maar lief blijft doen. Ze dacht nog aan je gisteren, voor ze ging slapen, zegt ze. Dat wil je niet horen. Je wilt haar haten, omdat ze weer bij die vieze Wesley is, en omdat je eindelijk haar nummer uit je hoofd kende, maar haar nu niet meer hoeft te bellen. "Nog ne welgemeende fuck you. Nog ne welgemeende kust min kluoten."

6. Martha Wainwright – Bloody Mother Fucking Asshole (Sophie)
En deze is zo lekker om heel hard mee te zingen. Haat met terugwerkende kracht over hoe Martha Wainwright als jong meisje in de steek gelaten werd door haar vader Loudon. Nadat die "I'd rather be lonely" had geschreven over het jaar dat ze als 14-jarig meisje alsnog bij hem kwam wonen. Wat een klootzak.

7. Tool – Aenema (Tirza)
Ik haatte Ron Hubbard lang voordat ik ooit van Scientology gehoord had – of wist wat een aenema was. Allemaal dankzij dit geweldige dystopische nummer van Tool. En nu met z'n allen:
“Fuck L Ron Hubbard and Fuck all his clones.
Fuck all these gun-toting Hip gangster wannabes.
Fuck retro anything. Fuck your tattoos.
Fuck all you junkies and Fuck your short memory.
Fuck smiley glad-hands with hidden agendas.
Fuck these dysfunctional, insecure actresses."
(Origineel niet op Spotify, maar luister vooral eens naar de lieftallige lullaby version)

8. The Dead Kennedys – Pull My Strings (Dorien)
‘Is my cock big enough, is my brain small enough, for you to make me a star?’ bijt Jello Biafra de muziekindustrie, met haar perverse focus op x-factoren en geld, toe. De band speelde Pull My Strings maar één keer, op een festival voor platenbazen, waar ze waren gevraagd om de avond wat ‘new wave credibility’ te geven. Los van dat gegeven en de tekst zit het hatelijke van het nummer ‘m voor mij vooral in de trillende hyenastem van Biafra. (Niet op Spotify)

9. Elliott Smith – Almost Over (Sophie)
Hiervan krijg ik jeukende armen. Vooral hoe Elliott "Why you're getting all upset?" zingt terwijl ie zelf toch ook verre van kalm klinkt.

10. John Lennon – How Do You Sleep (Kasper)
Heb nooit naar dit liedje kunnen luisteren. Het is met John en Paul toch net als met je ouders, je wil dat ze eeuwig van elkaar blijven houden. Maar helaas, na het uiteenvallen van hun bandje konden die twee elkaar een paar jaar lang niet luchten of zien en werden via liedjes sneren over en weer uitgedeeld. Dit is stiekem een ijzersterk nummer, omdat in de haat toch een hoop affectie verscholen zit. Of wil ik dat er alleen maar in horen? (Origineel niet op Spotify)

11. Brigitte Kaandorp – Ik Haat Je (Joyce)
Ik was lui en googelde simpelweg 'haat'. Toen kwam er dit, sorry daarvoor.

12. Kanye West (feat. Zach Galifianakis) – Can't Tell Me Nothing (Paul)
Hilarische video, de woede van Kanye West gemimed door Zach Galifianakis en Bonnie "Prince" Billy. Haat waar je vrolijk van wordt, ik kan hier elke dag naar kijken.

13. D'Angelo – Shit, Damn, Motherfucker (Melle)
Dit nummer ontvouwt zich couplet na couplet als een langzame nachtmerrie. Overspel, jaloezie en blinde woede komen samen in het onvermijdelijke laatste couplet, maar zelden werden de woorden "Shit, Damn, Motherfucker" zo verdomd sexy gezongen.

14. Limp Bizkit – Break Stuff (Coby)
"Ik had vaak zin je neus te breken maar ik was te bang mijn hand pijn te doen."

15. Tom Waits – Hell Broke Luce (Laura)
Omdat niemand zo allejezus prachtig boos kan zijn. Omdat mijn missiedrang hiervoor zo groot is dat ik bij welke themaweek dan ook wel een verhaal had verzonnen om dit nummer (MET CLIP BEKIJK DE CLIP) ertussen te krijgen.

16. Daniel Johnston – Hate Song (Tirza)
Als één artiest het predicaat 'tortured genius' verdient dan is het wel cult-held Daniel Johnston. De manisch depressieve held van Kurt Cobain -ook al zo'n getroebleerde ziel – weet als geen de krassen op zijn ziel om te zetten in hemeltergend mooie liedjes. Voor hem geen woede uitbarstingen en doodsbedreigingen. Zijn haat vertaalt zich in hartverscheurende verwensingen van eenzaamheid – "You'll bite into your fingernails and spit them on the floor 'Til you won't have no fingernails no more" - en is daarom des te angstaanjagender.

17. Soko – I'll Kill Her (Laura)
Soko. Als iemand met zo'n zoet stemmetje en accent een doodsdreigement uit ("I'll kiel huh") zou je haast voor in de rij gaan staan met je vinger in de lucht. Pick me.
(Niet op Spotify)

18. Cloud Control – Happy Birthday (Sophie)
"Omdat iedereen eigenlijk stiekem zijn verjaardag ook een beetje haat." Denis Wouters.

19. Nirvana – I Hate Myself And Want To Die (Melle)
Het schijnt dat Kurt Cobain ironisch was op dit B-kantje uit de sessies voor "In Utero," Nirvana's laatste album, en als je de tekst leest, zal dat ook wel zo zijn. Niettemin werd het niet lang na de opnames uiteraard een nogal bitter soort ironie...

20. The Brian Jonestown Massacre – Fuck You For Fucking Me(Coby)
"Soms haat ik mijzelf omdat -witregel- jij ooit met je piemel in mij zat."

21. Nina Hagen – My Way (Tirza)
My Way, de befaamde zwanenzang van Frank Sinatra, een hate song? Wel als Nina Hagen het zingt. In deze fabuleuze versie uit 1978 spuugt de Godmother of Punk haar afschuw voor haar thuisstad over het publiek uit. “Berlin, Du tote Stadt (Scheißstadt), mit Stacheldraht auf weißen Zäunen, Berlin ist alt, und voll Gewalt / wo sind sie hin, ja wo sind sie hin, die schönen Träume / und dann, ja dann und wann zuckt auf ein Blitz aus heiterem Himmel, schlägt ein, in den ganzen Verein, so kurz mal eben.” Gelukkig is het later met Nina en Berlijn weer helemaal goed gekomen.

Nog niet uitgehaat? Schreeuw mee met deze afgewezen vrouwen.
-

Samengesteld door Tirza

Mail

Audioredactie

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
test
het laatste
Eat the rich! Or get eaten?

Eat the rich! Or get eaten?

‘Munch Musk’, ‘bite Bezos’ of ‘suck Zuck’? Stijn Voogt onderzoekt hoe ook aan kapitaalkritiek flink geld verdiend kan worden. ‘Eat-the-rich-films wakkeren geen honger naar verandering aan, maar lijken deze vooral te stillen.’ Lees meer

Bubbel

Bubbel

‘Ik probeer te begrijpen waarom ik de hele tijd overal onderdoor glip, ook onder de term lesbie, het is een woord waarvan ik de ingang niet vind.’ Tijdens een schrijfresidentie in Parijs verkent Leonore Spee de spanning tussen identiteit, verlangen en lichamelijkheid. Het wordt een zoektocht naar het overbruggen van afstand – tussen mensen en steden, liefdes en labels, gedachten en ervaringen, en hoofd en lijf. Lees meer

Vlindereffect

Vlindereffect

Een wapenfabriek is van nature een harde, troosteloze plek, maar zo kleurrijk als in dit verhaal, heb je het nog nooit gezien. Drie dystopische levens komen samen rondom een fabriek, waardoor de donkerte van de oorlogsindustrie feilloos bloot komt te liggen. Fester Vogels geeft ons drie perspectieven op een vlijmscherpe ontwikkeling, kritisch en tegelijkertijd zó beeldend dat het aan je scherm wil ontsnappen. Lees meer

De stilte (is niet het antwoord)

De stilte (is niet het antwoord)

Stilte. Sinds Marthe van Bronkhorst die zelf niet meer kan horen, luistert ze er heel anders naar. Echte stilte is zeldzaam in ons leven, of lijkt dat maar zo? In delen van mijn oor is het stil. Na een ongelukje deze zomer zijn de trilhaartjes beschadigd. Dat hoor ik niet, want het lichaam overcompenseert daarvoor... Lees meer

Meehuilen met ijskruid

Meehuilen met ijskruid

‘We zijn zo ver verwijderd van ons eigen eten dat we kunst nodig hebben om die verbinding zichtbaar te maken.’ Lisanne Brouwer laaft zich aan (theater)kunst met voedsel in de hoofdrol en neemt je mee in de manieren waarop kunstenaars ecologisch bewustzijn aan de eettafel creëren. Het blijkt een ontdekking van zowel verlangen als walging. Lees meer

De gisting

De gisting

Mara van Herpen vertelt het poëtische en surrealistische verhaal van Toni. Hen werkt in een broodfabriek en begint daardoor te gisten en te schimmelen en verandert in… Ja, in wat eigenlijk? Lees meer

We moeten vaker synchroon dansen

We moeten vaker synchroon dansen

‘Ik betrap mezelf erop dat het moeilijk is hoopvol te zijn in deze tijden, soms voelt het zelfs verkeerd.’ Toch vindt Loïs in haar column ruimte voor hoop. Niet door ons terug te trekken, maar door ons uit te spreken én elkaar te vinden. Minder polarisatie, meer synchronisatie. Lees meer

Soms mis ik mijn handen

Soms mis ik mijn handen

‘Soms mis ik de magnetron / soep uit blik / ingevroren aardappels in partjes.’ Middels essay en poëzie illustreert Martijn van Bruggen met stekende precisie het verband tussen voedsel en klasse en wat het betekent je aan te moeten passen naar hiërarchisch geladen verwachtingen. Lees meer

Moeder van een mislukt idee

Moeder van een mislukt idee

‘Breek ik een idee echt af zoals een zwangerschap beëindigd wordt?’ Roosje van der Kamp voelt een grote noodzaak om iets blijvends te creëren, maar komt niet verder dan vluchtig neergepende fragmenten in haar notities. In dit essay onderzoekt ze – naast de vraag of ouderschap eventueel een valide, tweede optie is – haar worsteling met het professionele schrijverschap. Lees meer

Auto Draft 23

we verbleven in ledikanten / in het huis met zeventig kinderen

'Dat ik gil in een vreemde taal / elke moedertaal breekt zonder bekenden.' Wat voor sporen laat het na als je je moedertaal verliest? Waar blijft de taal en hoe verhoudt je je tot je eigen identiteit na gedwongen migratie? In dit gedicht vangt Bożena Kacica de rouw en de vervreemding die volgden. Lees meer

Als taal de werkelijkheid schept, wat doet oorlogstaal dan?

Als taal de werkelijkheid schept, wat doet oorlogstaal dan?

In de media wemelt het van oorlogstaal. Marthe van Bronkhorst laat zien hoe je de frames kan herkennen: 'Sterf je liever terwijl je je verdedigt of passief?' Lees meer

Denkbeeldige ruimte

Denkbeeldige ruimte

In dit essay onderzoekt Sytske Frederika van Koeveringe hoe schrijven een ruimte opent waarin kwetsbaarheid, verbinding en saamhorigheid zichtbaar worden. ‘Sinds ik ziek ben, voel ik bij vlagen een afgesneden gevoel van de medemens die geen kanker van binnenuit kent.’ Lees meer

Meneer Ouka en de streep

Meneer Ouka en de streep

'‘Het gaat over uw kabouter,’ zegt meneer Ouka.' En dat doet het: in dit verhaal verheft Makki Aimar een niet-lachende tuinkabouter tot het glinsterende middelpunt van zijn verhaal. Waar ieder ander een tuinkabouter niet eens zou zien staan, lijkt het voor de hoofdpersoon in dit verhaal een metafoor voor zingeving te worden. Met dit verhaal won Makki Aimar de schrijfwedstrijd 'Door de ogen van Palomar', georganiseerd door uitgeverij Cossee en Hard//hoofd. Lees meer

No Spend September, maar zou het leven niet meer moeten zijn dan vaste lasten?

No Spend September, maar zou het leven niet meer moeten zijn dan vaste lasten?

Brengt tijdelijke onthouding van kleding, koffie en verjaardagscadeaus ons dichter bij een koopwoning? Of is het enkel in onze dromen dat een financiële detox grote, blijvende veranderingen weet te bewerkstelligen? Loïs Blank vraagt zich af wat er buiten beeld raakt wanneer we ons verliezen in de survival van No Spend September. Lees meer

:Verdreven naar de zee: Een zoektocht naar de onvertelde verhalen van Vietnamese bootvluchtelingen 2

Verdreven naar de zee: Een zoektocht naar de onvertelde verhalen van Vietnamese bootvluchtelingen

Lam Ngo was vierentwintig toen hij vluchtte uit een ideologisch verscheurd Vietnam. In dit essay vertelt hij hoe hij weer leerde luisteren naar de pijnlijke en lang verzwegen herinneringen, hoe het was om in Nederland opnieuw te moeten beginnen en over de blijvende band met zijn geboortestad Saigon. ‘Want pas als we zien wat er verzwegen is, kunnen we echt luisteren.’ Lees meer

 1

pantser / piertotum locomotor

In deze twee gedichten van Roan Kasanmonadi kijken we naar een aflevering van Kamp Van Koningsbrugge, leren we onszelf op te rollen als pissebedden, en vliegen de zwaarden, harnassen en kikkers je om de oren. Lees meer

Het weefsel van geheugen

Het weefsel van geheugen

Vanaf de jaren zestig strijdden avant-garde kunstenaars Ana Lupas en Magdalena Abakanowicz tegen het vooroordeel dat textiel alleen decoratief kan zijn. Sander Bortier laat zien dat hun verwantschap verder gaat dan het innovatieve gebruik van het materiaal dat mede door hen van betekenis verschoof, van traditioneel naar subversief. Vezels werden drager van een stille taal: een vertaling van menselijke kwetsbaarheid binnen een collectieve orde. Lees meer

Westerse schoonheidsidealen onder een hoofddoek

Westerse schoonheidsidealen onder een hoofddoek

Tessy Ouwens kreeg op jonge leeftijd te maken met onrealistische schoonheidsidealen en dit leidde tot een strijd met haar eigen lichaam en zelfbeeld. Onverwachts was het de islam en het bedekken van haar lichaam, dat haar uit deze strijd hielp. ‘Met mijn hoofddoek op, voelde mijn lichaam voor het eerst weer als de mijne.’ Lees meer

 1

Zinkstukken

Dealen met fysieke ongemakken, de dood, en afgelegen, kale landschappen spelen vaak een centrale rol in de boeken van Jilt Jorritsma - zelfs zijn proefschrift ging over zinkende steden. Het is daarom niet verrassend dat Jilt Jorritsma gegrepen werd door de Biesbosch en haar spookachtige arbeidshistorie toen literair productiehuis Tilt en Cultuurfonds Noord-Brabant hem vroegen het achtste Brabants Boek Present te schrijven. De verhalen die hij ontdekte en opschreef zijn des te grilliger - vandaag lichten we alvast een tipje van de sluier. Lees meer

:De DSM is science fiction, iedereen is gek: psychiater Jim van Os in de laatste Zomergasten

De DSM is science fiction, iedereen is gek: psychiater Jim van Os in de laatste Zomergasten

Hij wil de DSM weggooien, spreekt controversieel over euthanasie, drank, de ggz... wat niet? Wie ís de allerlaatste Zomergast? Psychiater Jim van Os, dus. ‘Wat je uiteindelijk nodig hebt, is een ander mens.’ Lees meer