De Kid Snippets filmpjes zijn zo verslavend dat het Maartje weken kostte om er iets over te schrijven en jij dit artikel waarschijnlijk niet gaat uitlezen.
“So… do you want the... eh… do you want the pinguïn?”, vraagt de deur-aan-deur verkoper enigszins vertwijfeld. “Jep”, antwoordt de man. “Okay.”
In The Salesman probeert de verkoper een pinguïn te verkopen. De klant heeft liever een vogel, maar die is helaas al gekocht door de buurman, een bankovervaller. In het kort is dat de verhaallijn van een van de leukste afleveringen van Kid Snippets, een webserie waarin kinderen scripts maken die door volwassen acteurs worden uitgevoerd. Twee kleuters krijgen een onderwerp als pestkoppen, een sollicitatiegesprek of cowboys toegewezen en beginnen meteen te improviseren. De acteurs playbacken hun tekst en voeren de impliciete regieaanwijzingen op alsof het de normaalste zaak van de wereld is.
Pinguïns zijn koddige dieren. Met zo’n miniatuurober op de set heb je weinig nodig om een grappig filmpje te maken. Toch is het terloopse shot waarin de pinguïn opeens achter de verkoper op het tuinpad staat, niet eens de grappigste scène in het filmpje. De combinatie van de onvoorspelbare, fantastische verhaallijnen en de ernst waarmee dit briljante absurdisme is uitgevoerd, levert hilarische korte filmpjes op die zeer verslavend zijn.
Zo verslavend dat het me weken heeft gekost om dit artikel te schrijven omdat ik telkens nieuwe filmpjes bleef aanklikken. Ik ben me er dan ook van bewust dat de meeste lezers deze tekst niet tot het einde zullen lezen. Toch zal ik mijn best doen om hier uiteen te zetten wat deze filmpjes zo goed maakt.
Het naspelen van een verhaal als een theatrale karaoke kennen we natuurlijk van Drunk History, waarbij mensen over een historische gebeurtenis vertellen terwijl ze dronken zijn. Gelijk de talloze YouTube-hits van meisjes die net uit narcose komen nadat hun verstandskiezen getrokken zijn, lijken we het grappig te vinden wanneer mensen de controle hebben verloren en alle remmingen loslaten. Dit zegt waarschijnlijk meer over onze maatschappij dan dat we daadwerkelijk grappiger zijn wanneer we in (slaap)dronken toestand verkeren.
De filmpjes The Salesman, The Bank en Drivers Ed zijn zo geestig omdat ons een spiegel wordt voorgehouden. De kinderen vertellen over situaties waar ze zelf nog niet direct mee te maken hebben gehad. Hun beeld wordt dus gevormd door de verhalen die ze van hun ouders horen of uit films kennen. Zonder dat de kinderen het doorhebben schrijven ze een grote parodie op de films die Hollywood produceert en de maatschappij waarin wij leven. “Can you just give me another person’s money?” vraagt de klant nadat de bankmedewerker hem vertelt dat een overvaller met een cape zijn geld heeft gestolen.
In de film Anchorman 2: The Legend Continues laat Will Ferrell, de koning van het komische absurdisme, zijn voltallige gevolg opdraven. Dit resulteert in een redelijk grappige film die volledig uit de bocht vliegt. Het is absurdisme om het absurde, bedacht om te vervreemden en de grenzen op te rekken. Hierin verschilt Kid Snippets van Anchorman 2: het absurdisme is onbedoeld en daarom oprecht en grappig. De kinderen zijn zichzelf, en dat is genoeg. Hun fantasieën zijn doodserieus en in tegenstelling tot de aangeschoten verhalenvertellers in Drunk History hebben ze hun vertelling volledig onder controle. Misschien is dat ik daarom naar de filmpjes blijf kijken. Het is jaloersmakend hoe snel deze piepjonge scenaristen denken, ongehinderd door de druk van een mogelijk publiek. “Was ik maar weer een kind, dan zou ik pas verhalen schrijven…” denk ik weleens. Maar het feit dat ik daarbij ook meteen denk aan hoe goed die teksten zouden worden, verraadt dat ik die staat van kinderlijke onbevangenheid waarschijnlijk voorlopig niet zal bereiken.
