Asset 14

De anderhalve meter negeren mag best, maar alleen als het geld oplevert

Hard//talk: De anderhalve meter negeren mag best, maar alleen als het geld oplevert

Twee weken nadat de coronamaatregelen werden versoepeld, is het te verwachten dat het aantal coronabesmettingen weer zal toenemen. Wie daarvan de schuld krijgen, laat zich raden, zegt Julius Koetsier: de antiracismedemonstranten op de Dam.

Als de antiracismedemonstranten die begin deze maand op de Dam stonden de schuld krijgen van een tweede coronagolf, is dat niet omdat ze een risico namen. We hebben namelijk geen problemen met risico’s, wel met risico’s die geen economisch belang met zich meebrengen.

In mijn buurt zie ik terrasjes waar geen moeite gedaan wordt om anderhalve meter afstand te houden. Misschien dat er op de bankjes om de anderhalve meter een streep is getekend; als dat zo is, dan wordt die door personeel en de meeste bezoekers genegeerd. Een paar minuten voor de vorm afstand houden, daarna nootjes bestellen om met je gedesinfecteerde vingers te eten uit een gemeenschappelijk bakje… We accepteren het, want de economie moet door.

We accepteren het allemaal, want: economie

Supermarkten schuiven de verantwoordelijkheid naar de consument. Vakkenvullers dragen hesjes die ons oproepen: houd 1,5 meter afstand! Werknemers en klanten krijgen zo een regel opgelegd die praktisch onmogelijk te gehoorzamen is, en niet wordt gehandhaafd. Maar nogmaals, we accepteren het, want: economie.

Dagelijks komen mensen uit het vliegtuig het land in; acht uur lang hebben ze in een kleine ruimte op elkaar gepakt gezeten. Jaap van Dissel vindt dat oké: “Ik kan me voorstellen dat het ingewikkeld is om [de anderhalve meter] in vliegtuigen aan te kunnen houden, om toch nog tegen een redelijke prijs te kunnen vliegen.” Economie.

Selectieve verontwaardiging

Maar antiracisme heeft geen direct economisch belang. Daarom kan een demonstratie – nota bene op de dag dat overal in het land weer cafés en restaurants opengingen – op meer afkeur rekenen dan het bovenstaande. “Hoe leg je die demonstratie uit aan ál die Nederlanders die zich de afgelopen maanden aan de regels hebben gehouden?” klonk het. Als een van al die honderden Nederlanders die zich aan de regels heeft gehouden en een van de tientallen die dat nog steeds doet, kan ik zeggen: ik snap best dat verzet tegen onderdrukking belangrijker is dan een dagje naar het strand.

Is er sprake van selectieve verontwaardiging? Elma Drayer schrijft in de Volkskrant van niet: “[N]iets leidde tijdens de lockdown tot zoveel commotie als landgenoten die de coronaregels negeerden.” Blijkbaar slaat Drayer de krant waarvoor ze schrijft nooit open. De dag na de demonstratie stond er een artikel in over de onveilige demonstratie. Maar niets over de duizenden mensen die dezelfde dag in Scheveningen naar het strand gingen. Daar liepen ze, in de woorden van Ruud Kuin, voorzitter van de Nederlandse Boa Bond, “hutjemutje”. De drukte was onmogelijk te handhaven, zegt Kuin.

Toen iedereen in het Pinksterweekend naar het strand ging, in de trein zonder mondkapje, noemden we dat nog gewoon laksheid

Ook het Parool besteedde geen aandacht aan Scheveningen op de dag dat de voorpagina geheel in beslag werd genomen door een anti-demonstratie-artikel. Daarin beweert Michiel Couzy dat de anderhalve meter afstand tijdens de demonstratie “massaal genegeerd werd”. Als de foto's van dichtbij zijn ongelijk niet zouden bewijzen, is een simpele rekensom is genoeg: er stonden 5000 mensen op de Dam, en hij was helemaal vol. Bij andere evenementen hebben er met gemak 20.000 gestaan. De regel werd dus niet genegeerd, maar het werd op veel plekken onmogelijk hem te volgen. Zoals wel vaker gebeurt. Couzy sluit zijn stuk af met een vileine beschuldiging: “Welke gevolgen heeft dit voor de motivatie van de rest van de Nederlanders om de coronaregels in acht te nemen?”

Toen iedereen in het Pinksterweekend naar het strand ging, in de trein zonder mondkapje, noemden we dat nog gewoon laksheid: we moesten nog even ‘wennen’ aan het idee een mondkapje te dragen. Maar als het ons straks nog steeds niet lukt om gepaste afstand te houden, is dat vanaf nu óók de schuld van de demonstranten. Ze zijn een prachtige zondebok, helemaal klaar voor de slacht als we straks weer in lockdown moeten.

Drayer noemt wijzen op selectieve verontwaardiging “een erbarmelijke jij-bak”. Maar het is nooit bedoeld geweest als argument ter verdediging van de demonstratie. De onevenredige ophef wordt benoemd, omdat die een belangrijke vraag oproept: waaróm maakt Nederland zich over het een kwader dan over het ander? Waaróm hebben we sommige risico’s altijd geaccepteerd, en leiden andere tot de eis dat een burgemeester aftreedt?

In dit geval: omdat we economie belangrijker vinden dan mensenrechten.

Mail

Julius Koetsier is columnist, filmcriticus, vertaler, video-editor en zo af en toe iets anders.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
Neoliberaal Lang Covid 2

Neoliberaal Lang Covid

Voor ons 'Aaah'-magazine, schreef Harriët Bergman een essay over hoe long covid-patiënten vallen tussen pech en onrecht. "Er is iets grondig mis met hoe we in Nederland omgaan met mensen met een beperking en chronisch zieke mensen." Lees meer

Waarom het over mij gaat als het over trans literatuur gaat

Waarom het over mij gaat als het over trans literatuur gaat

In dit persoonlijke essay reflecteert Tom Kniesmeijer op queer activisme en literatuur, oftewel: de reden dat we strijden en schrijven. Lees meer

Stop met het onderschatten van de gevolgen van het slavernijverleden

Stop met het onderschatten van de gevolgen van het slavernijverleden

Zelfs 150 jaar na de afschaffing van de slavernij, zijn de gevolgen daarvan nog steeds voelbaar. Veel Nederlanders zien helaas niet in hoe de koloniale geschiedenis het heden heeft vormgegeven. Pas als je de bloedrode draad door de Nederlandse geschiedenis begrijpt, kun je de huidige ontwikkelingen echt begrijpen stelt Jazz Komproe. ‘Een onzichtbare wond laat zich immers moeilijk genezen.’ Lees meer

:Het voorleesuur heeft geslagen: een essay over morele paniek

Het voorleesuur heeft geslagen: een essay over morele paniek

In april 2023 werd een onschuldige dragqueen-voorleesmiddag plots het middelpunt van ophef. Opgefokt door radicaal-rechtse groeperingen, werd er die middag luid geprotesteerd tegen het initiatief. Op het verkeerde tijdstip, maar toch: de morele paniek was niet te overzien. Reden genoeg voor Rijk Kistemaker om na te gaan: die paniek, waar komt die vandaan? En wat zit er eigenlijk achter? Lees meer

Navelstaren als rebellie

Navelstaren als rebellie

Voor ons vorige magazine, schreef Lena Plantinga een essay over waarom het revolutionair is als vrouwen schrijven over emoties, liefde, alledaagse dingen en seks. ‘Ik schrijf omdat ik boos ben terwijl iedereen me altijd lief noemt.’ Lees meer

Wie blijft? De kennisvlucht in Suriname

Het Sranantongo leeft

Het Sranantongo wordt steeds meer gesproken in Suriname om de massa aan te spreken. Toch is het Nederlands nog steeds de enige officiële taal van het land. Voor het drieluik dat Kevin Headley schrijft over hoe het koloniale verleden nog voortleeft in Suriname, gaat hij in dit derde en laatste deel in op de geschiedenis... Lees meer

Wie blijft? De kennisvlucht in Suriname 1

Wie blijft er over na de kennisvlucht in Suriname?

Hoogopgeleiden trekken steeds vaker weg uit Suriname. In dit tweede deel van een drieluik over hoe het koloniale verleden doorleeft in Suriname, gaat Kevin Headley in op hoe de kennisvlucht zich verhoudt tot de economische staat van het land. Lees meer

Eenzaamheid trekt me niet, maar ik heb er behoefte aan

Eenzaamheid trekt me niet, maar ik heb er behoefte aan

Eva van den Boogaard schreef een brief aan Roland Barthes, die in zijn dagboeken over eenzaamheid en vrijheid schreef wat zij zelf niet kon verwoorden. ‘Je hebt me lang gerustgesteld, maar waar ik de herkenning eerst geruststellend vond, vind ik haar de laatste tijd steeds verontrustender.’ Lees meer

Suriname is één groot slavernijmuseum

Suriname is één groot slavernijmuseum

Een slavernijmuseum is niet genoeg. Kevin Headley stelt de vraag hoe Nederland Suriname tegemoet kan komen op gebied van cultureel erfgoed rondom het koloniale verleden. ‘Ik denk dat de belangrijkste vraag die Nederland aan Suriname moet stellen is: “Wat heb je nodig?”’ Lees meer

Wanneer steek je nou eindelijk je middelvinger op?

Wanneer steek je nou eindelijk je middelvinger op?

Waarom wil je nog altijd niet-homo en meer genderbevestigend zijn? In deze brief bespreekt Jochum de waanvrijheid rondom homoseksualiteit. Lees meer

Lieve Mr. Dickhead

Lieve Mr. Dickhead

Op 7 januari schreef N. een liefdevolle goedmaakbrief en wilde deze persoonlijk overhandigen aan M. Zeven dagen eerder, op nieuwjaarsdag, mondde een akkefietje uit in de dramatische afloop van hun kortstondige doch intensieve liefdesrelatie. Het bleef niet bij een enkele ochtendbrief. Lees meer

:The chosen family: Beelden van queer vruchtbaarheid

The chosen family: Beelden van queer vruchtbaarheid

Marit Pilage onderzoekt beelden van queer vruchtbaarheid in de kunst om zo de definitie van vruchtbaarheid, zwangerschap en ouderschap te herdefiniëren. Lees meer

Een woud vol dichtgetimmerde hokjes

Een woud vol dichtgetimmerde hokjes

Zazie Duinker baant zich een weg door het oerwoud van de (hergedefinieerde) woorden. Lees meer

In de afwezigheid van 1

In de afwezigheid van

Marit Pilage onderzoekt de rol en betekenis van kunst bij zwangerschap en vruchtbaarheid, maar vooral ook bij het uitblijven daarvan. Lees meer

Liever een monster

Liever een monster

Het is moeilijk te accepteren dat mensen kunnen doden, maar waarom maken we van moordenaars karikaturen? Een voorpublicatie uit Lotje Steins Bisschop en Roselien Herderschee Dodelijke gekte. Lees meer

Hoe in Duitsland het Zionistische establishment wint

Hoe in Duitsland elke vorm van empathie met inwoners van Palestina wordt verboden

De situatie in Duitsland is de laatste dagen geëscaleerd. Het politieapparaat en de politiek gebruiken harde repressiemiddelen om vooral Duitse mensen van kleur of met een migratieachtergrond de kop in te drukken. Zij verliezen op dit moment hun vrijheid van meningsuiting. Lees meer

Een villa voor het onbekende

Een villa voor het onbekende

Floris Tesink bezocht het FOMU, waar Grace Ndiritu door associatieve combinatie een expositie invulde. "Dit conflict tussen de fotografie en de ruimte brengt je op een plek die niet te begrijpen is, maar toch verslavend voelt voor degene die zich hieraan overgeeft." Lees meer

Wat dondert het of fossiele subsidies ‘echt subsidies zijn’?

Wat dondert het of fossiele subsidies ‘echte subsidies’ zijn?

‘De grootste catastrofe in de geschiedenis van de mensheid is niet het moment voor afleidingsmanoeuvres.’ Lees meer

:De aankondiging: De kunst van vertrekken (deel 1)

De kunst van vertrekken: de aankondiging

Voor kunstenaars is het essentieel om zichtbaar te zijn voor publiek. Maar wat gebeurt er als een kunstenaar zich terugtrekt of zelfs helemaal stopt met het maken van kunst? In deel 1 van de serie ‘De kunst van het vertrekken’ kijkt Lara den Hartog Jager naar de kunst waarmee sommige kunstenaars afscheid nemen uit de kunstwereld. Lees meer

Notes on Ken

Notes on Ken

‘Camp is de organisator van het feestje, en strooit nog wat extra glitter over je heen wanneer je arriveert.’ In Notes on Ken analyseert Caecilia Rasch Earring Magic Ken, neonkleurige beenwarmers, Barbiecore fitc checks en de kenmerkende campy esthetiek. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer