Asset 14

Hangbuikzwijn neemt voorrang

Hangbuikzwijn neemt voorrang

Ik zit met vriendin en collega F. in de auto. Zij rijdt, soepeltjes draait ze een rotonde op, tik-tak-tik-tak doet de richtingaanwijzer, gracieus slaat ze af. Ondertussen vertelt ze een verhaal: haar dochter van twee is gisteren bijna opgegeten door het hangbuikzwijn van de kinderboerderij. ‘Dat beest duwt zijn bek zo door het hek,’ zegt ze. ‘Die snorharen zijn net spijkers joh. De schrammen staan op haar voorhoofd!’
Ze schakelt naar een volgende versnelling, ik kijk haar vol ontzag aan. Niet vanwege het hangbuikzwijn, maar om wat ze aan het doen is. Het autorijden.

Zelf veroorzaak ik wekelijks verkeersongelukken. Ik rijd in mijn auto over een provinciale weg, zie een bocht te laat en dreun tegen een boom. Of ik snap een verkeersbord niet, verleen geen voorrang en bots met een fonkelnieuwe Audi R8. Of ik rem te laat en schamp een knappe wielrenner. Ik zeg altijd sorry, ik neem me altijd voor voorzichtiger te doen, maar het helpt niet. De mensen zijn woedend, de schade is gemaakt, de botten gebroken, en ik stap de volgende dag gewoon weer in mijn auto.

Het mag duidelijk zijn dat het bovenstaande niet waar is. A. ik heb geen auto, B. ik kan niet autorijden en C. ik trek het slecht als mensen woedend op mij zijn. Toch zit ik regelmatig achter het stuur, ’s nachts, als ik slaap. Hoe langer ik mijn rijbewijs niet heb, hoe vaker ik droom dat ik autorijd en brokken maak. Soms word ik door tirannieke politieagenten achtervolgd – inmiddels is de kans dat ik me ooit nog inschrijf bij een rijschool tot onder het nulpunt gedaald. Men hoeft, kortom, niet veel te doen om mijn eerbied te winnen. Een rijbewijs hebben is voldoende.

‘Ik vind het zo waanzinnig knap, hoe jij dit doet,’ zeg ik tegen F. Zij denkt dat ik het heb over haar pogingen een drukke baan te combineren met het moederschap en bezoeken aan de kinderboerderij, en zegt: ‘Ja, het is soms heftig. Vooral als zo’n dier ineens agressief wordt. Dan schrik je echt.’
‘Nee,’ zeg ik. ‘Ik bedoel het autorijden. Kijk nou hoe vloeiend dit gaat. Hoe vanzelfsprekend! Kijk hoe loepzuiver jij links van rechts weet te onderscheiden, hoe je aanvoelt wie voorrang krijgt, welke versnelling je moet hebben. Jij kunt dit, jij bent in control. En ondertussen geef je ook nog een conversatie vorm. De autorijdende mens – wat een feest van souplesse en schoonheid!’

‘Ik schaam me juist als ik autorijd,’ zegt F. ontstemd.
‘Schamen?’ bulder ik voort. ‘Jij weet je, al schakelend en optrekkend, fantástisch te verhouden tot deze overvolle wereld, en jij schaamt je?’
‘Ja, ik schaam me, ja,’ zegt F. Ze kijkt me nu recht aan. ‘Elke dag zit ik in mijn eentje in deze vervuilende kutauto, die uitstoot en uitstoot en uitstoot, en ik doe er niets aan. Ik rijd maar door. En de snelwegen slibben dicht en de lucht kleurt zwart en vorig jaar schreef NRC nog dat het aantal verkeersdoden daalde maar deze week las ik dat het weer stijgt. Dood en file en vervuiling. Alles waar onze leerlingen afgelopen week tegen hebben geprotesteerd. Ik schaam me, ja. Diep.’

We zwijgen allebei. Oh ja, denk ik. Dat hele autorijden was helemaal niet zo tof. Waar komt die kinderachtige bewondering eigenlijk vandaan? Is het omdat ik het niet kan, dat het zo’n aantrekkingskracht op me uitoefent? Vind ik het daarom zo’n opwindend, onontbeerlijk sluitstuk op de adolescentie? Moet ik het niet andersom zien? Is mijn rijbewijsloosheid in deze tijd van klimaatontkenners, klimaatsceptici en klimaatspijbelaars niet juist iets om trots op te zijn? Zouden al die autorijders niet met ontzag naar mij moeten kijken? Ik staar naar de voorbijschietende weilanden. Het is gaan regenen, druppels waaien over de voorruit, F. klikt routinematig de ruitenwissers aan. Ik probeer er niet van onder de indruk te zijn.

Mail

Iduna Paalman (1991) is al bijna vier jaar columnist voor Hard//hoofd. Haar poëziedebuut ‘De grom uit de hond halen’ verscheen in het najaar van 2019 bij Querido. Ze won er de Poëziedebuutprijs 2020 mee. Ze publiceerde onder meer in De Gids, De Revisor, De Groene Amsterdammer en NRC Handelsblad.

Daphne Prochowski is een illustrator uit Groningen. Haar werk is te omschrijven als kleurrijk en verhalend.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Column: Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Twee jaar geleden vroeg Eva nog aan een collega waarom ze niet dronk. Inmiddels laat ook zij de alcohol links liggen en is ze zelf degene die wordt bevraagd. Lees meer

(Ont)hechting

(Ont)hechting

Als Aisha op proef intrekt bij haar geliefde en haar eigen gekoesterde plek achterlaat, is het net het alsof ze een onvaste vorm aanneemt. Lees meer

Hypnose

Op een dag breng ik alle wereldleiders onder hypnose

Een betere wereld begint bij een andere gedachte en daarom besluit Marthe van Bronkhorst hypnotiseur te worden. Lees meer

Column 1

Je opnemen in mijn testament

Een lugubere ontdekking tijdens een boswandeling doet Eva nadenken over wat we achterlaten voor onze nabestaanden als we overlijden. Lees meer

Automatische concepten 71

We hebben een probleem met de derde helft

Een voetbalwedstrijd stopt officieel misschien op het veld, maar Marthe van Bronkhorst merkt in de trein dat het slinkse spel doorgaat. Lees meer

Zeker weten dat hij een super goede vader wordt

Zeker weten dat hij een supergoede vader wordt

Eva wil blij zijn voor haar vriend, die na een halfjaar weer van zich liet horen, maar merkt dat het haar moeite kost. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer